St.-Martinuskerk (Dorpskring 0, 3210 Lubbeek): 11 uur: eucharistieviering<\/p><\/li>
St.-Pieterskerk (Kerkplein 1, 3212 Pellenberg): 10 uur : gebedsdienst<\/p><\/li><\/ul>
Kapel Onze Lieve Vrouw van Lubbeek (Binkomstraat 18a, 3210 Lubbeek): 8 uur: eucharistieviering<\/p><\/li>
St.- Martinuskerk (Dorpskring 0, 3210 Lubbeek): 18 uur: eucharistieviering.\u00a0Opgelet<\/i>:\u00a0bij Eerste Communie- en Vormselvieringen vervalt de daarop volgende avondviering<\/i><\/p><\/li><\/ul>Weekvieringen<\/strong><\/h4>St.-Martinuskerk (Dorpskring 0, 3210 Lubbeek): 19 uur: eucharistieviering\u00a0behalve<\/i>\u00a0op maandag<\/i><\/p><\/li><\/ul><\/div><\/div>\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t\n\t\n\t\n\t\n<\/svg>\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\tPreken tijdens misviering<\/h2>\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\tPreek Luc Thiry 27 Septeber 2026<\/span>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t<\/i><\/i>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\tJA ZEGGEN EN NEEN DOEN<\/span><\/p>Mt<\/span>. 21, 28-32<\/span><\/p>Op het ogenblik dat Jezus deze kleine parabel uitspreekt is hij al in Jeruzalem aangekomen waar Hij nu, na de triomfantelijke palmintocht, in de tempel de ultieme confrontatie aangaat met de religieuze leiders. Zij zijn in zijn ogen bij uitstek de \u201cja-zeggers\u201d en \u201cneen-doeners\u201d.<\/p>De Farizee\u00ebrs en wetgeleerden die het leven van de mensen verzuren met honderden zogenaamd godsdienstige voorschriften, maar die zich ondertussen niets aantrekken van de geest van de wetten, datgene waarvoor ze eigenlijk bedoeld zijn.<\/p>Of, zoals Jezus hen in zijn vlammende aanklacht letterlijk noemt: \u201cZij die voor het oog van de mensen lange gebeden verrichten en die ondertussen de huizen van de weduwen opslokken\u201d.<\/p>VALLEN EN OPSTAAN<\/span><\/p>Paul Schollaert merkt daarbij op dat Jezus het niet heeft over een derde zoon: eentje die nee zegt en ook nee doet. Blijkbaar is niemand zo slecht dat hij altijd kiest voor datgene wat hij ook als slecht en verwerpelijk ziet.<\/p>En je mag daar uiteraard ook aan toevoegen dat er duidelijk geen vierde zoon is, eentje die altijd datgene doet wat hij als goed en voortreffelijk erkent.<\/p>Blijkbaar is ook niemand z\u00f3 voortreffelijk en heilig.<\/p>Ik denk dat het heel realistisch is te zien hoe alle mensen, hoe ieder van ons zich de ene keer in de eerste zoon, de andere keer in de tweede kan herkennen.<\/p>Het ja zeggen en neen doen, iets waarvan wij weten en erkennen dat het verkeerd is, toch doen is niets anders dan wat wij zonde noemen.<\/p>En zo is neen zeggen en het toch doen, het goede dat wij erkennen als goed weigeren te doen, maar het uiteindelijk toch maar doen, niets anders dan wat wij \u201cbekering\u201d noemen.<\/p>En wij weten dat er in de hemel meer vreugde is om de bekering van 1 zondaar dan om het voortreffelijke leven van 100 \u201crechtvaardigen\u201d.<\/p>MARIA<\/span><\/p>Laten wij ons dan bewust blijven dat wij zondaars zijn en dat wij bekering nodig hebben. Maar dat die bekering ook in onze mogelijkheden ligt.<\/p>Een volmondig JA vinden we allen bij Jezus: JA tegen het leven en JA tegen God.<\/p>Maar Hij was nu eenmaal de Zoon van God.<\/p>God zelf in de gestalte van een mens. En dan is er natuurlijk ook Maria, unieke mens, een moeder die helemaal JA was. Haar \u201cfiat\u201d was een van de enige woorden van haar die we nu nog kennen. Zij is ook onze Moeder.<\/p>Vragen wij aan haar wat minder om ons leven wat op te vrolijken met allerlei gunsten, maar eerder om ons te helpen volmondig JA te zeggen tegen God, tegen het leven en tegen de mensen.<\/p>Luc Thiry<\/span><\/p>\u00a0<\/p><\/div>\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\tPreek Luc Thiry 20 September 2026<\/span>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t<\/i><\/i>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\tWERKERS VAN HET ELFDE UUR<\/span><\/p>Mt. 20, 1-16a<\/span><\/p>Ik kan mij Jezus moeilijk voorstellen als Iemand die zijn toehoorders graag choqueerde. Dat zou niet passen bij zijn liefdevolle persoonlijkheid.<\/p>Maar wat Hij ons te vertellen had, riep vaak ongeloof en weerstand op. En op zo\u2019n moment was Hij er niet de man naar om zijn woorden af te zwakken.<\/p>Integendeel, wij krijgen zijn mening, wel altijd correct, beschaafd en aangenaam vertellend, maar wel recht voor de raap. En dat doet ons altijd een beetje ongemakkelijk schuiven op onze stoel.<\/p>De landheer in kwestie mag nog terecht betogen da hij iedereen vergoed zoals overeengekomen was, wij vinden het niet netjes, wij vinden het eigenlijk helemaal niet kunnen dat hij diegenen die de hele dag gezwoegd hebben, maar net zoveel betaald als diegenen die tegen de avond eventjes zijn komen kijken.<\/p>Maar wij merken ook wel dat alleen maar het rechtvaardigheidsgevoel van de harde werkers een dreun kreeg, niet de harde werkers zelf want die kregen, heel correct, het afgesproken bedrag.<\/p>Alleen vindt de landheer blijkbaar dat zijn goedheid voor sommigen, zijn rechtvaardigheid mag overtreffen, zolang hij de anderen daarmee niet benadeelt.<\/p>En dat is precies wat God doet met ieder van ons. Goddank, want stel u voor dat zijn goedheid zijn rechtvaardigheid niet zou overtreffen, stel u voor dat God even bestraffend zou zijn als de burgerlijke justitie, we zouden er mooi uitkomen!<\/p>VLUG BEKOELD<\/span><\/p>God is oneindig rechtvaardig, maar zijn rechtvaardigheid staat zijn liefde en zijn goedheid niet in de weg. En die wil om zijn zin voor rechtvaardigheid te laten vergezellen en bekronen door liefde en goedheid spreidt zich ook uit in de tijd.<\/p>En ook hier kan je alleen maar zeggen: Goddank.<\/p>Want wij weten maar al te goed dat wij in ons leven wel 100 keer of 1000 keer beslissen van voor God te kiezen, ons leven radicaal te veranderen, bepaalde paden resoluut te verlaten en andere, meer liefdevolle wegen in te slaan.<\/p>Maar het enthousiasme is vlug bekoeld en er komt vaak niets van in huis.<\/p>Wij weten dat, wij kennen onszelf. En als wij onszelf al eens iets proberen wijs te maken, God kent ons in ieder geval.<\/p>En i.p.v. ons verwijten te maken, heeft Hij oneindig veel geduld met ons: wij krijgen eindeloos veel nieuwe kansen om ons leven te veranderen.<\/p>En dat stelt ons natuurlijk gerust. Hoewel, liefst ook niet te veel want wij hebben maar 1 leven en als het doek valt, zijn alle kansen op.<\/p>ULTIEME KEUZE<\/span><\/p>Maar zelfs de laatste dag kunnen wij nog voor God en voor een leven in liefde kiezen.<\/p>Ook als we al oud en versleten zijn. Ook als we de honderd jaar al in zicht hebben, ook als onze krachten verzwakt zijn, onze geest ons parten speelt en ons geheugen het vaak laat afweten\u2026<\/p>Ook dan blijft God verlangend naar ons uitkijken en hopen op onze ultieme beslissing. Ook dan, in dat \u201c11de<\/span> uur\u201d kunnen wij nog kiezen voor de liefde, kiezen voor God.<\/p>Luc Thiry<\/span><\/p>\u00a0<\/p><\/div>\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\tPreek Tr\u00e9sor Esampele 13 September 2026<\/span>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t<\/i><\/i>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\tHOMILIE VOOR DE VIERENTWINTIGSTE ZONDAG<\/span><\/p>\u00ab <\/span>I<\/span>k zeg je: niet tot zevenmaal toe, maar tot zeventigmaal zevenmaal.<\/span> \u00bb<\/span><\/p>D<\/span>i<\/span>erbaren <\/span>Broeders en zusters,<\/span><\/p>Het Woord van God van vandaag gaat over iets wat voor ieder van ons herkenbaar is: <\/span>vergeving<\/span>. Aan het begin van iedere eucharistieviering vragen wij God om vergeving. <\/span>Wij erkennen dat wij zondaars zijn. Dat wij Gods barmhartigheid nodig hebben<\/span>. En vlak v\u00f3\u00f3r wij de heilige Communie ontvangen, bidden wij <\/span>opnieuw:<\/span> \u00ab<\/span> Lam Gods, dat wegneemt de zonden der wereld, ontferm U over ons. \u00bb<\/span><\/p>Heel onze eucharistieviering herinnert ons eraan: wij leven van Gods vergeving.<\/span> Maar dan komt de moeilijke vraag: <\/span>Zijn wij ook bereid om te vergeven?<\/span> Elke dag bidden wij het Onze Vader: <\/span>\u00ab <\/span>Vergeef ons onze schulden, zoals ook wij vergeven aan onze schuldenaren. <\/span>\u00bb<\/span>. <\/span>Wat betekent <\/span>dat voor ons vandaag<\/span>?<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Een week na mijn priesterwijding was ik onderweg om de heilige Mis te vieren.<\/span> Onderweg zag ik een jong meisje achter een jongen aanlopen. De jongen kwam mij tegemoet. Toen hij mij zag, voelde hij zich veilig. Ik nam hem even onder mijn bescherming en vroeg aan het meisje: <\/span>\u00ab Wat is er gebeurd? \u00bb<\/span>.<\/span> Zij antwoordde: <\/span>\u00ab Kijk naar mijn hoofd. \u00bb<\/span>De jongen had een steen naar haar gegooid en haar verwond. In haar omgeving was de cultuur van wraak sterk aanwezig. Zoiets kon niet zomaar onbeantwoord blijven. <\/span><\/p>Ik vroeg haar: <\/span>\u00ab <\/span>Ben jij christen?<\/span> \u00bb<\/span>Zij antwoordde: <\/span>\u00ab Ja. \u00bb<\/span> Toen vroeg ik<\/span>haar:<\/span> \u00ab <\/span>Vergeeft een christen dan niet?<\/span> \u00bb<\/span> Ze bleef stil. Ik vroeg toen aan het meisje en aan de jongen om samen het Onze Vader te bidden. En toen we kwamen bij de woorden: <\/span>\u00ab Vergeef ons onze schulden, zoals ook wij vergeven aan onze schuldenaren \u00bb<\/span>, vroeg ik hun om even stil te staan. Om die woorden nog eens te herhalen. En nog eens. Daarna vroeg ik aan het meisje: <\/span>\u00ab <\/span>Wil je hem nu verwonden zoals hij jou heeft verwond?<\/span> \u00bb<\/span><\/p>Ze zei: <\/span>\u00ab Nee. \u00bb<\/span> Ik vroeg: <\/span>\u00ab Waarom niet? \u00bb<\/span> En ze antwoordde heel eenvoudig:<\/span><\/p>\u00ab Omdat ik christen ben. \u00bb<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Dat brengt ons rechtstreeks bij het Evangelie van vandaag. Petrus komt naar Jezus met een heel menselijke vraag: <\/span>\u00ab <\/span>Hoe vaak moet ik mijn broeder vergeven? Tot zevenmaal toe?<\/span> \u00bb<\/span> Zeven keer. Maar Jezus antwoordt: <\/span>\u00ab Niet tot zevenmaal toe, maar tot zeventigmaal zevenmaal. \u00bb<\/span> Zeventigmaal zevenmaal. Dat betekent niet dat Jezus wil dat wij gaan tellen. Niet: \u00e9\u00e9n keer vergeven. Twee keer. Drie <\/span>keer. <\/span>En daarna is het genoeg. Nee. Jezus wil ons juist uit die boekhouding van het hart halen<\/span>. Want zolang wij tellen, blijven wij eigenlijk rekenen: <\/span><\/span>Hoe vaak heeft hij mij dit aangedaan?<\/span> Hoe vaak heb ik al vergeven?<\/span> Wanneer is het genoeg?<\/span> Maar Jezus zegt: <\/span>Vergeving heeft geen boekhouding<\/span>. Waarom? Omdat Gods vergeving zelf geen grenzen kent.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Daarom vertelt Jezus de gelijkenis van de koning en zijn dienaar. Die dienaar heeft een enorme schuld. Een schuld die hij onmogelijk kan terugbetalen. En toch krijgt de koning medelijden met hem. <\/span>Hij scheldt hem zijn hele schuld kwijt. Alles<\/span>. Alles wordt hem vergeven. En dan gebeurt er iets merkwaardigs. Dezelfde dienaar gaat naar iemand die hem een veel kleinere schuld verschuldigd is. En hij weigert hem te vergeven. <\/span><\/p>\u00a0<\/p>Beste mensen, <\/span>Ook wij staan voor God als die dienaar. Ieder van ons draagt dingen mee. Zonden.<\/span> Momenten waarop wij tekortgeschoten zijn in liefde. Tegenover God kunnen wij onze schuld nooit zelf volledig aflossen. Wij kunnen ons best doen. Wij kunnen berouw hebben. Wij kunnen proberen ons leven te veranderen. Maar Gods vergeving kunnen wij nooit verdienen. Ze is een geschenk. God vergeeft ons niet omdat wij het allemaal netjes hebben opgelost. Hij vergeeft omdat Hij barmhartig is. En juist wanneer wij ontdekken hoe groot Gods barmhartigheid voor ons is, begint er iets in ons te veranderen.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Dan kunnen wij misschien ook naar de ander kijken. Niet meer alleen als degene die ons iets heeft aangedaan. Maar als iemand die, net als wij, leeft van Gods barmhartigheid. Dat betekent niet dat het kwaad niet ernstig is. Dat betekent ook niet dat wij moeten doen alsof er niets gebeurd is. S<\/span>ommige wonden zijn diep. Sommige dingen hebben tijd nodig<\/span>. <\/span>Vergeving<\/span> betekent wel: <\/span>Ik weiger het kwaad het laatste woord te geven. Ik wil niet mijn hele leven gevangen blijven in mijn boosheid<\/span>. <\/span>Ik wil niet dat wat een ander mij heeft aangedaan, mijn hart blijft beheersen<\/span>. Daarom kunnen wij soms alleen maar bidden: <\/span>\u00ab Heer, ik kan deze persoon nog niet vergeven. Maar leer mij om te vergeven. Geef mij uw hart. Geef mij iets van uw barmhartigheid. \u00bb<\/span> En misschien is dat al een eerste stap.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Christen zijn betekent niet dat wij volmaakt<\/span>, perfect, <\/span>zonder<\/span> zonde <\/span>zijn. Christen zijn betekent dat wij op weg zijn naar de volmaaktheid. Wij vallen. Wij staan weer <\/span>op. Wij maken fouten. Wij vragen vergeving. En telkens opnieuw mogen wij naar Christus komen. En toch heeft Hij aan het kruis gezegd: <\/span>\u00ab <\/span>Vader, vergeef hun.<\/span> \u00bb<\/span> Daar ligt de bron van onze vergeving. Niet in onze eigen Kracht. Maar in Hem. Hij sluit zijn ogen niet voor onze zonden. Maar Hij heeft ons zijn Zoon gegeven. <\/span>Jezus Christus heeft zijn leven gegeven voor onze zonden. Dat is de maat van Gods liefde.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>En laten wij bidden: <\/span>\u00ab Heer, ik kan het niet alleen.<\/span> Maar Gij hebt mij vergeven.<\/span> En laten wij <\/span>Hem<\/span> vragen om ons hart te veranderen. Opdat ook wij, gedragen door zijn barmhartigheid, leren vergeven. <\/span>Vragen <\/span>hem<\/span> die ons draagt en verdraagt, die ons telkens opnieuw kansen en vergiffenis <\/span>schenkt en<\/span> ons telkens weer het vertrouwen en de kracht geeft om anderen te vergeven.<\/span>Amen.<\/span><\/p>Tr\u00e9sor<\/span><\/p><\/div>\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\tPreek Luc Thiry 12 September 2026<\/span>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t<\/i><\/i>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\tOVER VERGEVING<\/span><\/p>Mt 18, 21-35<\/span><\/p>De parabel die we zojuist gehoord hebben gaat over de oneindige barmhartigheid en vergevingsgezindheid van onze God. De eis om 70 X 7 maal, dat wil zeggen: altijd te vergeven is een direct gevolg van het feit dat God zelf altijd vergeeft omdat Hij pure liefde is.<\/p>Alle andere religies en morele systemen kennen een tariefmatige benadering van misdrijven en de bestraffing ervan. Alleen het christendom zegt radicaal dat je altijd moet vergeven. Hier moeten we toch even blijven bij stilstaan want ook wijzelf hebben het daar moeilijk mee. Moeten misdaden dan niet bestraft worden? Ja zeker!<\/p>Ons hele rechtssysteem en het normaal functioneren van een moderne maatschappij is daar immers op gebaseerd. Wie de regels overtreedt benadeelt al de anderen. En als je dat toelaat krijg je uiteindelijk chaos. Barmhartigheid kan nooit rechtvaardigheid overbodig maken en vervangen. Juist daarom is de Kerk heel juridisch geori\u00ebnteerd en heeft ze altijd zelf kerkelijke rechtbanken opgericht.<\/p>
St.-Martinuskerk (Dorpskring 0, 3210 Lubbeek): 19 uur: eucharistieviering\u00a0behalve<\/i>\u00a0op maandag<\/i><\/p><\/li><\/ul><\/div><\/div>\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t\n\t\n\t\n\t\n<\/svg>\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\tPreken tijdens misviering<\/h2>\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\tPreek Luc Thiry 27 Septeber 2026<\/span>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t<\/i><\/i>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\tJA ZEGGEN EN NEEN DOEN<\/span><\/p>Mt<\/span>. 21, 28-32<\/span><\/p>Op het ogenblik dat Jezus deze kleine parabel uitspreekt is hij al in Jeruzalem aangekomen waar Hij nu, na de triomfantelijke palmintocht, in de tempel de ultieme confrontatie aangaat met de religieuze leiders. Zij zijn in zijn ogen bij uitstek de \u201cja-zeggers\u201d en \u201cneen-doeners\u201d.<\/p>De Farizee\u00ebrs en wetgeleerden die het leven van de mensen verzuren met honderden zogenaamd godsdienstige voorschriften, maar die zich ondertussen niets aantrekken van de geest van de wetten, datgene waarvoor ze eigenlijk bedoeld zijn.<\/p>Of, zoals Jezus hen in zijn vlammende aanklacht letterlijk noemt: \u201cZij die voor het oog van de mensen lange gebeden verrichten en die ondertussen de huizen van de weduwen opslokken\u201d.<\/p>VALLEN EN OPSTAAN<\/span><\/p>Paul Schollaert merkt daarbij op dat Jezus het niet heeft over een derde zoon: eentje die nee zegt en ook nee doet. Blijkbaar is niemand zo slecht dat hij altijd kiest voor datgene wat hij ook als slecht en verwerpelijk ziet.<\/p>En je mag daar uiteraard ook aan toevoegen dat er duidelijk geen vierde zoon is, eentje die altijd datgene doet wat hij als goed en voortreffelijk erkent.<\/p>Blijkbaar is ook niemand z\u00f3 voortreffelijk en heilig.<\/p>Ik denk dat het heel realistisch is te zien hoe alle mensen, hoe ieder van ons zich de ene keer in de eerste zoon, de andere keer in de tweede kan herkennen.<\/p>Het ja zeggen en neen doen, iets waarvan wij weten en erkennen dat het verkeerd is, toch doen is niets anders dan wat wij zonde noemen.<\/p>En zo is neen zeggen en het toch doen, het goede dat wij erkennen als goed weigeren te doen, maar het uiteindelijk toch maar doen, niets anders dan wat wij \u201cbekering\u201d noemen.<\/p>En wij weten dat er in de hemel meer vreugde is om de bekering van 1 zondaar dan om het voortreffelijke leven van 100 \u201crechtvaardigen\u201d.<\/p>MARIA<\/span><\/p>Laten wij ons dan bewust blijven dat wij zondaars zijn en dat wij bekering nodig hebben. Maar dat die bekering ook in onze mogelijkheden ligt.<\/p>Een volmondig JA vinden we allen bij Jezus: JA tegen het leven en JA tegen God.<\/p>Maar Hij was nu eenmaal de Zoon van God.<\/p>God zelf in de gestalte van een mens. En dan is er natuurlijk ook Maria, unieke mens, een moeder die helemaal JA was. Haar \u201cfiat\u201d was een van de enige woorden van haar die we nu nog kennen. Zij is ook onze Moeder.<\/p>Vragen wij aan haar wat minder om ons leven wat op te vrolijken met allerlei gunsten, maar eerder om ons te helpen volmondig JA te zeggen tegen God, tegen het leven en tegen de mensen.<\/p>Luc Thiry<\/span><\/p>\u00a0<\/p><\/div>\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\tPreek Luc Thiry 20 September 2026<\/span>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t<\/i><\/i>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\tWERKERS VAN HET ELFDE UUR<\/span><\/p>Mt. 20, 1-16a<\/span><\/p>Ik kan mij Jezus moeilijk voorstellen als Iemand die zijn toehoorders graag choqueerde. Dat zou niet passen bij zijn liefdevolle persoonlijkheid.<\/p>Maar wat Hij ons te vertellen had, riep vaak ongeloof en weerstand op. En op zo\u2019n moment was Hij er niet de man naar om zijn woorden af te zwakken.<\/p>Integendeel, wij krijgen zijn mening, wel altijd correct, beschaafd en aangenaam vertellend, maar wel recht voor de raap. En dat doet ons altijd een beetje ongemakkelijk schuiven op onze stoel.<\/p>De landheer in kwestie mag nog terecht betogen da hij iedereen vergoed zoals overeengekomen was, wij vinden het niet netjes, wij vinden het eigenlijk helemaal niet kunnen dat hij diegenen die de hele dag gezwoegd hebben, maar net zoveel betaald als diegenen die tegen de avond eventjes zijn komen kijken.<\/p>Maar wij merken ook wel dat alleen maar het rechtvaardigheidsgevoel van de harde werkers een dreun kreeg, niet de harde werkers zelf want die kregen, heel correct, het afgesproken bedrag.<\/p>Alleen vindt de landheer blijkbaar dat zijn goedheid voor sommigen, zijn rechtvaardigheid mag overtreffen, zolang hij de anderen daarmee niet benadeelt.<\/p>En dat is precies wat God doet met ieder van ons. Goddank, want stel u voor dat zijn goedheid zijn rechtvaardigheid niet zou overtreffen, stel u voor dat God even bestraffend zou zijn als de burgerlijke justitie, we zouden er mooi uitkomen!<\/p>VLUG BEKOELD<\/span><\/p>God is oneindig rechtvaardig, maar zijn rechtvaardigheid staat zijn liefde en zijn goedheid niet in de weg. En die wil om zijn zin voor rechtvaardigheid te laten vergezellen en bekronen door liefde en goedheid spreidt zich ook uit in de tijd.<\/p>En ook hier kan je alleen maar zeggen: Goddank.<\/p>Want wij weten maar al te goed dat wij in ons leven wel 100 keer of 1000 keer beslissen van voor God te kiezen, ons leven radicaal te veranderen, bepaalde paden resoluut te verlaten en andere, meer liefdevolle wegen in te slaan.<\/p>Maar het enthousiasme is vlug bekoeld en er komt vaak niets van in huis.<\/p>Wij weten dat, wij kennen onszelf. En als wij onszelf al eens iets proberen wijs te maken, God kent ons in ieder geval.<\/p>En i.p.v. ons verwijten te maken, heeft Hij oneindig veel geduld met ons: wij krijgen eindeloos veel nieuwe kansen om ons leven te veranderen.<\/p>En dat stelt ons natuurlijk gerust. Hoewel, liefst ook niet te veel want wij hebben maar 1 leven en als het doek valt, zijn alle kansen op.<\/p>ULTIEME KEUZE<\/span><\/p>Maar zelfs de laatste dag kunnen wij nog voor God en voor een leven in liefde kiezen.<\/p>Ook als we al oud en versleten zijn. Ook als we de honderd jaar al in zicht hebben, ook als onze krachten verzwakt zijn, onze geest ons parten speelt en ons geheugen het vaak laat afweten\u2026<\/p>Ook dan blijft God verlangend naar ons uitkijken en hopen op onze ultieme beslissing. Ook dan, in dat \u201c11de<\/span> uur\u201d kunnen wij nog kiezen voor de liefde, kiezen voor God.<\/p>Luc Thiry<\/span><\/p>\u00a0<\/p><\/div>\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\tPreek Tr\u00e9sor Esampele 13 September 2026<\/span>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t<\/i><\/i>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\tHOMILIE VOOR DE VIERENTWINTIGSTE ZONDAG<\/span><\/p>\u00ab <\/span>I<\/span>k zeg je: niet tot zevenmaal toe, maar tot zeventigmaal zevenmaal.<\/span> \u00bb<\/span><\/p>D<\/span>i<\/span>erbaren <\/span>Broeders en zusters,<\/span><\/p>Het Woord van God van vandaag gaat over iets wat voor ieder van ons herkenbaar is: <\/span>vergeving<\/span>. Aan het begin van iedere eucharistieviering vragen wij God om vergeving. <\/span>Wij erkennen dat wij zondaars zijn. Dat wij Gods barmhartigheid nodig hebben<\/span>. En vlak v\u00f3\u00f3r wij de heilige Communie ontvangen, bidden wij <\/span>opnieuw:<\/span> \u00ab<\/span> Lam Gods, dat wegneemt de zonden der wereld, ontferm U over ons. \u00bb<\/span><\/p>Heel onze eucharistieviering herinnert ons eraan: wij leven van Gods vergeving.<\/span> Maar dan komt de moeilijke vraag: <\/span>Zijn wij ook bereid om te vergeven?<\/span> Elke dag bidden wij het Onze Vader: <\/span>\u00ab <\/span>Vergeef ons onze schulden, zoals ook wij vergeven aan onze schuldenaren. <\/span>\u00bb<\/span>. <\/span>Wat betekent <\/span>dat voor ons vandaag<\/span>?<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Een week na mijn priesterwijding was ik onderweg om de heilige Mis te vieren.<\/span> Onderweg zag ik een jong meisje achter een jongen aanlopen. De jongen kwam mij tegemoet. Toen hij mij zag, voelde hij zich veilig. Ik nam hem even onder mijn bescherming en vroeg aan het meisje: <\/span>\u00ab Wat is er gebeurd? \u00bb<\/span>.<\/span> Zij antwoordde: <\/span>\u00ab Kijk naar mijn hoofd. \u00bb<\/span>De jongen had een steen naar haar gegooid en haar verwond. In haar omgeving was de cultuur van wraak sterk aanwezig. Zoiets kon niet zomaar onbeantwoord blijven. <\/span><\/p>Ik vroeg haar: <\/span>\u00ab <\/span>Ben jij christen?<\/span> \u00bb<\/span>Zij antwoordde: <\/span>\u00ab Ja. \u00bb<\/span> Toen vroeg ik<\/span>haar:<\/span> \u00ab <\/span>Vergeeft een christen dan niet?<\/span> \u00bb<\/span> Ze bleef stil. Ik vroeg toen aan het meisje en aan de jongen om samen het Onze Vader te bidden. En toen we kwamen bij de woorden: <\/span>\u00ab Vergeef ons onze schulden, zoals ook wij vergeven aan onze schuldenaren \u00bb<\/span>, vroeg ik hun om even stil te staan. Om die woorden nog eens te herhalen. En nog eens. Daarna vroeg ik aan het meisje: <\/span>\u00ab <\/span>Wil je hem nu verwonden zoals hij jou heeft verwond?<\/span> \u00bb<\/span><\/p>Ze zei: <\/span>\u00ab Nee. \u00bb<\/span> Ik vroeg: <\/span>\u00ab Waarom niet? \u00bb<\/span> En ze antwoordde heel eenvoudig:<\/span><\/p>\u00ab Omdat ik christen ben. \u00bb<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Dat brengt ons rechtstreeks bij het Evangelie van vandaag. Petrus komt naar Jezus met een heel menselijke vraag: <\/span>\u00ab <\/span>Hoe vaak moet ik mijn broeder vergeven? Tot zevenmaal toe?<\/span> \u00bb<\/span> Zeven keer. Maar Jezus antwoordt: <\/span>\u00ab Niet tot zevenmaal toe, maar tot zeventigmaal zevenmaal. \u00bb<\/span> Zeventigmaal zevenmaal. Dat betekent niet dat Jezus wil dat wij gaan tellen. Niet: \u00e9\u00e9n keer vergeven. Twee keer. Drie <\/span>keer. <\/span>En daarna is het genoeg. Nee. Jezus wil ons juist uit die boekhouding van het hart halen<\/span>. Want zolang wij tellen, blijven wij eigenlijk rekenen: <\/span><\/span>Hoe vaak heeft hij mij dit aangedaan?<\/span> Hoe vaak heb ik al vergeven?<\/span> Wanneer is het genoeg?<\/span> Maar Jezus zegt: <\/span>Vergeving heeft geen boekhouding<\/span>. Waarom? Omdat Gods vergeving zelf geen grenzen kent.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Daarom vertelt Jezus de gelijkenis van de koning en zijn dienaar. Die dienaar heeft een enorme schuld. Een schuld die hij onmogelijk kan terugbetalen. En toch krijgt de koning medelijden met hem. <\/span>Hij scheldt hem zijn hele schuld kwijt. Alles<\/span>. Alles wordt hem vergeven. En dan gebeurt er iets merkwaardigs. Dezelfde dienaar gaat naar iemand die hem een veel kleinere schuld verschuldigd is. En hij weigert hem te vergeven. <\/span><\/p>\u00a0<\/p>Beste mensen, <\/span>Ook wij staan voor God als die dienaar. Ieder van ons draagt dingen mee. Zonden.<\/span> Momenten waarop wij tekortgeschoten zijn in liefde. Tegenover God kunnen wij onze schuld nooit zelf volledig aflossen. Wij kunnen ons best doen. Wij kunnen berouw hebben. Wij kunnen proberen ons leven te veranderen. Maar Gods vergeving kunnen wij nooit verdienen. Ze is een geschenk. God vergeeft ons niet omdat wij het allemaal netjes hebben opgelost. Hij vergeeft omdat Hij barmhartig is. En juist wanneer wij ontdekken hoe groot Gods barmhartigheid voor ons is, begint er iets in ons te veranderen.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Dan kunnen wij misschien ook naar de ander kijken. Niet meer alleen als degene die ons iets heeft aangedaan. Maar als iemand die, net als wij, leeft van Gods barmhartigheid. Dat betekent niet dat het kwaad niet ernstig is. Dat betekent ook niet dat wij moeten doen alsof er niets gebeurd is. S<\/span>ommige wonden zijn diep. Sommige dingen hebben tijd nodig<\/span>. <\/span>Vergeving<\/span> betekent wel: <\/span>Ik weiger het kwaad het laatste woord te geven. Ik wil niet mijn hele leven gevangen blijven in mijn boosheid<\/span>. <\/span>Ik wil niet dat wat een ander mij heeft aangedaan, mijn hart blijft beheersen<\/span>. Daarom kunnen wij soms alleen maar bidden: <\/span>\u00ab Heer, ik kan deze persoon nog niet vergeven. Maar leer mij om te vergeven. Geef mij uw hart. Geef mij iets van uw barmhartigheid. \u00bb<\/span> En misschien is dat al een eerste stap.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Christen zijn betekent niet dat wij volmaakt<\/span>, perfect, <\/span>zonder<\/span> zonde <\/span>zijn. Christen zijn betekent dat wij op weg zijn naar de volmaaktheid. Wij vallen. Wij staan weer <\/span>op. Wij maken fouten. Wij vragen vergeving. En telkens opnieuw mogen wij naar Christus komen. En toch heeft Hij aan het kruis gezegd: <\/span>\u00ab <\/span>Vader, vergeef hun.<\/span> \u00bb<\/span> Daar ligt de bron van onze vergeving. Niet in onze eigen Kracht. Maar in Hem. Hij sluit zijn ogen niet voor onze zonden. Maar Hij heeft ons zijn Zoon gegeven. <\/span>Jezus Christus heeft zijn leven gegeven voor onze zonden. Dat is de maat van Gods liefde.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>En laten wij bidden: <\/span>\u00ab Heer, ik kan het niet alleen.<\/span> Maar Gij hebt mij vergeven.<\/span> En laten wij <\/span>Hem<\/span> vragen om ons hart te veranderen. Opdat ook wij, gedragen door zijn barmhartigheid, leren vergeven. <\/span>Vragen <\/span>hem<\/span> die ons draagt en verdraagt, die ons telkens opnieuw kansen en vergiffenis <\/span>schenkt en<\/span> ons telkens weer het vertrouwen en de kracht geeft om anderen te vergeven.<\/span>Amen.<\/span><\/p>Tr\u00e9sor<\/span><\/p><\/div>\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\tPreek Luc Thiry 12 September 2026<\/span>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t<\/i><\/i>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\tOVER VERGEVING<\/span><\/p>Mt 18, 21-35<\/span><\/p>De parabel die we zojuist gehoord hebben gaat over de oneindige barmhartigheid en vergevingsgezindheid van onze God. De eis om 70 X 7 maal, dat wil zeggen: altijd te vergeven is een direct gevolg van het feit dat God zelf altijd vergeeft omdat Hij pure liefde is.<\/p>Alle andere religies en morele systemen kennen een tariefmatige benadering van misdrijven en de bestraffing ervan. Alleen het christendom zegt radicaal dat je altijd moet vergeven. Hier moeten we toch even blijven bij stilstaan want ook wijzelf hebben het daar moeilijk mee. Moeten misdaden dan niet bestraft worden? Ja zeker!<\/p>Ons hele rechtssysteem en het normaal functioneren van een moderne maatschappij is daar immers op gebaseerd. Wie de regels overtreedt benadeelt al de anderen. En als je dat toelaat krijg je uiteindelijk chaos. Barmhartigheid kan nooit rechtvaardigheid overbodig maken en vervangen. Juist daarom is de Kerk heel juridisch geori\u00ebnteerd en heeft ze altijd zelf kerkelijke rechtbanken opgericht.<\/p>
JA ZEGGEN EN NEEN DOEN<\/span><\/p>Mt<\/span>. 21, 28-32<\/span><\/p>Op het ogenblik dat Jezus deze kleine parabel uitspreekt is hij al in Jeruzalem aangekomen waar Hij nu, na de triomfantelijke palmintocht, in de tempel de ultieme confrontatie aangaat met de religieuze leiders. Zij zijn in zijn ogen bij uitstek de \u201cja-zeggers\u201d en \u201cneen-doeners\u201d.<\/p>De Farizee\u00ebrs en wetgeleerden die het leven van de mensen verzuren met honderden zogenaamd godsdienstige voorschriften, maar die zich ondertussen niets aantrekken van de geest van de wetten, datgene waarvoor ze eigenlijk bedoeld zijn.<\/p>Of, zoals Jezus hen in zijn vlammende aanklacht letterlijk noemt: \u201cZij die voor het oog van de mensen lange gebeden verrichten en die ondertussen de huizen van de weduwen opslokken\u201d.<\/p>VALLEN EN OPSTAAN<\/span><\/p>Paul Schollaert merkt daarbij op dat Jezus het niet heeft over een derde zoon: eentje die nee zegt en ook nee doet. Blijkbaar is niemand zo slecht dat hij altijd kiest voor datgene wat hij ook als slecht en verwerpelijk ziet.<\/p>En je mag daar uiteraard ook aan toevoegen dat er duidelijk geen vierde zoon is, eentje die altijd datgene doet wat hij als goed en voortreffelijk erkent.<\/p>Blijkbaar is ook niemand z\u00f3 voortreffelijk en heilig.<\/p>Ik denk dat het heel realistisch is te zien hoe alle mensen, hoe ieder van ons zich de ene keer in de eerste zoon, de andere keer in de tweede kan herkennen.<\/p>Het ja zeggen en neen doen, iets waarvan wij weten en erkennen dat het verkeerd is, toch doen is niets anders dan wat wij zonde noemen.<\/p>En zo is neen zeggen en het toch doen, het goede dat wij erkennen als goed weigeren te doen, maar het uiteindelijk toch maar doen, niets anders dan wat wij \u201cbekering\u201d noemen.<\/p>En wij weten dat er in de hemel meer vreugde is om de bekering van 1 zondaar dan om het voortreffelijke leven van 100 \u201crechtvaardigen\u201d.<\/p>MARIA<\/span><\/p>Laten wij ons dan bewust blijven dat wij zondaars zijn en dat wij bekering nodig hebben. Maar dat die bekering ook in onze mogelijkheden ligt.<\/p>Een volmondig JA vinden we allen bij Jezus: JA tegen het leven en JA tegen God.<\/p>Maar Hij was nu eenmaal de Zoon van God.<\/p>God zelf in de gestalte van een mens. En dan is er natuurlijk ook Maria, unieke mens, een moeder die helemaal JA was. Haar \u201cfiat\u201d was een van de enige woorden van haar die we nu nog kennen. Zij is ook onze Moeder.<\/p>Vragen wij aan haar wat minder om ons leven wat op te vrolijken met allerlei gunsten, maar eerder om ons te helpen volmondig JA te zeggen tegen God, tegen het leven en tegen de mensen.<\/p>Luc Thiry<\/span><\/p>\u00a0<\/p><\/div>\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\tPreek Luc Thiry 20 September 2026<\/span>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t<\/i><\/i>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\tWERKERS VAN HET ELFDE UUR<\/span><\/p>Mt. 20, 1-16a<\/span><\/p>Ik kan mij Jezus moeilijk voorstellen als Iemand die zijn toehoorders graag choqueerde. Dat zou niet passen bij zijn liefdevolle persoonlijkheid.<\/p>Maar wat Hij ons te vertellen had, riep vaak ongeloof en weerstand op. En op zo\u2019n moment was Hij er niet de man naar om zijn woorden af te zwakken.<\/p>Integendeel, wij krijgen zijn mening, wel altijd correct, beschaafd en aangenaam vertellend, maar wel recht voor de raap. En dat doet ons altijd een beetje ongemakkelijk schuiven op onze stoel.<\/p>De landheer in kwestie mag nog terecht betogen da hij iedereen vergoed zoals overeengekomen was, wij vinden het niet netjes, wij vinden het eigenlijk helemaal niet kunnen dat hij diegenen die de hele dag gezwoegd hebben, maar net zoveel betaald als diegenen die tegen de avond eventjes zijn komen kijken.<\/p>Maar wij merken ook wel dat alleen maar het rechtvaardigheidsgevoel van de harde werkers een dreun kreeg, niet de harde werkers zelf want die kregen, heel correct, het afgesproken bedrag.<\/p>Alleen vindt de landheer blijkbaar dat zijn goedheid voor sommigen, zijn rechtvaardigheid mag overtreffen, zolang hij de anderen daarmee niet benadeelt.<\/p>En dat is precies wat God doet met ieder van ons. Goddank, want stel u voor dat zijn goedheid zijn rechtvaardigheid niet zou overtreffen, stel u voor dat God even bestraffend zou zijn als de burgerlijke justitie, we zouden er mooi uitkomen!<\/p>VLUG BEKOELD<\/span><\/p>God is oneindig rechtvaardig, maar zijn rechtvaardigheid staat zijn liefde en zijn goedheid niet in de weg. En die wil om zijn zin voor rechtvaardigheid te laten vergezellen en bekronen door liefde en goedheid spreidt zich ook uit in de tijd.<\/p>En ook hier kan je alleen maar zeggen: Goddank.<\/p>Want wij weten maar al te goed dat wij in ons leven wel 100 keer of 1000 keer beslissen van voor God te kiezen, ons leven radicaal te veranderen, bepaalde paden resoluut te verlaten en andere, meer liefdevolle wegen in te slaan.<\/p>Maar het enthousiasme is vlug bekoeld en er komt vaak niets van in huis.<\/p>Wij weten dat, wij kennen onszelf. En als wij onszelf al eens iets proberen wijs te maken, God kent ons in ieder geval.<\/p>En i.p.v. ons verwijten te maken, heeft Hij oneindig veel geduld met ons: wij krijgen eindeloos veel nieuwe kansen om ons leven te veranderen.<\/p>En dat stelt ons natuurlijk gerust. Hoewel, liefst ook niet te veel want wij hebben maar 1 leven en als het doek valt, zijn alle kansen op.<\/p>ULTIEME KEUZE<\/span><\/p>Maar zelfs de laatste dag kunnen wij nog voor God en voor een leven in liefde kiezen.<\/p>Ook als we al oud en versleten zijn. Ook als we de honderd jaar al in zicht hebben, ook als onze krachten verzwakt zijn, onze geest ons parten speelt en ons geheugen het vaak laat afweten\u2026<\/p>Ook dan blijft God verlangend naar ons uitkijken en hopen op onze ultieme beslissing. Ook dan, in dat \u201c11de<\/span> uur\u201d kunnen wij nog kiezen voor de liefde, kiezen voor God.<\/p>Luc Thiry<\/span><\/p>\u00a0<\/p><\/div>\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\tPreek Tr\u00e9sor Esampele 13 September 2026<\/span>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t<\/i><\/i>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\tHOMILIE VOOR DE VIERENTWINTIGSTE ZONDAG<\/span><\/p>\u00ab <\/span>I<\/span>k zeg je: niet tot zevenmaal toe, maar tot zeventigmaal zevenmaal.<\/span> \u00bb<\/span><\/p>D<\/span>i<\/span>erbaren <\/span>Broeders en zusters,<\/span><\/p>Het Woord van God van vandaag gaat over iets wat voor ieder van ons herkenbaar is: <\/span>vergeving<\/span>. Aan het begin van iedere eucharistieviering vragen wij God om vergeving. <\/span>Wij erkennen dat wij zondaars zijn. Dat wij Gods barmhartigheid nodig hebben<\/span>. En vlak v\u00f3\u00f3r wij de heilige Communie ontvangen, bidden wij <\/span>opnieuw:<\/span> \u00ab<\/span> Lam Gods, dat wegneemt de zonden der wereld, ontferm U over ons. \u00bb<\/span><\/p>Heel onze eucharistieviering herinnert ons eraan: wij leven van Gods vergeving.<\/span> Maar dan komt de moeilijke vraag: <\/span>Zijn wij ook bereid om te vergeven?<\/span> Elke dag bidden wij het Onze Vader: <\/span>\u00ab <\/span>Vergeef ons onze schulden, zoals ook wij vergeven aan onze schuldenaren. <\/span>\u00bb<\/span>. <\/span>Wat betekent <\/span>dat voor ons vandaag<\/span>?<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Een week na mijn priesterwijding was ik onderweg om de heilige Mis te vieren.<\/span> Onderweg zag ik een jong meisje achter een jongen aanlopen. De jongen kwam mij tegemoet. Toen hij mij zag, voelde hij zich veilig. Ik nam hem even onder mijn bescherming en vroeg aan het meisje: <\/span>\u00ab Wat is er gebeurd? \u00bb<\/span>.<\/span> Zij antwoordde: <\/span>\u00ab Kijk naar mijn hoofd. \u00bb<\/span>De jongen had een steen naar haar gegooid en haar verwond. In haar omgeving was de cultuur van wraak sterk aanwezig. Zoiets kon niet zomaar onbeantwoord blijven. <\/span><\/p>Ik vroeg haar: <\/span>\u00ab <\/span>Ben jij christen?<\/span> \u00bb<\/span>Zij antwoordde: <\/span>\u00ab Ja. \u00bb<\/span> Toen vroeg ik<\/span>haar:<\/span> \u00ab <\/span>Vergeeft een christen dan niet?<\/span> \u00bb<\/span> Ze bleef stil. Ik vroeg toen aan het meisje en aan de jongen om samen het Onze Vader te bidden. En toen we kwamen bij de woorden: <\/span>\u00ab Vergeef ons onze schulden, zoals ook wij vergeven aan onze schuldenaren \u00bb<\/span>, vroeg ik hun om even stil te staan. Om die woorden nog eens te herhalen. En nog eens. Daarna vroeg ik aan het meisje: <\/span>\u00ab <\/span>Wil je hem nu verwonden zoals hij jou heeft verwond?<\/span> \u00bb<\/span><\/p>Ze zei: <\/span>\u00ab Nee. \u00bb<\/span> Ik vroeg: <\/span>\u00ab Waarom niet? \u00bb<\/span> En ze antwoordde heel eenvoudig:<\/span><\/p>\u00ab Omdat ik christen ben. \u00bb<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Dat brengt ons rechtstreeks bij het Evangelie van vandaag. Petrus komt naar Jezus met een heel menselijke vraag: <\/span>\u00ab <\/span>Hoe vaak moet ik mijn broeder vergeven? Tot zevenmaal toe?<\/span> \u00bb<\/span> Zeven keer. Maar Jezus antwoordt: <\/span>\u00ab Niet tot zevenmaal toe, maar tot zeventigmaal zevenmaal. \u00bb<\/span> Zeventigmaal zevenmaal. Dat betekent niet dat Jezus wil dat wij gaan tellen. Niet: \u00e9\u00e9n keer vergeven. Twee keer. Drie <\/span>keer. <\/span>En daarna is het genoeg. Nee. Jezus wil ons juist uit die boekhouding van het hart halen<\/span>. Want zolang wij tellen, blijven wij eigenlijk rekenen: <\/span><\/span>Hoe vaak heeft hij mij dit aangedaan?<\/span> Hoe vaak heb ik al vergeven?<\/span> Wanneer is het genoeg?<\/span> Maar Jezus zegt: <\/span>Vergeving heeft geen boekhouding<\/span>. Waarom? Omdat Gods vergeving zelf geen grenzen kent.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Daarom vertelt Jezus de gelijkenis van de koning en zijn dienaar. Die dienaar heeft een enorme schuld. Een schuld die hij onmogelijk kan terugbetalen. En toch krijgt de koning medelijden met hem. <\/span>Hij scheldt hem zijn hele schuld kwijt. Alles<\/span>. Alles wordt hem vergeven. En dan gebeurt er iets merkwaardigs. Dezelfde dienaar gaat naar iemand die hem een veel kleinere schuld verschuldigd is. En hij weigert hem te vergeven. <\/span><\/p>\u00a0<\/p>Beste mensen, <\/span>Ook wij staan voor God als die dienaar. Ieder van ons draagt dingen mee. Zonden.<\/span> Momenten waarop wij tekortgeschoten zijn in liefde. Tegenover God kunnen wij onze schuld nooit zelf volledig aflossen. Wij kunnen ons best doen. Wij kunnen berouw hebben. Wij kunnen proberen ons leven te veranderen. Maar Gods vergeving kunnen wij nooit verdienen. Ze is een geschenk. God vergeeft ons niet omdat wij het allemaal netjes hebben opgelost. Hij vergeeft omdat Hij barmhartig is. En juist wanneer wij ontdekken hoe groot Gods barmhartigheid voor ons is, begint er iets in ons te veranderen.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Dan kunnen wij misschien ook naar de ander kijken. Niet meer alleen als degene die ons iets heeft aangedaan. Maar als iemand die, net als wij, leeft van Gods barmhartigheid. Dat betekent niet dat het kwaad niet ernstig is. Dat betekent ook niet dat wij moeten doen alsof er niets gebeurd is. S<\/span>ommige wonden zijn diep. Sommige dingen hebben tijd nodig<\/span>. <\/span>Vergeving<\/span> betekent wel: <\/span>Ik weiger het kwaad het laatste woord te geven. Ik wil niet mijn hele leven gevangen blijven in mijn boosheid<\/span>. <\/span>Ik wil niet dat wat een ander mij heeft aangedaan, mijn hart blijft beheersen<\/span>. Daarom kunnen wij soms alleen maar bidden: <\/span>\u00ab Heer, ik kan deze persoon nog niet vergeven. Maar leer mij om te vergeven. Geef mij uw hart. Geef mij iets van uw barmhartigheid. \u00bb<\/span> En misschien is dat al een eerste stap.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Christen zijn betekent niet dat wij volmaakt<\/span>, perfect, <\/span>zonder<\/span> zonde <\/span>zijn. Christen zijn betekent dat wij op weg zijn naar de volmaaktheid. Wij vallen. Wij staan weer <\/span>op. Wij maken fouten. Wij vragen vergeving. En telkens opnieuw mogen wij naar Christus komen. En toch heeft Hij aan het kruis gezegd: <\/span>\u00ab <\/span>Vader, vergeef hun.<\/span> \u00bb<\/span> Daar ligt de bron van onze vergeving. Niet in onze eigen Kracht. Maar in Hem. Hij sluit zijn ogen niet voor onze zonden. Maar Hij heeft ons zijn Zoon gegeven. <\/span>Jezus Christus heeft zijn leven gegeven voor onze zonden. Dat is de maat van Gods liefde.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>En laten wij bidden: <\/span>\u00ab Heer, ik kan het niet alleen.<\/span> Maar Gij hebt mij vergeven.<\/span> En laten wij <\/span>Hem<\/span> vragen om ons hart te veranderen. Opdat ook wij, gedragen door zijn barmhartigheid, leren vergeven. <\/span>Vragen <\/span>hem<\/span> die ons draagt en verdraagt, die ons telkens opnieuw kansen en vergiffenis <\/span>schenkt en<\/span> ons telkens weer het vertrouwen en de kracht geeft om anderen te vergeven.<\/span>Amen.<\/span><\/p>Tr\u00e9sor<\/span><\/p><\/div>\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\tPreek Luc Thiry 12 September 2026<\/span>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t<\/i><\/i>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\tOVER VERGEVING<\/span><\/p>Mt 18, 21-35<\/span><\/p>De parabel die we zojuist gehoord hebben gaat over de oneindige barmhartigheid en vergevingsgezindheid van onze God. De eis om 70 X 7 maal, dat wil zeggen: altijd te vergeven is een direct gevolg van het feit dat God zelf altijd vergeeft omdat Hij pure liefde is.<\/p>Alle andere religies en morele systemen kennen een tariefmatige benadering van misdrijven en de bestraffing ervan. Alleen het christendom zegt radicaal dat je altijd moet vergeven. Hier moeten we toch even blijven bij stilstaan want ook wijzelf hebben het daar moeilijk mee. Moeten misdaden dan niet bestraft worden? Ja zeker!<\/p>Ons hele rechtssysteem en het normaal functioneren van een moderne maatschappij is daar immers op gebaseerd. Wie de regels overtreedt benadeelt al de anderen. En als je dat toelaat krijg je uiteindelijk chaos. Barmhartigheid kan nooit rechtvaardigheid overbodig maken en vervangen. Juist daarom is de Kerk heel juridisch geori\u00ebnteerd en heeft ze altijd zelf kerkelijke rechtbanken opgericht.<\/p>
Mt<\/span>. 21, 28-32<\/span><\/p>Op het ogenblik dat Jezus deze kleine parabel uitspreekt is hij al in Jeruzalem aangekomen waar Hij nu, na de triomfantelijke palmintocht, in de tempel de ultieme confrontatie aangaat met de religieuze leiders. Zij zijn in zijn ogen bij uitstek de \u201cja-zeggers\u201d en \u201cneen-doeners\u201d.<\/p>De Farizee\u00ebrs en wetgeleerden die het leven van de mensen verzuren met honderden zogenaamd godsdienstige voorschriften, maar die zich ondertussen niets aantrekken van de geest van de wetten, datgene waarvoor ze eigenlijk bedoeld zijn.<\/p>Of, zoals Jezus hen in zijn vlammende aanklacht letterlijk noemt: \u201cZij die voor het oog van de mensen lange gebeden verrichten en die ondertussen de huizen van de weduwen opslokken\u201d.<\/p>VALLEN EN OPSTAAN<\/span><\/p>Paul Schollaert merkt daarbij op dat Jezus het niet heeft over een derde zoon: eentje die nee zegt en ook nee doet. Blijkbaar is niemand zo slecht dat hij altijd kiest voor datgene wat hij ook als slecht en verwerpelijk ziet.<\/p>En je mag daar uiteraard ook aan toevoegen dat er duidelijk geen vierde zoon is, eentje die altijd datgene doet wat hij als goed en voortreffelijk erkent.<\/p>Blijkbaar is ook niemand z\u00f3 voortreffelijk en heilig.<\/p>Ik denk dat het heel realistisch is te zien hoe alle mensen, hoe ieder van ons zich de ene keer in de eerste zoon, de andere keer in de tweede kan herkennen.<\/p>Het ja zeggen en neen doen, iets waarvan wij weten en erkennen dat het verkeerd is, toch doen is niets anders dan wat wij zonde noemen.<\/p>En zo is neen zeggen en het toch doen, het goede dat wij erkennen als goed weigeren te doen, maar het uiteindelijk toch maar doen, niets anders dan wat wij \u201cbekering\u201d noemen.<\/p>En wij weten dat er in de hemel meer vreugde is om de bekering van 1 zondaar dan om het voortreffelijke leven van 100 \u201crechtvaardigen\u201d.<\/p>MARIA<\/span><\/p>Laten wij ons dan bewust blijven dat wij zondaars zijn en dat wij bekering nodig hebben. Maar dat die bekering ook in onze mogelijkheden ligt.<\/p>Een volmondig JA vinden we allen bij Jezus: JA tegen het leven en JA tegen God.<\/p>Maar Hij was nu eenmaal de Zoon van God.<\/p>God zelf in de gestalte van een mens. En dan is er natuurlijk ook Maria, unieke mens, een moeder die helemaal JA was. Haar \u201cfiat\u201d was een van de enige woorden van haar die we nu nog kennen. Zij is ook onze Moeder.<\/p>Vragen wij aan haar wat minder om ons leven wat op te vrolijken met allerlei gunsten, maar eerder om ons te helpen volmondig JA te zeggen tegen God, tegen het leven en tegen de mensen.<\/p>Luc Thiry<\/span><\/p>\u00a0<\/p><\/div>\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\tPreek Luc Thiry 20 September 2026<\/span>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t<\/i><\/i>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\tWERKERS VAN HET ELFDE UUR<\/span><\/p>Mt. 20, 1-16a<\/span><\/p>Ik kan mij Jezus moeilijk voorstellen als Iemand die zijn toehoorders graag choqueerde. Dat zou niet passen bij zijn liefdevolle persoonlijkheid.<\/p>Maar wat Hij ons te vertellen had, riep vaak ongeloof en weerstand op. En op zo\u2019n moment was Hij er niet de man naar om zijn woorden af te zwakken.<\/p>Integendeel, wij krijgen zijn mening, wel altijd correct, beschaafd en aangenaam vertellend, maar wel recht voor de raap. En dat doet ons altijd een beetje ongemakkelijk schuiven op onze stoel.<\/p>De landheer in kwestie mag nog terecht betogen da hij iedereen vergoed zoals overeengekomen was, wij vinden het niet netjes, wij vinden het eigenlijk helemaal niet kunnen dat hij diegenen die de hele dag gezwoegd hebben, maar net zoveel betaald als diegenen die tegen de avond eventjes zijn komen kijken.<\/p>Maar wij merken ook wel dat alleen maar het rechtvaardigheidsgevoel van de harde werkers een dreun kreeg, niet de harde werkers zelf want die kregen, heel correct, het afgesproken bedrag.<\/p>Alleen vindt de landheer blijkbaar dat zijn goedheid voor sommigen, zijn rechtvaardigheid mag overtreffen, zolang hij de anderen daarmee niet benadeelt.<\/p>En dat is precies wat God doet met ieder van ons. Goddank, want stel u voor dat zijn goedheid zijn rechtvaardigheid niet zou overtreffen, stel u voor dat God even bestraffend zou zijn als de burgerlijke justitie, we zouden er mooi uitkomen!<\/p>VLUG BEKOELD<\/span><\/p>God is oneindig rechtvaardig, maar zijn rechtvaardigheid staat zijn liefde en zijn goedheid niet in de weg. En die wil om zijn zin voor rechtvaardigheid te laten vergezellen en bekronen door liefde en goedheid spreidt zich ook uit in de tijd.<\/p>En ook hier kan je alleen maar zeggen: Goddank.<\/p>Want wij weten maar al te goed dat wij in ons leven wel 100 keer of 1000 keer beslissen van voor God te kiezen, ons leven radicaal te veranderen, bepaalde paden resoluut te verlaten en andere, meer liefdevolle wegen in te slaan.<\/p>Maar het enthousiasme is vlug bekoeld en er komt vaak niets van in huis.<\/p>Wij weten dat, wij kennen onszelf. En als wij onszelf al eens iets proberen wijs te maken, God kent ons in ieder geval.<\/p>En i.p.v. ons verwijten te maken, heeft Hij oneindig veel geduld met ons: wij krijgen eindeloos veel nieuwe kansen om ons leven te veranderen.<\/p>En dat stelt ons natuurlijk gerust. Hoewel, liefst ook niet te veel want wij hebben maar 1 leven en als het doek valt, zijn alle kansen op.<\/p>ULTIEME KEUZE<\/span><\/p>Maar zelfs de laatste dag kunnen wij nog voor God en voor een leven in liefde kiezen.<\/p>Ook als we al oud en versleten zijn. Ook als we de honderd jaar al in zicht hebben, ook als onze krachten verzwakt zijn, onze geest ons parten speelt en ons geheugen het vaak laat afweten\u2026<\/p>Ook dan blijft God verlangend naar ons uitkijken en hopen op onze ultieme beslissing. Ook dan, in dat \u201c11de<\/span> uur\u201d kunnen wij nog kiezen voor de liefde, kiezen voor God.<\/p>Luc Thiry<\/span><\/p>\u00a0<\/p><\/div>\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\tPreek Tr\u00e9sor Esampele 13 September 2026<\/span>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t<\/i><\/i>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\tHOMILIE VOOR DE VIERENTWINTIGSTE ZONDAG<\/span><\/p>\u00ab <\/span>I<\/span>k zeg je: niet tot zevenmaal toe, maar tot zeventigmaal zevenmaal.<\/span> \u00bb<\/span><\/p>D<\/span>i<\/span>erbaren <\/span>Broeders en zusters,<\/span><\/p>Het Woord van God van vandaag gaat over iets wat voor ieder van ons herkenbaar is: <\/span>vergeving<\/span>. Aan het begin van iedere eucharistieviering vragen wij God om vergeving. <\/span>Wij erkennen dat wij zondaars zijn. Dat wij Gods barmhartigheid nodig hebben<\/span>. En vlak v\u00f3\u00f3r wij de heilige Communie ontvangen, bidden wij <\/span>opnieuw:<\/span> \u00ab<\/span> Lam Gods, dat wegneemt de zonden der wereld, ontferm U over ons. \u00bb<\/span><\/p>Heel onze eucharistieviering herinnert ons eraan: wij leven van Gods vergeving.<\/span> Maar dan komt de moeilijke vraag: <\/span>Zijn wij ook bereid om te vergeven?<\/span> Elke dag bidden wij het Onze Vader: <\/span>\u00ab <\/span>Vergeef ons onze schulden, zoals ook wij vergeven aan onze schuldenaren. <\/span>\u00bb<\/span>. <\/span>Wat betekent <\/span>dat voor ons vandaag<\/span>?<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Een week na mijn priesterwijding was ik onderweg om de heilige Mis te vieren.<\/span> Onderweg zag ik een jong meisje achter een jongen aanlopen. De jongen kwam mij tegemoet. Toen hij mij zag, voelde hij zich veilig. Ik nam hem even onder mijn bescherming en vroeg aan het meisje: <\/span>\u00ab Wat is er gebeurd? \u00bb<\/span>.<\/span> Zij antwoordde: <\/span>\u00ab Kijk naar mijn hoofd. \u00bb<\/span>De jongen had een steen naar haar gegooid en haar verwond. In haar omgeving was de cultuur van wraak sterk aanwezig. Zoiets kon niet zomaar onbeantwoord blijven. <\/span><\/p>Ik vroeg haar: <\/span>\u00ab <\/span>Ben jij christen?<\/span> \u00bb<\/span>Zij antwoordde: <\/span>\u00ab Ja. \u00bb<\/span> Toen vroeg ik<\/span>haar:<\/span> \u00ab <\/span>Vergeeft een christen dan niet?<\/span> \u00bb<\/span> Ze bleef stil. Ik vroeg toen aan het meisje en aan de jongen om samen het Onze Vader te bidden. En toen we kwamen bij de woorden: <\/span>\u00ab Vergeef ons onze schulden, zoals ook wij vergeven aan onze schuldenaren \u00bb<\/span>, vroeg ik hun om even stil te staan. Om die woorden nog eens te herhalen. En nog eens. Daarna vroeg ik aan het meisje: <\/span>\u00ab <\/span>Wil je hem nu verwonden zoals hij jou heeft verwond?<\/span> \u00bb<\/span><\/p>Ze zei: <\/span>\u00ab Nee. \u00bb<\/span> Ik vroeg: <\/span>\u00ab Waarom niet? \u00bb<\/span> En ze antwoordde heel eenvoudig:<\/span><\/p>\u00ab Omdat ik christen ben. \u00bb<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Dat brengt ons rechtstreeks bij het Evangelie van vandaag. Petrus komt naar Jezus met een heel menselijke vraag: <\/span>\u00ab <\/span>Hoe vaak moet ik mijn broeder vergeven? Tot zevenmaal toe?<\/span> \u00bb<\/span> Zeven keer. Maar Jezus antwoordt: <\/span>\u00ab Niet tot zevenmaal toe, maar tot zeventigmaal zevenmaal. \u00bb<\/span> Zeventigmaal zevenmaal. Dat betekent niet dat Jezus wil dat wij gaan tellen. Niet: \u00e9\u00e9n keer vergeven. Twee keer. Drie <\/span>keer. <\/span>En daarna is het genoeg. Nee. Jezus wil ons juist uit die boekhouding van het hart halen<\/span>. Want zolang wij tellen, blijven wij eigenlijk rekenen: <\/span><\/span>Hoe vaak heeft hij mij dit aangedaan?<\/span> Hoe vaak heb ik al vergeven?<\/span> Wanneer is het genoeg?<\/span> Maar Jezus zegt: <\/span>Vergeving heeft geen boekhouding<\/span>. Waarom? Omdat Gods vergeving zelf geen grenzen kent.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Daarom vertelt Jezus de gelijkenis van de koning en zijn dienaar. Die dienaar heeft een enorme schuld. Een schuld die hij onmogelijk kan terugbetalen. En toch krijgt de koning medelijden met hem. <\/span>Hij scheldt hem zijn hele schuld kwijt. Alles<\/span>. Alles wordt hem vergeven. En dan gebeurt er iets merkwaardigs. Dezelfde dienaar gaat naar iemand die hem een veel kleinere schuld verschuldigd is. En hij weigert hem te vergeven. <\/span><\/p>\u00a0<\/p>Beste mensen, <\/span>Ook wij staan voor God als die dienaar. Ieder van ons draagt dingen mee. Zonden.<\/span> Momenten waarop wij tekortgeschoten zijn in liefde. Tegenover God kunnen wij onze schuld nooit zelf volledig aflossen. Wij kunnen ons best doen. Wij kunnen berouw hebben. Wij kunnen proberen ons leven te veranderen. Maar Gods vergeving kunnen wij nooit verdienen. Ze is een geschenk. God vergeeft ons niet omdat wij het allemaal netjes hebben opgelost. Hij vergeeft omdat Hij barmhartig is. En juist wanneer wij ontdekken hoe groot Gods barmhartigheid voor ons is, begint er iets in ons te veranderen.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Dan kunnen wij misschien ook naar de ander kijken. Niet meer alleen als degene die ons iets heeft aangedaan. Maar als iemand die, net als wij, leeft van Gods barmhartigheid. Dat betekent niet dat het kwaad niet ernstig is. Dat betekent ook niet dat wij moeten doen alsof er niets gebeurd is. S<\/span>ommige wonden zijn diep. Sommige dingen hebben tijd nodig<\/span>. <\/span>Vergeving<\/span> betekent wel: <\/span>Ik weiger het kwaad het laatste woord te geven. Ik wil niet mijn hele leven gevangen blijven in mijn boosheid<\/span>. <\/span>Ik wil niet dat wat een ander mij heeft aangedaan, mijn hart blijft beheersen<\/span>. Daarom kunnen wij soms alleen maar bidden: <\/span>\u00ab Heer, ik kan deze persoon nog niet vergeven. Maar leer mij om te vergeven. Geef mij uw hart. Geef mij iets van uw barmhartigheid. \u00bb<\/span> En misschien is dat al een eerste stap.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Christen zijn betekent niet dat wij volmaakt<\/span>, perfect, <\/span>zonder<\/span> zonde <\/span>zijn. Christen zijn betekent dat wij op weg zijn naar de volmaaktheid. Wij vallen. Wij staan weer <\/span>op. Wij maken fouten. Wij vragen vergeving. En telkens opnieuw mogen wij naar Christus komen. En toch heeft Hij aan het kruis gezegd: <\/span>\u00ab <\/span>Vader, vergeef hun.<\/span> \u00bb<\/span> Daar ligt de bron van onze vergeving. Niet in onze eigen Kracht. Maar in Hem. Hij sluit zijn ogen niet voor onze zonden. Maar Hij heeft ons zijn Zoon gegeven. <\/span>Jezus Christus heeft zijn leven gegeven voor onze zonden. Dat is de maat van Gods liefde.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>En laten wij bidden: <\/span>\u00ab Heer, ik kan het niet alleen.<\/span> Maar Gij hebt mij vergeven.<\/span> En laten wij <\/span>Hem<\/span> vragen om ons hart te veranderen. Opdat ook wij, gedragen door zijn barmhartigheid, leren vergeven. <\/span>Vragen <\/span>hem<\/span> die ons draagt en verdraagt, die ons telkens opnieuw kansen en vergiffenis <\/span>schenkt en<\/span> ons telkens weer het vertrouwen en de kracht geeft om anderen te vergeven.<\/span>Amen.<\/span><\/p>Tr\u00e9sor<\/span><\/p><\/div>\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\tPreek Luc Thiry 12 September 2026<\/span>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t<\/i><\/i>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\tOVER VERGEVING<\/span><\/p>Mt 18, 21-35<\/span><\/p>De parabel die we zojuist gehoord hebben gaat over de oneindige barmhartigheid en vergevingsgezindheid van onze God. De eis om 70 X 7 maal, dat wil zeggen: altijd te vergeven is een direct gevolg van het feit dat God zelf altijd vergeeft omdat Hij pure liefde is.<\/p>Alle andere religies en morele systemen kennen een tariefmatige benadering van misdrijven en de bestraffing ervan. Alleen het christendom zegt radicaal dat je altijd moet vergeven. Hier moeten we toch even blijven bij stilstaan want ook wijzelf hebben het daar moeilijk mee. Moeten misdaden dan niet bestraft worden? Ja zeker!<\/p>Ons hele rechtssysteem en het normaal functioneren van een moderne maatschappij is daar immers op gebaseerd. Wie de regels overtreedt benadeelt al de anderen. En als je dat toelaat krijg je uiteindelijk chaos. Barmhartigheid kan nooit rechtvaardigheid overbodig maken en vervangen. Juist daarom is de Kerk heel juridisch geori\u00ebnteerd en heeft ze altijd zelf kerkelijke rechtbanken opgericht.<\/p>
Op het ogenblik dat Jezus deze kleine parabel uitspreekt is hij al in Jeruzalem aangekomen waar Hij nu, na de triomfantelijke palmintocht, in de tempel de ultieme confrontatie aangaat met de religieuze leiders. Zij zijn in zijn ogen bij uitstek de \u201cja-zeggers\u201d en \u201cneen-doeners\u201d.<\/p>
De Farizee\u00ebrs en wetgeleerden die het leven van de mensen verzuren met honderden zogenaamd godsdienstige voorschriften, maar die zich ondertussen niets aantrekken van de geest van de wetten, datgene waarvoor ze eigenlijk bedoeld zijn.<\/p>
Of, zoals Jezus hen in zijn vlammende aanklacht letterlijk noemt: \u201cZij die voor het oog van de mensen lange gebeden verrichten en die ondertussen de huizen van de weduwen opslokken\u201d.<\/p>
VALLEN EN OPSTAAN<\/span><\/p>Paul Schollaert merkt daarbij op dat Jezus het niet heeft over een derde zoon: eentje die nee zegt en ook nee doet. Blijkbaar is niemand zo slecht dat hij altijd kiest voor datgene wat hij ook als slecht en verwerpelijk ziet.<\/p>En je mag daar uiteraard ook aan toevoegen dat er duidelijk geen vierde zoon is, eentje die altijd datgene doet wat hij als goed en voortreffelijk erkent.<\/p>Blijkbaar is ook niemand z\u00f3 voortreffelijk en heilig.<\/p>Ik denk dat het heel realistisch is te zien hoe alle mensen, hoe ieder van ons zich de ene keer in de eerste zoon, de andere keer in de tweede kan herkennen.<\/p>Het ja zeggen en neen doen, iets waarvan wij weten en erkennen dat het verkeerd is, toch doen is niets anders dan wat wij zonde noemen.<\/p>En zo is neen zeggen en het toch doen, het goede dat wij erkennen als goed weigeren te doen, maar het uiteindelijk toch maar doen, niets anders dan wat wij \u201cbekering\u201d noemen.<\/p>En wij weten dat er in de hemel meer vreugde is om de bekering van 1 zondaar dan om het voortreffelijke leven van 100 \u201crechtvaardigen\u201d.<\/p>MARIA<\/span><\/p>Laten wij ons dan bewust blijven dat wij zondaars zijn en dat wij bekering nodig hebben. Maar dat die bekering ook in onze mogelijkheden ligt.<\/p>Een volmondig JA vinden we allen bij Jezus: JA tegen het leven en JA tegen God.<\/p>Maar Hij was nu eenmaal de Zoon van God.<\/p>God zelf in de gestalte van een mens. En dan is er natuurlijk ook Maria, unieke mens, een moeder die helemaal JA was. Haar \u201cfiat\u201d was een van de enige woorden van haar die we nu nog kennen. Zij is ook onze Moeder.<\/p>Vragen wij aan haar wat minder om ons leven wat op te vrolijken met allerlei gunsten, maar eerder om ons te helpen volmondig JA te zeggen tegen God, tegen het leven en tegen de mensen.<\/p>Luc Thiry<\/span><\/p>\u00a0<\/p><\/div>\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\tPreek Luc Thiry 20 September 2026<\/span>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t<\/i><\/i>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\tWERKERS VAN HET ELFDE UUR<\/span><\/p>Mt. 20, 1-16a<\/span><\/p>Ik kan mij Jezus moeilijk voorstellen als Iemand die zijn toehoorders graag choqueerde. Dat zou niet passen bij zijn liefdevolle persoonlijkheid.<\/p>Maar wat Hij ons te vertellen had, riep vaak ongeloof en weerstand op. En op zo\u2019n moment was Hij er niet de man naar om zijn woorden af te zwakken.<\/p>Integendeel, wij krijgen zijn mening, wel altijd correct, beschaafd en aangenaam vertellend, maar wel recht voor de raap. En dat doet ons altijd een beetje ongemakkelijk schuiven op onze stoel.<\/p>De landheer in kwestie mag nog terecht betogen da hij iedereen vergoed zoals overeengekomen was, wij vinden het niet netjes, wij vinden het eigenlijk helemaal niet kunnen dat hij diegenen die de hele dag gezwoegd hebben, maar net zoveel betaald als diegenen die tegen de avond eventjes zijn komen kijken.<\/p>Maar wij merken ook wel dat alleen maar het rechtvaardigheidsgevoel van de harde werkers een dreun kreeg, niet de harde werkers zelf want die kregen, heel correct, het afgesproken bedrag.<\/p>Alleen vindt de landheer blijkbaar dat zijn goedheid voor sommigen, zijn rechtvaardigheid mag overtreffen, zolang hij de anderen daarmee niet benadeelt.<\/p>En dat is precies wat God doet met ieder van ons. Goddank, want stel u voor dat zijn goedheid zijn rechtvaardigheid niet zou overtreffen, stel u voor dat God even bestraffend zou zijn als de burgerlijke justitie, we zouden er mooi uitkomen!<\/p>VLUG BEKOELD<\/span><\/p>God is oneindig rechtvaardig, maar zijn rechtvaardigheid staat zijn liefde en zijn goedheid niet in de weg. En die wil om zijn zin voor rechtvaardigheid te laten vergezellen en bekronen door liefde en goedheid spreidt zich ook uit in de tijd.<\/p>En ook hier kan je alleen maar zeggen: Goddank.<\/p>Want wij weten maar al te goed dat wij in ons leven wel 100 keer of 1000 keer beslissen van voor God te kiezen, ons leven radicaal te veranderen, bepaalde paden resoluut te verlaten en andere, meer liefdevolle wegen in te slaan.<\/p>Maar het enthousiasme is vlug bekoeld en er komt vaak niets van in huis.<\/p>Wij weten dat, wij kennen onszelf. En als wij onszelf al eens iets proberen wijs te maken, God kent ons in ieder geval.<\/p>En i.p.v. ons verwijten te maken, heeft Hij oneindig veel geduld met ons: wij krijgen eindeloos veel nieuwe kansen om ons leven te veranderen.<\/p>En dat stelt ons natuurlijk gerust. Hoewel, liefst ook niet te veel want wij hebben maar 1 leven en als het doek valt, zijn alle kansen op.<\/p>ULTIEME KEUZE<\/span><\/p>Maar zelfs de laatste dag kunnen wij nog voor God en voor een leven in liefde kiezen.<\/p>Ook als we al oud en versleten zijn. Ook als we de honderd jaar al in zicht hebben, ook als onze krachten verzwakt zijn, onze geest ons parten speelt en ons geheugen het vaak laat afweten\u2026<\/p>Ook dan blijft God verlangend naar ons uitkijken en hopen op onze ultieme beslissing. Ook dan, in dat \u201c11de<\/span> uur\u201d kunnen wij nog kiezen voor de liefde, kiezen voor God.<\/p>Luc Thiry<\/span><\/p>\u00a0<\/p><\/div>\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\tPreek Tr\u00e9sor Esampele 13 September 2026<\/span>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t<\/i><\/i>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\tHOMILIE VOOR DE VIERENTWINTIGSTE ZONDAG<\/span><\/p>\u00ab <\/span>I<\/span>k zeg je: niet tot zevenmaal toe, maar tot zeventigmaal zevenmaal.<\/span> \u00bb<\/span><\/p>D<\/span>i<\/span>erbaren <\/span>Broeders en zusters,<\/span><\/p>Het Woord van God van vandaag gaat over iets wat voor ieder van ons herkenbaar is: <\/span>vergeving<\/span>. Aan het begin van iedere eucharistieviering vragen wij God om vergeving. <\/span>Wij erkennen dat wij zondaars zijn. Dat wij Gods barmhartigheid nodig hebben<\/span>. En vlak v\u00f3\u00f3r wij de heilige Communie ontvangen, bidden wij <\/span>opnieuw:<\/span> \u00ab<\/span> Lam Gods, dat wegneemt de zonden der wereld, ontferm U over ons. \u00bb<\/span><\/p>Heel onze eucharistieviering herinnert ons eraan: wij leven van Gods vergeving.<\/span> Maar dan komt de moeilijke vraag: <\/span>Zijn wij ook bereid om te vergeven?<\/span> Elke dag bidden wij het Onze Vader: <\/span>\u00ab <\/span>Vergeef ons onze schulden, zoals ook wij vergeven aan onze schuldenaren. <\/span>\u00bb<\/span>. <\/span>Wat betekent <\/span>dat voor ons vandaag<\/span>?<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Een week na mijn priesterwijding was ik onderweg om de heilige Mis te vieren.<\/span> Onderweg zag ik een jong meisje achter een jongen aanlopen. De jongen kwam mij tegemoet. Toen hij mij zag, voelde hij zich veilig. Ik nam hem even onder mijn bescherming en vroeg aan het meisje: <\/span>\u00ab Wat is er gebeurd? \u00bb<\/span>.<\/span> Zij antwoordde: <\/span>\u00ab Kijk naar mijn hoofd. \u00bb<\/span>De jongen had een steen naar haar gegooid en haar verwond. In haar omgeving was de cultuur van wraak sterk aanwezig. Zoiets kon niet zomaar onbeantwoord blijven. <\/span><\/p>Ik vroeg haar: <\/span>\u00ab <\/span>Ben jij christen?<\/span> \u00bb<\/span>Zij antwoordde: <\/span>\u00ab Ja. \u00bb<\/span> Toen vroeg ik<\/span>haar:<\/span> \u00ab <\/span>Vergeeft een christen dan niet?<\/span> \u00bb<\/span> Ze bleef stil. Ik vroeg toen aan het meisje en aan de jongen om samen het Onze Vader te bidden. En toen we kwamen bij de woorden: <\/span>\u00ab Vergeef ons onze schulden, zoals ook wij vergeven aan onze schuldenaren \u00bb<\/span>, vroeg ik hun om even stil te staan. Om die woorden nog eens te herhalen. En nog eens. Daarna vroeg ik aan het meisje: <\/span>\u00ab <\/span>Wil je hem nu verwonden zoals hij jou heeft verwond?<\/span> \u00bb<\/span><\/p>Ze zei: <\/span>\u00ab Nee. \u00bb<\/span> Ik vroeg: <\/span>\u00ab Waarom niet? \u00bb<\/span> En ze antwoordde heel eenvoudig:<\/span><\/p>\u00ab Omdat ik christen ben. \u00bb<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Dat brengt ons rechtstreeks bij het Evangelie van vandaag. Petrus komt naar Jezus met een heel menselijke vraag: <\/span>\u00ab <\/span>Hoe vaak moet ik mijn broeder vergeven? Tot zevenmaal toe?<\/span> \u00bb<\/span> Zeven keer. Maar Jezus antwoordt: <\/span>\u00ab Niet tot zevenmaal toe, maar tot zeventigmaal zevenmaal. \u00bb<\/span> Zeventigmaal zevenmaal. Dat betekent niet dat Jezus wil dat wij gaan tellen. Niet: \u00e9\u00e9n keer vergeven. Twee keer. Drie <\/span>keer. <\/span>En daarna is het genoeg. Nee. Jezus wil ons juist uit die boekhouding van het hart halen<\/span>. Want zolang wij tellen, blijven wij eigenlijk rekenen: <\/span><\/span>Hoe vaak heeft hij mij dit aangedaan?<\/span> Hoe vaak heb ik al vergeven?<\/span> Wanneer is het genoeg?<\/span> Maar Jezus zegt: <\/span>Vergeving heeft geen boekhouding<\/span>. Waarom? Omdat Gods vergeving zelf geen grenzen kent.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Daarom vertelt Jezus de gelijkenis van de koning en zijn dienaar. Die dienaar heeft een enorme schuld. Een schuld die hij onmogelijk kan terugbetalen. En toch krijgt de koning medelijden met hem. <\/span>Hij scheldt hem zijn hele schuld kwijt. Alles<\/span>. Alles wordt hem vergeven. En dan gebeurt er iets merkwaardigs. Dezelfde dienaar gaat naar iemand die hem een veel kleinere schuld verschuldigd is. En hij weigert hem te vergeven. <\/span><\/p>\u00a0<\/p>Beste mensen, <\/span>Ook wij staan voor God als die dienaar. Ieder van ons draagt dingen mee. Zonden.<\/span> Momenten waarop wij tekortgeschoten zijn in liefde. Tegenover God kunnen wij onze schuld nooit zelf volledig aflossen. Wij kunnen ons best doen. Wij kunnen berouw hebben. Wij kunnen proberen ons leven te veranderen. Maar Gods vergeving kunnen wij nooit verdienen. Ze is een geschenk. God vergeeft ons niet omdat wij het allemaal netjes hebben opgelost. Hij vergeeft omdat Hij barmhartig is. En juist wanneer wij ontdekken hoe groot Gods barmhartigheid voor ons is, begint er iets in ons te veranderen.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Dan kunnen wij misschien ook naar de ander kijken. Niet meer alleen als degene die ons iets heeft aangedaan. Maar als iemand die, net als wij, leeft van Gods barmhartigheid. Dat betekent niet dat het kwaad niet ernstig is. Dat betekent ook niet dat wij moeten doen alsof er niets gebeurd is. S<\/span>ommige wonden zijn diep. Sommige dingen hebben tijd nodig<\/span>. <\/span>Vergeving<\/span> betekent wel: <\/span>Ik weiger het kwaad het laatste woord te geven. Ik wil niet mijn hele leven gevangen blijven in mijn boosheid<\/span>. <\/span>Ik wil niet dat wat een ander mij heeft aangedaan, mijn hart blijft beheersen<\/span>. Daarom kunnen wij soms alleen maar bidden: <\/span>\u00ab Heer, ik kan deze persoon nog niet vergeven. Maar leer mij om te vergeven. Geef mij uw hart. Geef mij iets van uw barmhartigheid. \u00bb<\/span> En misschien is dat al een eerste stap.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Christen zijn betekent niet dat wij volmaakt<\/span>, perfect, <\/span>zonder<\/span> zonde <\/span>zijn. Christen zijn betekent dat wij op weg zijn naar de volmaaktheid. Wij vallen. Wij staan weer <\/span>op. Wij maken fouten. Wij vragen vergeving. En telkens opnieuw mogen wij naar Christus komen. En toch heeft Hij aan het kruis gezegd: <\/span>\u00ab <\/span>Vader, vergeef hun.<\/span> \u00bb<\/span> Daar ligt de bron van onze vergeving. Niet in onze eigen Kracht. Maar in Hem. Hij sluit zijn ogen niet voor onze zonden. Maar Hij heeft ons zijn Zoon gegeven. <\/span>Jezus Christus heeft zijn leven gegeven voor onze zonden. Dat is de maat van Gods liefde.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>En laten wij bidden: <\/span>\u00ab Heer, ik kan het niet alleen.<\/span> Maar Gij hebt mij vergeven.<\/span> En laten wij <\/span>Hem<\/span> vragen om ons hart te veranderen. Opdat ook wij, gedragen door zijn barmhartigheid, leren vergeven. <\/span>Vragen <\/span>hem<\/span> die ons draagt en verdraagt, die ons telkens opnieuw kansen en vergiffenis <\/span>schenkt en<\/span> ons telkens weer het vertrouwen en de kracht geeft om anderen te vergeven.<\/span>Amen.<\/span><\/p>Tr\u00e9sor<\/span><\/p><\/div>\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\tPreek Luc Thiry 12 September 2026<\/span>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t<\/i><\/i>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\tOVER VERGEVING<\/span><\/p>Mt 18, 21-35<\/span><\/p>De parabel die we zojuist gehoord hebben gaat over de oneindige barmhartigheid en vergevingsgezindheid van onze God. De eis om 70 X 7 maal, dat wil zeggen: altijd te vergeven is een direct gevolg van het feit dat God zelf altijd vergeeft omdat Hij pure liefde is.<\/p>Alle andere religies en morele systemen kennen een tariefmatige benadering van misdrijven en de bestraffing ervan. Alleen het christendom zegt radicaal dat je altijd moet vergeven. Hier moeten we toch even blijven bij stilstaan want ook wijzelf hebben het daar moeilijk mee. Moeten misdaden dan niet bestraft worden? Ja zeker!<\/p>Ons hele rechtssysteem en het normaal functioneren van een moderne maatschappij is daar immers op gebaseerd. Wie de regels overtreedt benadeelt al de anderen. En als je dat toelaat krijg je uiteindelijk chaos. Barmhartigheid kan nooit rechtvaardigheid overbodig maken en vervangen. Juist daarom is de Kerk heel juridisch geori\u00ebnteerd en heeft ze altijd zelf kerkelijke rechtbanken opgericht.<\/p>
Paul Schollaert merkt daarbij op dat Jezus het niet heeft over een derde zoon: eentje die nee zegt en ook nee doet. Blijkbaar is niemand zo slecht dat hij altijd kiest voor datgene wat hij ook als slecht en verwerpelijk ziet.<\/p>
En je mag daar uiteraard ook aan toevoegen dat er duidelijk geen vierde zoon is, eentje die altijd datgene doet wat hij als goed en voortreffelijk erkent.<\/p>
Blijkbaar is ook niemand z\u00f3 voortreffelijk en heilig.<\/p>
Ik denk dat het heel realistisch is te zien hoe alle mensen, hoe ieder van ons zich de ene keer in de eerste zoon, de andere keer in de tweede kan herkennen.<\/p>
Het ja zeggen en neen doen, iets waarvan wij weten en erkennen dat het verkeerd is, toch doen is niets anders dan wat wij zonde noemen.<\/p>
En zo is neen zeggen en het toch doen, het goede dat wij erkennen als goed weigeren te doen, maar het uiteindelijk toch maar doen, niets anders dan wat wij \u201cbekering\u201d noemen.<\/p>
En wij weten dat er in de hemel meer vreugde is om de bekering van 1 zondaar dan om het voortreffelijke leven van 100 \u201crechtvaardigen\u201d.<\/p>
MARIA<\/span><\/p>Laten wij ons dan bewust blijven dat wij zondaars zijn en dat wij bekering nodig hebben. Maar dat die bekering ook in onze mogelijkheden ligt.<\/p>Een volmondig JA vinden we allen bij Jezus: JA tegen het leven en JA tegen God.<\/p>Maar Hij was nu eenmaal de Zoon van God.<\/p>God zelf in de gestalte van een mens. En dan is er natuurlijk ook Maria, unieke mens, een moeder die helemaal JA was. Haar \u201cfiat\u201d was een van de enige woorden van haar die we nu nog kennen. Zij is ook onze Moeder.<\/p>Vragen wij aan haar wat minder om ons leven wat op te vrolijken met allerlei gunsten, maar eerder om ons te helpen volmondig JA te zeggen tegen God, tegen het leven en tegen de mensen.<\/p>Luc Thiry<\/span><\/p>\u00a0<\/p><\/div>\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\tPreek Luc Thiry 20 September 2026<\/span>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t<\/i><\/i>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\tWERKERS VAN HET ELFDE UUR<\/span><\/p>Mt. 20, 1-16a<\/span><\/p>Ik kan mij Jezus moeilijk voorstellen als Iemand die zijn toehoorders graag choqueerde. Dat zou niet passen bij zijn liefdevolle persoonlijkheid.<\/p>Maar wat Hij ons te vertellen had, riep vaak ongeloof en weerstand op. En op zo\u2019n moment was Hij er niet de man naar om zijn woorden af te zwakken.<\/p>Integendeel, wij krijgen zijn mening, wel altijd correct, beschaafd en aangenaam vertellend, maar wel recht voor de raap. En dat doet ons altijd een beetje ongemakkelijk schuiven op onze stoel.<\/p>De landheer in kwestie mag nog terecht betogen da hij iedereen vergoed zoals overeengekomen was, wij vinden het niet netjes, wij vinden het eigenlijk helemaal niet kunnen dat hij diegenen die de hele dag gezwoegd hebben, maar net zoveel betaald als diegenen die tegen de avond eventjes zijn komen kijken.<\/p>Maar wij merken ook wel dat alleen maar het rechtvaardigheidsgevoel van de harde werkers een dreun kreeg, niet de harde werkers zelf want die kregen, heel correct, het afgesproken bedrag.<\/p>Alleen vindt de landheer blijkbaar dat zijn goedheid voor sommigen, zijn rechtvaardigheid mag overtreffen, zolang hij de anderen daarmee niet benadeelt.<\/p>En dat is precies wat God doet met ieder van ons. Goddank, want stel u voor dat zijn goedheid zijn rechtvaardigheid niet zou overtreffen, stel u voor dat God even bestraffend zou zijn als de burgerlijke justitie, we zouden er mooi uitkomen!<\/p>VLUG BEKOELD<\/span><\/p>God is oneindig rechtvaardig, maar zijn rechtvaardigheid staat zijn liefde en zijn goedheid niet in de weg. En die wil om zijn zin voor rechtvaardigheid te laten vergezellen en bekronen door liefde en goedheid spreidt zich ook uit in de tijd.<\/p>En ook hier kan je alleen maar zeggen: Goddank.<\/p>Want wij weten maar al te goed dat wij in ons leven wel 100 keer of 1000 keer beslissen van voor God te kiezen, ons leven radicaal te veranderen, bepaalde paden resoluut te verlaten en andere, meer liefdevolle wegen in te slaan.<\/p>Maar het enthousiasme is vlug bekoeld en er komt vaak niets van in huis.<\/p>Wij weten dat, wij kennen onszelf. En als wij onszelf al eens iets proberen wijs te maken, God kent ons in ieder geval.<\/p>En i.p.v. ons verwijten te maken, heeft Hij oneindig veel geduld met ons: wij krijgen eindeloos veel nieuwe kansen om ons leven te veranderen.<\/p>En dat stelt ons natuurlijk gerust. Hoewel, liefst ook niet te veel want wij hebben maar 1 leven en als het doek valt, zijn alle kansen op.<\/p>ULTIEME KEUZE<\/span><\/p>Maar zelfs de laatste dag kunnen wij nog voor God en voor een leven in liefde kiezen.<\/p>Ook als we al oud en versleten zijn. Ook als we de honderd jaar al in zicht hebben, ook als onze krachten verzwakt zijn, onze geest ons parten speelt en ons geheugen het vaak laat afweten\u2026<\/p>Ook dan blijft God verlangend naar ons uitkijken en hopen op onze ultieme beslissing. Ook dan, in dat \u201c11de<\/span> uur\u201d kunnen wij nog kiezen voor de liefde, kiezen voor God.<\/p>Luc Thiry<\/span><\/p>\u00a0<\/p><\/div>\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\tPreek Tr\u00e9sor Esampele 13 September 2026<\/span>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t<\/i><\/i>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\tHOMILIE VOOR DE VIERENTWINTIGSTE ZONDAG<\/span><\/p>\u00ab <\/span>I<\/span>k zeg je: niet tot zevenmaal toe, maar tot zeventigmaal zevenmaal.<\/span> \u00bb<\/span><\/p>D<\/span>i<\/span>erbaren <\/span>Broeders en zusters,<\/span><\/p>Het Woord van God van vandaag gaat over iets wat voor ieder van ons herkenbaar is: <\/span>vergeving<\/span>. Aan het begin van iedere eucharistieviering vragen wij God om vergeving. <\/span>Wij erkennen dat wij zondaars zijn. Dat wij Gods barmhartigheid nodig hebben<\/span>. En vlak v\u00f3\u00f3r wij de heilige Communie ontvangen, bidden wij <\/span>opnieuw:<\/span> \u00ab<\/span> Lam Gods, dat wegneemt de zonden der wereld, ontferm U over ons. \u00bb<\/span><\/p>Heel onze eucharistieviering herinnert ons eraan: wij leven van Gods vergeving.<\/span> Maar dan komt de moeilijke vraag: <\/span>Zijn wij ook bereid om te vergeven?<\/span> Elke dag bidden wij het Onze Vader: <\/span>\u00ab <\/span>Vergeef ons onze schulden, zoals ook wij vergeven aan onze schuldenaren. <\/span>\u00bb<\/span>. <\/span>Wat betekent <\/span>dat voor ons vandaag<\/span>?<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Een week na mijn priesterwijding was ik onderweg om de heilige Mis te vieren.<\/span> Onderweg zag ik een jong meisje achter een jongen aanlopen. De jongen kwam mij tegemoet. Toen hij mij zag, voelde hij zich veilig. Ik nam hem even onder mijn bescherming en vroeg aan het meisje: <\/span>\u00ab Wat is er gebeurd? \u00bb<\/span>.<\/span> Zij antwoordde: <\/span>\u00ab Kijk naar mijn hoofd. \u00bb<\/span>De jongen had een steen naar haar gegooid en haar verwond. In haar omgeving was de cultuur van wraak sterk aanwezig. Zoiets kon niet zomaar onbeantwoord blijven. <\/span><\/p>Ik vroeg haar: <\/span>\u00ab <\/span>Ben jij christen?<\/span> \u00bb<\/span>Zij antwoordde: <\/span>\u00ab Ja. \u00bb<\/span> Toen vroeg ik<\/span>haar:<\/span> \u00ab <\/span>Vergeeft een christen dan niet?<\/span> \u00bb<\/span> Ze bleef stil. Ik vroeg toen aan het meisje en aan de jongen om samen het Onze Vader te bidden. En toen we kwamen bij de woorden: <\/span>\u00ab Vergeef ons onze schulden, zoals ook wij vergeven aan onze schuldenaren \u00bb<\/span>, vroeg ik hun om even stil te staan. Om die woorden nog eens te herhalen. En nog eens. Daarna vroeg ik aan het meisje: <\/span>\u00ab <\/span>Wil je hem nu verwonden zoals hij jou heeft verwond?<\/span> \u00bb<\/span><\/p>Ze zei: <\/span>\u00ab Nee. \u00bb<\/span> Ik vroeg: <\/span>\u00ab Waarom niet? \u00bb<\/span> En ze antwoordde heel eenvoudig:<\/span><\/p>\u00ab Omdat ik christen ben. \u00bb<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Dat brengt ons rechtstreeks bij het Evangelie van vandaag. Petrus komt naar Jezus met een heel menselijke vraag: <\/span>\u00ab <\/span>Hoe vaak moet ik mijn broeder vergeven? Tot zevenmaal toe?<\/span> \u00bb<\/span> Zeven keer. Maar Jezus antwoordt: <\/span>\u00ab Niet tot zevenmaal toe, maar tot zeventigmaal zevenmaal. \u00bb<\/span> Zeventigmaal zevenmaal. Dat betekent niet dat Jezus wil dat wij gaan tellen. Niet: \u00e9\u00e9n keer vergeven. Twee keer. Drie <\/span>keer. <\/span>En daarna is het genoeg. Nee. Jezus wil ons juist uit die boekhouding van het hart halen<\/span>. Want zolang wij tellen, blijven wij eigenlijk rekenen: <\/span><\/span>Hoe vaak heeft hij mij dit aangedaan?<\/span> Hoe vaak heb ik al vergeven?<\/span> Wanneer is het genoeg?<\/span> Maar Jezus zegt: <\/span>Vergeving heeft geen boekhouding<\/span>. Waarom? Omdat Gods vergeving zelf geen grenzen kent.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Daarom vertelt Jezus de gelijkenis van de koning en zijn dienaar. Die dienaar heeft een enorme schuld. Een schuld die hij onmogelijk kan terugbetalen. En toch krijgt de koning medelijden met hem. <\/span>Hij scheldt hem zijn hele schuld kwijt. Alles<\/span>. Alles wordt hem vergeven. En dan gebeurt er iets merkwaardigs. Dezelfde dienaar gaat naar iemand die hem een veel kleinere schuld verschuldigd is. En hij weigert hem te vergeven. <\/span><\/p>\u00a0<\/p>Beste mensen, <\/span>Ook wij staan voor God als die dienaar. Ieder van ons draagt dingen mee. Zonden.<\/span> Momenten waarop wij tekortgeschoten zijn in liefde. Tegenover God kunnen wij onze schuld nooit zelf volledig aflossen. Wij kunnen ons best doen. Wij kunnen berouw hebben. Wij kunnen proberen ons leven te veranderen. Maar Gods vergeving kunnen wij nooit verdienen. Ze is een geschenk. God vergeeft ons niet omdat wij het allemaal netjes hebben opgelost. Hij vergeeft omdat Hij barmhartig is. En juist wanneer wij ontdekken hoe groot Gods barmhartigheid voor ons is, begint er iets in ons te veranderen.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Dan kunnen wij misschien ook naar de ander kijken. Niet meer alleen als degene die ons iets heeft aangedaan. Maar als iemand die, net als wij, leeft van Gods barmhartigheid. Dat betekent niet dat het kwaad niet ernstig is. Dat betekent ook niet dat wij moeten doen alsof er niets gebeurd is. S<\/span>ommige wonden zijn diep. Sommige dingen hebben tijd nodig<\/span>. <\/span>Vergeving<\/span> betekent wel: <\/span>Ik weiger het kwaad het laatste woord te geven. Ik wil niet mijn hele leven gevangen blijven in mijn boosheid<\/span>. <\/span>Ik wil niet dat wat een ander mij heeft aangedaan, mijn hart blijft beheersen<\/span>. Daarom kunnen wij soms alleen maar bidden: <\/span>\u00ab Heer, ik kan deze persoon nog niet vergeven. Maar leer mij om te vergeven. Geef mij uw hart. Geef mij iets van uw barmhartigheid. \u00bb<\/span> En misschien is dat al een eerste stap.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Christen zijn betekent niet dat wij volmaakt<\/span>, perfect, <\/span>zonder<\/span> zonde <\/span>zijn. Christen zijn betekent dat wij op weg zijn naar de volmaaktheid. Wij vallen. Wij staan weer <\/span>op. Wij maken fouten. Wij vragen vergeving. En telkens opnieuw mogen wij naar Christus komen. En toch heeft Hij aan het kruis gezegd: <\/span>\u00ab <\/span>Vader, vergeef hun.<\/span> \u00bb<\/span> Daar ligt de bron van onze vergeving. Niet in onze eigen Kracht. Maar in Hem. Hij sluit zijn ogen niet voor onze zonden. Maar Hij heeft ons zijn Zoon gegeven. <\/span>Jezus Christus heeft zijn leven gegeven voor onze zonden. Dat is de maat van Gods liefde.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>En laten wij bidden: <\/span>\u00ab Heer, ik kan het niet alleen.<\/span> Maar Gij hebt mij vergeven.<\/span> En laten wij <\/span>Hem<\/span> vragen om ons hart te veranderen. Opdat ook wij, gedragen door zijn barmhartigheid, leren vergeven. <\/span>Vragen <\/span>hem<\/span> die ons draagt en verdraagt, die ons telkens opnieuw kansen en vergiffenis <\/span>schenkt en<\/span> ons telkens weer het vertrouwen en de kracht geeft om anderen te vergeven.<\/span>Amen.<\/span><\/p>Tr\u00e9sor<\/span><\/p><\/div>\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\tPreek Luc Thiry 12 September 2026<\/span>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t<\/i><\/i>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\tOVER VERGEVING<\/span><\/p>Mt 18, 21-35<\/span><\/p>De parabel die we zojuist gehoord hebben gaat over de oneindige barmhartigheid en vergevingsgezindheid van onze God. De eis om 70 X 7 maal, dat wil zeggen: altijd te vergeven is een direct gevolg van het feit dat God zelf altijd vergeeft omdat Hij pure liefde is.<\/p>Alle andere religies en morele systemen kennen een tariefmatige benadering van misdrijven en de bestraffing ervan. Alleen het christendom zegt radicaal dat je altijd moet vergeven. Hier moeten we toch even blijven bij stilstaan want ook wijzelf hebben het daar moeilijk mee. Moeten misdaden dan niet bestraft worden? Ja zeker!<\/p>Ons hele rechtssysteem en het normaal functioneren van een moderne maatschappij is daar immers op gebaseerd. Wie de regels overtreedt benadeelt al de anderen. En als je dat toelaat krijg je uiteindelijk chaos. Barmhartigheid kan nooit rechtvaardigheid overbodig maken en vervangen. Juist daarom is de Kerk heel juridisch geori\u00ebnteerd en heeft ze altijd zelf kerkelijke rechtbanken opgericht.<\/p>
Laten wij ons dan bewust blijven dat wij zondaars zijn en dat wij bekering nodig hebben. Maar dat die bekering ook in onze mogelijkheden ligt.<\/p>
Een volmondig JA vinden we allen bij Jezus: JA tegen het leven en JA tegen God.<\/p>
Maar Hij was nu eenmaal de Zoon van God.<\/p>
God zelf in de gestalte van een mens. En dan is er natuurlijk ook Maria, unieke mens, een moeder die helemaal JA was. Haar \u201cfiat\u201d was een van de enige woorden van haar die we nu nog kennen. Zij is ook onze Moeder.<\/p>
Vragen wij aan haar wat minder om ons leven wat op te vrolijken met allerlei gunsten, maar eerder om ons te helpen volmondig JA te zeggen tegen God, tegen het leven en tegen de mensen.<\/p>
Luc Thiry<\/span><\/p>\u00a0<\/p><\/div>\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\tPreek Luc Thiry 20 September 2026<\/span>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t<\/i><\/i>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\tWERKERS VAN HET ELFDE UUR<\/span><\/p>Mt. 20, 1-16a<\/span><\/p>Ik kan mij Jezus moeilijk voorstellen als Iemand die zijn toehoorders graag choqueerde. Dat zou niet passen bij zijn liefdevolle persoonlijkheid.<\/p>Maar wat Hij ons te vertellen had, riep vaak ongeloof en weerstand op. En op zo\u2019n moment was Hij er niet de man naar om zijn woorden af te zwakken.<\/p>Integendeel, wij krijgen zijn mening, wel altijd correct, beschaafd en aangenaam vertellend, maar wel recht voor de raap. En dat doet ons altijd een beetje ongemakkelijk schuiven op onze stoel.<\/p>De landheer in kwestie mag nog terecht betogen da hij iedereen vergoed zoals overeengekomen was, wij vinden het niet netjes, wij vinden het eigenlijk helemaal niet kunnen dat hij diegenen die de hele dag gezwoegd hebben, maar net zoveel betaald als diegenen die tegen de avond eventjes zijn komen kijken.<\/p>Maar wij merken ook wel dat alleen maar het rechtvaardigheidsgevoel van de harde werkers een dreun kreeg, niet de harde werkers zelf want die kregen, heel correct, het afgesproken bedrag.<\/p>Alleen vindt de landheer blijkbaar dat zijn goedheid voor sommigen, zijn rechtvaardigheid mag overtreffen, zolang hij de anderen daarmee niet benadeelt.<\/p>En dat is precies wat God doet met ieder van ons. Goddank, want stel u voor dat zijn goedheid zijn rechtvaardigheid niet zou overtreffen, stel u voor dat God even bestraffend zou zijn als de burgerlijke justitie, we zouden er mooi uitkomen!<\/p>VLUG BEKOELD<\/span><\/p>God is oneindig rechtvaardig, maar zijn rechtvaardigheid staat zijn liefde en zijn goedheid niet in de weg. En die wil om zijn zin voor rechtvaardigheid te laten vergezellen en bekronen door liefde en goedheid spreidt zich ook uit in de tijd.<\/p>En ook hier kan je alleen maar zeggen: Goddank.<\/p>Want wij weten maar al te goed dat wij in ons leven wel 100 keer of 1000 keer beslissen van voor God te kiezen, ons leven radicaal te veranderen, bepaalde paden resoluut te verlaten en andere, meer liefdevolle wegen in te slaan.<\/p>Maar het enthousiasme is vlug bekoeld en er komt vaak niets van in huis.<\/p>Wij weten dat, wij kennen onszelf. En als wij onszelf al eens iets proberen wijs te maken, God kent ons in ieder geval.<\/p>En i.p.v. ons verwijten te maken, heeft Hij oneindig veel geduld met ons: wij krijgen eindeloos veel nieuwe kansen om ons leven te veranderen.<\/p>En dat stelt ons natuurlijk gerust. Hoewel, liefst ook niet te veel want wij hebben maar 1 leven en als het doek valt, zijn alle kansen op.<\/p>ULTIEME KEUZE<\/span><\/p>Maar zelfs de laatste dag kunnen wij nog voor God en voor een leven in liefde kiezen.<\/p>Ook als we al oud en versleten zijn. Ook als we de honderd jaar al in zicht hebben, ook als onze krachten verzwakt zijn, onze geest ons parten speelt en ons geheugen het vaak laat afweten\u2026<\/p>Ook dan blijft God verlangend naar ons uitkijken en hopen op onze ultieme beslissing. Ook dan, in dat \u201c11de<\/span> uur\u201d kunnen wij nog kiezen voor de liefde, kiezen voor God.<\/p>Luc Thiry<\/span><\/p>\u00a0<\/p><\/div>\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\tPreek Tr\u00e9sor Esampele 13 September 2026<\/span>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t<\/i><\/i>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\tHOMILIE VOOR DE VIERENTWINTIGSTE ZONDAG<\/span><\/p>\u00ab <\/span>I<\/span>k zeg je: niet tot zevenmaal toe, maar tot zeventigmaal zevenmaal.<\/span> \u00bb<\/span><\/p>D<\/span>i<\/span>erbaren <\/span>Broeders en zusters,<\/span><\/p>Het Woord van God van vandaag gaat over iets wat voor ieder van ons herkenbaar is: <\/span>vergeving<\/span>. Aan het begin van iedere eucharistieviering vragen wij God om vergeving. <\/span>Wij erkennen dat wij zondaars zijn. Dat wij Gods barmhartigheid nodig hebben<\/span>. En vlak v\u00f3\u00f3r wij de heilige Communie ontvangen, bidden wij <\/span>opnieuw:<\/span> \u00ab<\/span> Lam Gods, dat wegneemt de zonden der wereld, ontferm U over ons. \u00bb<\/span><\/p>Heel onze eucharistieviering herinnert ons eraan: wij leven van Gods vergeving.<\/span> Maar dan komt de moeilijke vraag: <\/span>Zijn wij ook bereid om te vergeven?<\/span> Elke dag bidden wij het Onze Vader: <\/span>\u00ab <\/span>Vergeef ons onze schulden, zoals ook wij vergeven aan onze schuldenaren. <\/span>\u00bb<\/span>. <\/span>Wat betekent <\/span>dat voor ons vandaag<\/span>?<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Een week na mijn priesterwijding was ik onderweg om de heilige Mis te vieren.<\/span> Onderweg zag ik een jong meisje achter een jongen aanlopen. De jongen kwam mij tegemoet. Toen hij mij zag, voelde hij zich veilig. Ik nam hem even onder mijn bescherming en vroeg aan het meisje: <\/span>\u00ab Wat is er gebeurd? \u00bb<\/span>.<\/span> Zij antwoordde: <\/span>\u00ab Kijk naar mijn hoofd. \u00bb<\/span>De jongen had een steen naar haar gegooid en haar verwond. In haar omgeving was de cultuur van wraak sterk aanwezig. Zoiets kon niet zomaar onbeantwoord blijven. <\/span><\/p>Ik vroeg haar: <\/span>\u00ab <\/span>Ben jij christen?<\/span> \u00bb<\/span>Zij antwoordde: <\/span>\u00ab Ja. \u00bb<\/span> Toen vroeg ik<\/span>haar:<\/span> \u00ab <\/span>Vergeeft een christen dan niet?<\/span> \u00bb<\/span> Ze bleef stil. Ik vroeg toen aan het meisje en aan de jongen om samen het Onze Vader te bidden. En toen we kwamen bij de woorden: <\/span>\u00ab Vergeef ons onze schulden, zoals ook wij vergeven aan onze schuldenaren \u00bb<\/span>, vroeg ik hun om even stil te staan. Om die woorden nog eens te herhalen. En nog eens. Daarna vroeg ik aan het meisje: <\/span>\u00ab <\/span>Wil je hem nu verwonden zoals hij jou heeft verwond?<\/span> \u00bb<\/span><\/p>Ze zei: <\/span>\u00ab Nee. \u00bb<\/span> Ik vroeg: <\/span>\u00ab Waarom niet? \u00bb<\/span> En ze antwoordde heel eenvoudig:<\/span><\/p>\u00ab Omdat ik christen ben. \u00bb<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Dat brengt ons rechtstreeks bij het Evangelie van vandaag. Petrus komt naar Jezus met een heel menselijke vraag: <\/span>\u00ab <\/span>Hoe vaak moet ik mijn broeder vergeven? Tot zevenmaal toe?<\/span> \u00bb<\/span> Zeven keer. Maar Jezus antwoordt: <\/span>\u00ab Niet tot zevenmaal toe, maar tot zeventigmaal zevenmaal. \u00bb<\/span> Zeventigmaal zevenmaal. Dat betekent niet dat Jezus wil dat wij gaan tellen. Niet: \u00e9\u00e9n keer vergeven. Twee keer. Drie <\/span>keer. <\/span>En daarna is het genoeg. Nee. Jezus wil ons juist uit die boekhouding van het hart halen<\/span>. Want zolang wij tellen, blijven wij eigenlijk rekenen: <\/span><\/span>Hoe vaak heeft hij mij dit aangedaan?<\/span> Hoe vaak heb ik al vergeven?<\/span> Wanneer is het genoeg?<\/span> Maar Jezus zegt: <\/span>Vergeving heeft geen boekhouding<\/span>. Waarom? Omdat Gods vergeving zelf geen grenzen kent.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Daarom vertelt Jezus de gelijkenis van de koning en zijn dienaar. Die dienaar heeft een enorme schuld. Een schuld die hij onmogelijk kan terugbetalen. En toch krijgt de koning medelijden met hem. <\/span>Hij scheldt hem zijn hele schuld kwijt. Alles<\/span>. Alles wordt hem vergeven. En dan gebeurt er iets merkwaardigs. Dezelfde dienaar gaat naar iemand die hem een veel kleinere schuld verschuldigd is. En hij weigert hem te vergeven. <\/span><\/p>\u00a0<\/p>Beste mensen, <\/span>Ook wij staan voor God als die dienaar. Ieder van ons draagt dingen mee. Zonden.<\/span> Momenten waarop wij tekortgeschoten zijn in liefde. Tegenover God kunnen wij onze schuld nooit zelf volledig aflossen. Wij kunnen ons best doen. Wij kunnen berouw hebben. Wij kunnen proberen ons leven te veranderen. Maar Gods vergeving kunnen wij nooit verdienen. Ze is een geschenk. God vergeeft ons niet omdat wij het allemaal netjes hebben opgelost. Hij vergeeft omdat Hij barmhartig is. En juist wanneer wij ontdekken hoe groot Gods barmhartigheid voor ons is, begint er iets in ons te veranderen.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Dan kunnen wij misschien ook naar de ander kijken. Niet meer alleen als degene die ons iets heeft aangedaan. Maar als iemand die, net als wij, leeft van Gods barmhartigheid. Dat betekent niet dat het kwaad niet ernstig is. Dat betekent ook niet dat wij moeten doen alsof er niets gebeurd is. S<\/span>ommige wonden zijn diep. Sommige dingen hebben tijd nodig<\/span>. <\/span>Vergeving<\/span> betekent wel: <\/span>Ik weiger het kwaad het laatste woord te geven. Ik wil niet mijn hele leven gevangen blijven in mijn boosheid<\/span>. <\/span>Ik wil niet dat wat een ander mij heeft aangedaan, mijn hart blijft beheersen<\/span>. Daarom kunnen wij soms alleen maar bidden: <\/span>\u00ab Heer, ik kan deze persoon nog niet vergeven. Maar leer mij om te vergeven. Geef mij uw hart. Geef mij iets van uw barmhartigheid. \u00bb<\/span> En misschien is dat al een eerste stap.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Christen zijn betekent niet dat wij volmaakt<\/span>, perfect, <\/span>zonder<\/span> zonde <\/span>zijn. Christen zijn betekent dat wij op weg zijn naar de volmaaktheid. Wij vallen. Wij staan weer <\/span>op. Wij maken fouten. Wij vragen vergeving. En telkens opnieuw mogen wij naar Christus komen. En toch heeft Hij aan het kruis gezegd: <\/span>\u00ab <\/span>Vader, vergeef hun.<\/span> \u00bb<\/span> Daar ligt de bron van onze vergeving. Niet in onze eigen Kracht. Maar in Hem. Hij sluit zijn ogen niet voor onze zonden. Maar Hij heeft ons zijn Zoon gegeven. <\/span>Jezus Christus heeft zijn leven gegeven voor onze zonden. Dat is de maat van Gods liefde.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>En laten wij bidden: <\/span>\u00ab Heer, ik kan het niet alleen.<\/span> Maar Gij hebt mij vergeven.<\/span> En laten wij <\/span>Hem<\/span> vragen om ons hart te veranderen. Opdat ook wij, gedragen door zijn barmhartigheid, leren vergeven. <\/span>Vragen <\/span>hem<\/span> die ons draagt en verdraagt, die ons telkens opnieuw kansen en vergiffenis <\/span>schenkt en<\/span> ons telkens weer het vertrouwen en de kracht geeft om anderen te vergeven.<\/span>Amen.<\/span><\/p>Tr\u00e9sor<\/span><\/p><\/div>\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\tPreek Luc Thiry 12 September 2026<\/span>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t<\/i><\/i>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\tOVER VERGEVING<\/span><\/p>Mt 18, 21-35<\/span><\/p>De parabel die we zojuist gehoord hebben gaat over de oneindige barmhartigheid en vergevingsgezindheid van onze God. De eis om 70 X 7 maal, dat wil zeggen: altijd te vergeven is een direct gevolg van het feit dat God zelf altijd vergeeft omdat Hij pure liefde is.<\/p>Alle andere religies en morele systemen kennen een tariefmatige benadering van misdrijven en de bestraffing ervan. Alleen het christendom zegt radicaal dat je altijd moet vergeven. Hier moeten we toch even blijven bij stilstaan want ook wijzelf hebben het daar moeilijk mee. Moeten misdaden dan niet bestraft worden? Ja zeker!<\/p>Ons hele rechtssysteem en het normaal functioneren van een moderne maatschappij is daar immers op gebaseerd. Wie de regels overtreedt benadeelt al de anderen. En als je dat toelaat krijg je uiteindelijk chaos. Barmhartigheid kan nooit rechtvaardigheid overbodig maken en vervangen. Juist daarom is de Kerk heel juridisch geori\u00ebnteerd en heeft ze altijd zelf kerkelijke rechtbanken opgericht.<\/p>
\u00a0<\/p><\/div>\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t
WERKERS VAN HET ELFDE UUR<\/span><\/p>Mt. 20, 1-16a<\/span><\/p>Ik kan mij Jezus moeilijk voorstellen als Iemand die zijn toehoorders graag choqueerde. Dat zou niet passen bij zijn liefdevolle persoonlijkheid.<\/p>Maar wat Hij ons te vertellen had, riep vaak ongeloof en weerstand op. En op zo\u2019n moment was Hij er niet de man naar om zijn woorden af te zwakken.<\/p>Integendeel, wij krijgen zijn mening, wel altijd correct, beschaafd en aangenaam vertellend, maar wel recht voor de raap. En dat doet ons altijd een beetje ongemakkelijk schuiven op onze stoel.<\/p>De landheer in kwestie mag nog terecht betogen da hij iedereen vergoed zoals overeengekomen was, wij vinden het niet netjes, wij vinden het eigenlijk helemaal niet kunnen dat hij diegenen die de hele dag gezwoegd hebben, maar net zoveel betaald als diegenen die tegen de avond eventjes zijn komen kijken.<\/p>Maar wij merken ook wel dat alleen maar het rechtvaardigheidsgevoel van de harde werkers een dreun kreeg, niet de harde werkers zelf want die kregen, heel correct, het afgesproken bedrag.<\/p>Alleen vindt de landheer blijkbaar dat zijn goedheid voor sommigen, zijn rechtvaardigheid mag overtreffen, zolang hij de anderen daarmee niet benadeelt.<\/p>En dat is precies wat God doet met ieder van ons. Goddank, want stel u voor dat zijn goedheid zijn rechtvaardigheid niet zou overtreffen, stel u voor dat God even bestraffend zou zijn als de burgerlijke justitie, we zouden er mooi uitkomen!<\/p>VLUG BEKOELD<\/span><\/p>God is oneindig rechtvaardig, maar zijn rechtvaardigheid staat zijn liefde en zijn goedheid niet in de weg. En die wil om zijn zin voor rechtvaardigheid te laten vergezellen en bekronen door liefde en goedheid spreidt zich ook uit in de tijd.<\/p>En ook hier kan je alleen maar zeggen: Goddank.<\/p>Want wij weten maar al te goed dat wij in ons leven wel 100 keer of 1000 keer beslissen van voor God te kiezen, ons leven radicaal te veranderen, bepaalde paden resoluut te verlaten en andere, meer liefdevolle wegen in te slaan.<\/p>Maar het enthousiasme is vlug bekoeld en er komt vaak niets van in huis.<\/p>Wij weten dat, wij kennen onszelf. En als wij onszelf al eens iets proberen wijs te maken, God kent ons in ieder geval.<\/p>En i.p.v. ons verwijten te maken, heeft Hij oneindig veel geduld met ons: wij krijgen eindeloos veel nieuwe kansen om ons leven te veranderen.<\/p>En dat stelt ons natuurlijk gerust. Hoewel, liefst ook niet te veel want wij hebben maar 1 leven en als het doek valt, zijn alle kansen op.<\/p>ULTIEME KEUZE<\/span><\/p>Maar zelfs de laatste dag kunnen wij nog voor God en voor een leven in liefde kiezen.<\/p>Ook als we al oud en versleten zijn. Ook als we de honderd jaar al in zicht hebben, ook als onze krachten verzwakt zijn, onze geest ons parten speelt en ons geheugen het vaak laat afweten\u2026<\/p>Ook dan blijft God verlangend naar ons uitkijken en hopen op onze ultieme beslissing. Ook dan, in dat \u201c11de<\/span> uur\u201d kunnen wij nog kiezen voor de liefde, kiezen voor God.<\/p>Luc Thiry<\/span><\/p>\u00a0<\/p><\/div>\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\tPreek Tr\u00e9sor Esampele 13 September 2026<\/span>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t<\/i><\/i>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\tHOMILIE VOOR DE VIERENTWINTIGSTE ZONDAG<\/span><\/p>\u00ab <\/span>I<\/span>k zeg je: niet tot zevenmaal toe, maar tot zeventigmaal zevenmaal.<\/span> \u00bb<\/span><\/p>D<\/span>i<\/span>erbaren <\/span>Broeders en zusters,<\/span><\/p>Het Woord van God van vandaag gaat over iets wat voor ieder van ons herkenbaar is: <\/span>vergeving<\/span>. Aan het begin van iedere eucharistieviering vragen wij God om vergeving. <\/span>Wij erkennen dat wij zondaars zijn. Dat wij Gods barmhartigheid nodig hebben<\/span>. En vlak v\u00f3\u00f3r wij de heilige Communie ontvangen, bidden wij <\/span>opnieuw:<\/span> \u00ab<\/span> Lam Gods, dat wegneemt de zonden der wereld, ontferm U over ons. \u00bb<\/span><\/p>Heel onze eucharistieviering herinnert ons eraan: wij leven van Gods vergeving.<\/span> Maar dan komt de moeilijke vraag: <\/span>Zijn wij ook bereid om te vergeven?<\/span> Elke dag bidden wij het Onze Vader: <\/span>\u00ab <\/span>Vergeef ons onze schulden, zoals ook wij vergeven aan onze schuldenaren. <\/span>\u00bb<\/span>. <\/span>Wat betekent <\/span>dat voor ons vandaag<\/span>?<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Een week na mijn priesterwijding was ik onderweg om de heilige Mis te vieren.<\/span> Onderweg zag ik een jong meisje achter een jongen aanlopen. De jongen kwam mij tegemoet. Toen hij mij zag, voelde hij zich veilig. Ik nam hem even onder mijn bescherming en vroeg aan het meisje: <\/span>\u00ab Wat is er gebeurd? \u00bb<\/span>.<\/span> Zij antwoordde: <\/span>\u00ab Kijk naar mijn hoofd. \u00bb<\/span>De jongen had een steen naar haar gegooid en haar verwond. In haar omgeving was de cultuur van wraak sterk aanwezig. Zoiets kon niet zomaar onbeantwoord blijven. <\/span><\/p>Ik vroeg haar: <\/span>\u00ab <\/span>Ben jij christen?<\/span> \u00bb<\/span>Zij antwoordde: <\/span>\u00ab Ja. \u00bb<\/span> Toen vroeg ik<\/span>haar:<\/span> \u00ab <\/span>Vergeeft een christen dan niet?<\/span> \u00bb<\/span> Ze bleef stil. Ik vroeg toen aan het meisje en aan de jongen om samen het Onze Vader te bidden. En toen we kwamen bij de woorden: <\/span>\u00ab Vergeef ons onze schulden, zoals ook wij vergeven aan onze schuldenaren \u00bb<\/span>, vroeg ik hun om even stil te staan. Om die woorden nog eens te herhalen. En nog eens. Daarna vroeg ik aan het meisje: <\/span>\u00ab <\/span>Wil je hem nu verwonden zoals hij jou heeft verwond?<\/span> \u00bb<\/span><\/p>Ze zei: <\/span>\u00ab Nee. \u00bb<\/span> Ik vroeg: <\/span>\u00ab Waarom niet? \u00bb<\/span> En ze antwoordde heel eenvoudig:<\/span><\/p>\u00ab Omdat ik christen ben. \u00bb<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Dat brengt ons rechtstreeks bij het Evangelie van vandaag. Petrus komt naar Jezus met een heel menselijke vraag: <\/span>\u00ab <\/span>Hoe vaak moet ik mijn broeder vergeven? Tot zevenmaal toe?<\/span> \u00bb<\/span> Zeven keer. Maar Jezus antwoordt: <\/span>\u00ab Niet tot zevenmaal toe, maar tot zeventigmaal zevenmaal. \u00bb<\/span> Zeventigmaal zevenmaal. Dat betekent niet dat Jezus wil dat wij gaan tellen. Niet: \u00e9\u00e9n keer vergeven. Twee keer. Drie <\/span>keer. <\/span>En daarna is het genoeg. Nee. Jezus wil ons juist uit die boekhouding van het hart halen<\/span>. Want zolang wij tellen, blijven wij eigenlijk rekenen: <\/span><\/span>Hoe vaak heeft hij mij dit aangedaan?<\/span> Hoe vaak heb ik al vergeven?<\/span> Wanneer is het genoeg?<\/span> Maar Jezus zegt: <\/span>Vergeving heeft geen boekhouding<\/span>. Waarom? Omdat Gods vergeving zelf geen grenzen kent.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Daarom vertelt Jezus de gelijkenis van de koning en zijn dienaar. Die dienaar heeft een enorme schuld. Een schuld die hij onmogelijk kan terugbetalen. En toch krijgt de koning medelijden met hem. <\/span>Hij scheldt hem zijn hele schuld kwijt. Alles<\/span>. Alles wordt hem vergeven. En dan gebeurt er iets merkwaardigs. Dezelfde dienaar gaat naar iemand die hem een veel kleinere schuld verschuldigd is. En hij weigert hem te vergeven. <\/span><\/p>\u00a0<\/p>Beste mensen, <\/span>Ook wij staan voor God als die dienaar. Ieder van ons draagt dingen mee. Zonden.<\/span> Momenten waarop wij tekortgeschoten zijn in liefde. Tegenover God kunnen wij onze schuld nooit zelf volledig aflossen. Wij kunnen ons best doen. Wij kunnen berouw hebben. Wij kunnen proberen ons leven te veranderen. Maar Gods vergeving kunnen wij nooit verdienen. Ze is een geschenk. God vergeeft ons niet omdat wij het allemaal netjes hebben opgelost. Hij vergeeft omdat Hij barmhartig is. En juist wanneer wij ontdekken hoe groot Gods barmhartigheid voor ons is, begint er iets in ons te veranderen.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Dan kunnen wij misschien ook naar de ander kijken. Niet meer alleen als degene die ons iets heeft aangedaan. Maar als iemand die, net als wij, leeft van Gods barmhartigheid. Dat betekent niet dat het kwaad niet ernstig is. Dat betekent ook niet dat wij moeten doen alsof er niets gebeurd is. S<\/span>ommige wonden zijn diep. Sommige dingen hebben tijd nodig<\/span>. <\/span>Vergeving<\/span> betekent wel: <\/span>Ik weiger het kwaad het laatste woord te geven. Ik wil niet mijn hele leven gevangen blijven in mijn boosheid<\/span>. <\/span>Ik wil niet dat wat een ander mij heeft aangedaan, mijn hart blijft beheersen<\/span>. Daarom kunnen wij soms alleen maar bidden: <\/span>\u00ab Heer, ik kan deze persoon nog niet vergeven. Maar leer mij om te vergeven. Geef mij uw hart. Geef mij iets van uw barmhartigheid. \u00bb<\/span> En misschien is dat al een eerste stap.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Christen zijn betekent niet dat wij volmaakt<\/span>, perfect, <\/span>zonder<\/span> zonde <\/span>zijn. Christen zijn betekent dat wij op weg zijn naar de volmaaktheid. Wij vallen. Wij staan weer <\/span>op. Wij maken fouten. Wij vragen vergeving. En telkens opnieuw mogen wij naar Christus komen. En toch heeft Hij aan het kruis gezegd: <\/span>\u00ab <\/span>Vader, vergeef hun.<\/span> \u00bb<\/span> Daar ligt de bron van onze vergeving. Niet in onze eigen Kracht. Maar in Hem. Hij sluit zijn ogen niet voor onze zonden. Maar Hij heeft ons zijn Zoon gegeven. <\/span>Jezus Christus heeft zijn leven gegeven voor onze zonden. Dat is de maat van Gods liefde.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>En laten wij bidden: <\/span>\u00ab Heer, ik kan het niet alleen.<\/span> Maar Gij hebt mij vergeven.<\/span> En laten wij <\/span>Hem<\/span> vragen om ons hart te veranderen. Opdat ook wij, gedragen door zijn barmhartigheid, leren vergeven. <\/span>Vragen <\/span>hem<\/span> die ons draagt en verdraagt, die ons telkens opnieuw kansen en vergiffenis <\/span>schenkt en<\/span> ons telkens weer het vertrouwen en de kracht geeft om anderen te vergeven.<\/span>Amen.<\/span><\/p>Tr\u00e9sor<\/span><\/p><\/div>\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\tPreek Luc Thiry 12 September 2026<\/span>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t<\/i><\/i>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\tOVER VERGEVING<\/span><\/p>Mt 18, 21-35<\/span><\/p>De parabel die we zojuist gehoord hebben gaat over de oneindige barmhartigheid en vergevingsgezindheid van onze God. De eis om 70 X 7 maal, dat wil zeggen: altijd te vergeven is een direct gevolg van het feit dat God zelf altijd vergeeft omdat Hij pure liefde is.<\/p>Alle andere religies en morele systemen kennen een tariefmatige benadering van misdrijven en de bestraffing ervan. Alleen het christendom zegt radicaal dat je altijd moet vergeven. Hier moeten we toch even blijven bij stilstaan want ook wijzelf hebben het daar moeilijk mee. Moeten misdaden dan niet bestraft worden? Ja zeker!<\/p>Ons hele rechtssysteem en het normaal functioneren van een moderne maatschappij is daar immers op gebaseerd. Wie de regels overtreedt benadeelt al de anderen. En als je dat toelaat krijg je uiteindelijk chaos. Barmhartigheid kan nooit rechtvaardigheid overbodig maken en vervangen. Juist daarom is de Kerk heel juridisch geori\u00ebnteerd en heeft ze altijd zelf kerkelijke rechtbanken opgericht.<\/p>
Mt. 20, 1-16a<\/span><\/p>Ik kan mij Jezus moeilijk voorstellen als Iemand die zijn toehoorders graag choqueerde. Dat zou niet passen bij zijn liefdevolle persoonlijkheid.<\/p>Maar wat Hij ons te vertellen had, riep vaak ongeloof en weerstand op. En op zo\u2019n moment was Hij er niet de man naar om zijn woorden af te zwakken.<\/p>Integendeel, wij krijgen zijn mening, wel altijd correct, beschaafd en aangenaam vertellend, maar wel recht voor de raap. En dat doet ons altijd een beetje ongemakkelijk schuiven op onze stoel.<\/p>De landheer in kwestie mag nog terecht betogen da hij iedereen vergoed zoals overeengekomen was, wij vinden het niet netjes, wij vinden het eigenlijk helemaal niet kunnen dat hij diegenen die de hele dag gezwoegd hebben, maar net zoveel betaald als diegenen die tegen de avond eventjes zijn komen kijken.<\/p>Maar wij merken ook wel dat alleen maar het rechtvaardigheidsgevoel van de harde werkers een dreun kreeg, niet de harde werkers zelf want die kregen, heel correct, het afgesproken bedrag.<\/p>Alleen vindt de landheer blijkbaar dat zijn goedheid voor sommigen, zijn rechtvaardigheid mag overtreffen, zolang hij de anderen daarmee niet benadeelt.<\/p>En dat is precies wat God doet met ieder van ons. Goddank, want stel u voor dat zijn goedheid zijn rechtvaardigheid niet zou overtreffen, stel u voor dat God even bestraffend zou zijn als de burgerlijke justitie, we zouden er mooi uitkomen!<\/p>VLUG BEKOELD<\/span><\/p>God is oneindig rechtvaardig, maar zijn rechtvaardigheid staat zijn liefde en zijn goedheid niet in de weg. En die wil om zijn zin voor rechtvaardigheid te laten vergezellen en bekronen door liefde en goedheid spreidt zich ook uit in de tijd.<\/p>En ook hier kan je alleen maar zeggen: Goddank.<\/p>Want wij weten maar al te goed dat wij in ons leven wel 100 keer of 1000 keer beslissen van voor God te kiezen, ons leven radicaal te veranderen, bepaalde paden resoluut te verlaten en andere, meer liefdevolle wegen in te slaan.<\/p>Maar het enthousiasme is vlug bekoeld en er komt vaak niets van in huis.<\/p>Wij weten dat, wij kennen onszelf. En als wij onszelf al eens iets proberen wijs te maken, God kent ons in ieder geval.<\/p>En i.p.v. ons verwijten te maken, heeft Hij oneindig veel geduld met ons: wij krijgen eindeloos veel nieuwe kansen om ons leven te veranderen.<\/p>En dat stelt ons natuurlijk gerust. Hoewel, liefst ook niet te veel want wij hebben maar 1 leven en als het doek valt, zijn alle kansen op.<\/p>ULTIEME KEUZE<\/span><\/p>Maar zelfs de laatste dag kunnen wij nog voor God en voor een leven in liefde kiezen.<\/p>Ook als we al oud en versleten zijn. Ook als we de honderd jaar al in zicht hebben, ook als onze krachten verzwakt zijn, onze geest ons parten speelt en ons geheugen het vaak laat afweten\u2026<\/p>Ook dan blijft God verlangend naar ons uitkijken en hopen op onze ultieme beslissing. Ook dan, in dat \u201c11de<\/span> uur\u201d kunnen wij nog kiezen voor de liefde, kiezen voor God.<\/p>Luc Thiry<\/span><\/p>\u00a0<\/p><\/div>\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\tPreek Tr\u00e9sor Esampele 13 September 2026<\/span>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t<\/i><\/i>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\tHOMILIE VOOR DE VIERENTWINTIGSTE ZONDAG<\/span><\/p>\u00ab <\/span>I<\/span>k zeg je: niet tot zevenmaal toe, maar tot zeventigmaal zevenmaal.<\/span> \u00bb<\/span><\/p>D<\/span>i<\/span>erbaren <\/span>Broeders en zusters,<\/span><\/p>Het Woord van God van vandaag gaat over iets wat voor ieder van ons herkenbaar is: <\/span>vergeving<\/span>. Aan het begin van iedere eucharistieviering vragen wij God om vergeving. <\/span>Wij erkennen dat wij zondaars zijn. Dat wij Gods barmhartigheid nodig hebben<\/span>. En vlak v\u00f3\u00f3r wij de heilige Communie ontvangen, bidden wij <\/span>opnieuw:<\/span> \u00ab<\/span> Lam Gods, dat wegneemt de zonden der wereld, ontferm U over ons. \u00bb<\/span><\/p>Heel onze eucharistieviering herinnert ons eraan: wij leven van Gods vergeving.<\/span> Maar dan komt de moeilijke vraag: <\/span>Zijn wij ook bereid om te vergeven?<\/span> Elke dag bidden wij het Onze Vader: <\/span>\u00ab <\/span>Vergeef ons onze schulden, zoals ook wij vergeven aan onze schuldenaren. <\/span>\u00bb<\/span>. <\/span>Wat betekent <\/span>dat voor ons vandaag<\/span>?<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Een week na mijn priesterwijding was ik onderweg om de heilige Mis te vieren.<\/span> Onderweg zag ik een jong meisje achter een jongen aanlopen. De jongen kwam mij tegemoet. Toen hij mij zag, voelde hij zich veilig. Ik nam hem even onder mijn bescherming en vroeg aan het meisje: <\/span>\u00ab Wat is er gebeurd? \u00bb<\/span>.<\/span> Zij antwoordde: <\/span>\u00ab Kijk naar mijn hoofd. \u00bb<\/span>De jongen had een steen naar haar gegooid en haar verwond. In haar omgeving was de cultuur van wraak sterk aanwezig. Zoiets kon niet zomaar onbeantwoord blijven. <\/span><\/p>Ik vroeg haar: <\/span>\u00ab <\/span>Ben jij christen?<\/span> \u00bb<\/span>Zij antwoordde: <\/span>\u00ab Ja. \u00bb<\/span> Toen vroeg ik<\/span>haar:<\/span> \u00ab <\/span>Vergeeft een christen dan niet?<\/span> \u00bb<\/span> Ze bleef stil. Ik vroeg toen aan het meisje en aan de jongen om samen het Onze Vader te bidden. En toen we kwamen bij de woorden: <\/span>\u00ab Vergeef ons onze schulden, zoals ook wij vergeven aan onze schuldenaren \u00bb<\/span>, vroeg ik hun om even stil te staan. Om die woorden nog eens te herhalen. En nog eens. Daarna vroeg ik aan het meisje: <\/span>\u00ab <\/span>Wil je hem nu verwonden zoals hij jou heeft verwond?<\/span> \u00bb<\/span><\/p>Ze zei: <\/span>\u00ab Nee. \u00bb<\/span> Ik vroeg: <\/span>\u00ab Waarom niet? \u00bb<\/span> En ze antwoordde heel eenvoudig:<\/span><\/p>\u00ab Omdat ik christen ben. \u00bb<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Dat brengt ons rechtstreeks bij het Evangelie van vandaag. Petrus komt naar Jezus met een heel menselijke vraag: <\/span>\u00ab <\/span>Hoe vaak moet ik mijn broeder vergeven? Tot zevenmaal toe?<\/span> \u00bb<\/span> Zeven keer. Maar Jezus antwoordt: <\/span>\u00ab Niet tot zevenmaal toe, maar tot zeventigmaal zevenmaal. \u00bb<\/span> Zeventigmaal zevenmaal. Dat betekent niet dat Jezus wil dat wij gaan tellen. Niet: \u00e9\u00e9n keer vergeven. Twee keer. Drie <\/span>keer. <\/span>En daarna is het genoeg. Nee. Jezus wil ons juist uit die boekhouding van het hart halen<\/span>. Want zolang wij tellen, blijven wij eigenlijk rekenen: <\/span><\/span>Hoe vaak heeft hij mij dit aangedaan?<\/span> Hoe vaak heb ik al vergeven?<\/span> Wanneer is het genoeg?<\/span> Maar Jezus zegt: <\/span>Vergeving heeft geen boekhouding<\/span>. Waarom? Omdat Gods vergeving zelf geen grenzen kent.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Daarom vertelt Jezus de gelijkenis van de koning en zijn dienaar. Die dienaar heeft een enorme schuld. Een schuld die hij onmogelijk kan terugbetalen. En toch krijgt de koning medelijden met hem. <\/span>Hij scheldt hem zijn hele schuld kwijt. Alles<\/span>. Alles wordt hem vergeven. En dan gebeurt er iets merkwaardigs. Dezelfde dienaar gaat naar iemand die hem een veel kleinere schuld verschuldigd is. En hij weigert hem te vergeven. <\/span><\/p>\u00a0<\/p>Beste mensen, <\/span>Ook wij staan voor God als die dienaar. Ieder van ons draagt dingen mee. Zonden.<\/span> Momenten waarop wij tekortgeschoten zijn in liefde. Tegenover God kunnen wij onze schuld nooit zelf volledig aflossen. Wij kunnen ons best doen. Wij kunnen berouw hebben. Wij kunnen proberen ons leven te veranderen. Maar Gods vergeving kunnen wij nooit verdienen. Ze is een geschenk. God vergeeft ons niet omdat wij het allemaal netjes hebben opgelost. Hij vergeeft omdat Hij barmhartig is. En juist wanneer wij ontdekken hoe groot Gods barmhartigheid voor ons is, begint er iets in ons te veranderen.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Dan kunnen wij misschien ook naar de ander kijken. Niet meer alleen als degene die ons iets heeft aangedaan. Maar als iemand die, net als wij, leeft van Gods barmhartigheid. Dat betekent niet dat het kwaad niet ernstig is. Dat betekent ook niet dat wij moeten doen alsof er niets gebeurd is. S<\/span>ommige wonden zijn diep. Sommige dingen hebben tijd nodig<\/span>. <\/span>Vergeving<\/span> betekent wel: <\/span>Ik weiger het kwaad het laatste woord te geven. Ik wil niet mijn hele leven gevangen blijven in mijn boosheid<\/span>. <\/span>Ik wil niet dat wat een ander mij heeft aangedaan, mijn hart blijft beheersen<\/span>. Daarom kunnen wij soms alleen maar bidden: <\/span>\u00ab Heer, ik kan deze persoon nog niet vergeven. Maar leer mij om te vergeven. Geef mij uw hart. Geef mij iets van uw barmhartigheid. \u00bb<\/span> En misschien is dat al een eerste stap.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Christen zijn betekent niet dat wij volmaakt<\/span>, perfect, <\/span>zonder<\/span> zonde <\/span>zijn. Christen zijn betekent dat wij op weg zijn naar de volmaaktheid. Wij vallen. Wij staan weer <\/span>op. Wij maken fouten. Wij vragen vergeving. En telkens opnieuw mogen wij naar Christus komen. En toch heeft Hij aan het kruis gezegd: <\/span>\u00ab <\/span>Vader, vergeef hun.<\/span> \u00bb<\/span> Daar ligt de bron van onze vergeving. Niet in onze eigen Kracht. Maar in Hem. Hij sluit zijn ogen niet voor onze zonden. Maar Hij heeft ons zijn Zoon gegeven. <\/span>Jezus Christus heeft zijn leven gegeven voor onze zonden. Dat is de maat van Gods liefde.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>En laten wij bidden: <\/span>\u00ab Heer, ik kan het niet alleen.<\/span> Maar Gij hebt mij vergeven.<\/span> En laten wij <\/span>Hem<\/span> vragen om ons hart te veranderen. Opdat ook wij, gedragen door zijn barmhartigheid, leren vergeven. <\/span>Vragen <\/span>hem<\/span> die ons draagt en verdraagt, die ons telkens opnieuw kansen en vergiffenis <\/span>schenkt en<\/span> ons telkens weer het vertrouwen en de kracht geeft om anderen te vergeven.<\/span>Amen.<\/span><\/p>Tr\u00e9sor<\/span><\/p><\/div>\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\tPreek Luc Thiry 12 September 2026<\/span>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t<\/i><\/i>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\tOVER VERGEVING<\/span><\/p>Mt 18, 21-35<\/span><\/p>De parabel die we zojuist gehoord hebben gaat over de oneindige barmhartigheid en vergevingsgezindheid van onze God. De eis om 70 X 7 maal, dat wil zeggen: altijd te vergeven is een direct gevolg van het feit dat God zelf altijd vergeeft omdat Hij pure liefde is.<\/p>Alle andere religies en morele systemen kennen een tariefmatige benadering van misdrijven en de bestraffing ervan. Alleen het christendom zegt radicaal dat je altijd moet vergeven. Hier moeten we toch even blijven bij stilstaan want ook wijzelf hebben het daar moeilijk mee. Moeten misdaden dan niet bestraft worden? Ja zeker!<\/p>Ons hele rechtssysteem en het normaal functioneren van een moderne maatschappij is daar immers op gebaseerd. Wie de regels overtreedt benadeelt al de anderen. En als je dat toelaat krijg je uiteindelijk chaos. Barmhartigheid kan nooit rechtvaardigheid overbodig maken en vervangen. Juist daarom is de Kerk heel juridisch geori\u00ebnteerd en heeft ze altijd zelf kerkelijke rechtbanken opgericht.<\/p>
Ik kan mij Jezus moeilijk voorstellen als Iemand die zijn toehoorders graag choqueerde. Dat zou niet passen bij zijn liefdevolle persoonlijkheid.<\/p>
Maar wat Hij ons te vertellen had, riep vaak ongeloof en weerstand op. En op zo\u2019n moment was Hij er niet de man naar om zijn woorden af te zwakken.<\/p>
Integendeel, wij krijgen zijn mening, wel altijd correct, beschaafd en aangenaam vertellend, maar wel recht voor de raap. En dat doet ons altijd een beetje ongemakkelijk schuiven op onze stoel.<\/p>
De landheer in kwestie mag nog terecht betogen da hij iedereen vergoed zoals overeengekomen was, wij vinden het niet netjes, wij vinden het eigenlijk helemaal niet kunnen dat hij diegenen die de hele dag gezwoegd hebben, maar net zoveel betaald als diegenen die tegen de avond eventjes zijn komen kijken.<\/p>
Maar wij merken ook wel dat alleen maar het rechtvaardigheidsgevoel van de harde werkers een dreun kreeg, niet de harde werkers zelf want die kregen, heel correct, het afgesproken bedrag.<\/p>
Alleen vindt de landheer blijkbaar dat zijn goedheid voor sommigen, zijn rechtvaardigheid mag overtreffen, zolang hij de anderen daarmee niet benadeelt.<\/p>
En dat is precies wat God doet met ieder van ons. Goddank, want stel u voor dat zijn goedheid zijn rechtvaardigheid niet zou overtreffen, stel u voor dat God even bestraffend zou zijn als de burgerlijke justitie, we zouden er mooi uitkomen!<\/p>
VLUG BEKOELD<\/span><\/p>God is oneindig rechtvaardig, maar zijn rechtvaardigheid staat zijn liefde en zijn goedheid niet in de weg. En die wil om zijn zin voor rechtvaardigheid te laten vergezellen en bekronen door liefde en goedheid spreidt zich ook uit in de tijd.<\/p>En ook hier kan je alleen maar zeggen: Goddank.<\/p>Want wij weten maar al te goed dat wij in ons leven wel 100 keer of 1000 keer beslissen van voor God te kiezen, ons leven radicaal te veranderen, bepaalde paden resoluut te verlaten en andere, meer liefdevolle wegen in te slaan.<\/p>Maar het enthousiasme is vlug bekoeld en er komt vaak niets van in huis.<\/p>Wij weten dat, wij kennen onszelf. En als wij onszelf al eens iets proberen wijs te maken, God kent ons in ieder geval.<\/p>En i.p.v. ons verwijten te maken, heeft Hij oneindig veel geduld met ons: wij krijgen eindeloos veel nieuwe kansen om ons leven te veranderen.<\/p>En dat stelt ons natuurlijk gerust. Hoewel, liefst ook niet te veel want wij hebben maar 1 leven en als het doek valt, zijn alle kansen op.<\/p>ULTIEME KEUZE<\/span><\/p>Maar zelfs de laatste dag kunnen wij nog voor God en voor een leven in liefde kiezen.<\/p>Ook als we al oud en versleten zijn. Ook als we de honderd jaar al in zicht hebben, ook als onze krachten verzwakt zijn, onze geest ons parten speelt en ons geheugen het vaak laat afweten\u2026<\/p>Ook dan blijft God verlangend naar ons uitkijken en hopen op onze ultieme beslissing. Ook dan, in dat \u201c11de<\/span> uur\u201d kunnen wij nog kiezen voor de liefde, kiezen voor God.<\/p>Luc Thiry<\/span><\/p>\u00a0<\/p><\/div>\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\tPreek Tr\u00e9sor Esampele 13 September 2026<\/span>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t<\/i><\/i>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\tHOMILIE VOOR DE VIERENTWINTIGSTE ZONDAG<\/span><\/p>\u00ab <\/span>I<\/span>k zeg je: niet tot zevenmaal toe, maar tot zeventigmaal zevenmaal.<\/span> \u00bb<\/span><\/p>D<\/span>i<\/span>erbaren <\/span>Broeders en zusters,<\/span><\/p>Het Woord van God van vandaag gaat over iets wat voor ieder van ons herkenbaar is: <\/span>vergeving<\/span>. Aan het begin van iedere eucharistieviering vragen wij God om vergeving. <\/span>Wij erkennen dat wij zondaars zijn. Dat wij Gods barmhartigheid nodig hebben<\/span>. En vlak v\u00f3\u00f3r wij de heilige Communie ontvangen, bidden wij <\/span>opnieuw:<\/span> \u00ab<\/span> Lam Gods, dat wegneemt de zonden der wereld, ontferm U over ons. \u00bb<\/span><\/p>Heel onze eucharistieviering herinnert ons eraan: wij leven van Gods vergeving.<\/span> Maar dan komt de moeilijke vraag: <\/span>Zijn wij ook bereid om te vergeven?<\/span> Elke dag bidden wij het Onze Vader: <\/span>\u00ab <\/span>Vergeef ons onze schulden, zoals ook wij vergeven aan onze schuldenaren. <\/span>\u00bb<\/span>. <\/span>Wat betekent <\/span>dat voor ons vandaag<\/span>?<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Een week na mijn priesterwijding was ik onderweg om de heilige Mis te vieren.<\/span> Onderweg zag ik een jong meisje achter een jongen aanlopen. De jongen kwam mij tegemoet. Toen hij mij zag, voelde hij zich veilig. Ik nam hem even onder mijn bescherming en vroeg aan het meisje: <\/span>\u00ab Wat is er gebeurd? \u00bb<\/span>.<\/span> Zij antwoordde: <\/span>\u00ab Kijk naar mijn hoofd. \u00bb<\/span>De jongen had een steen naar haar gegooid en haar verwond. In haar omgeving was de cultuur van wraak sterk aanwezig. Zoiets kon niet zomaar onbeantwoord blijven. <\/span><\/p>Ik vroeg haar: <\/span>\u00ab <\/span>Ben jij christen?<\/span> \u00bb<\/span>Zij antwoordde: <\/span>\u00ab Ja. \u00bb<\/span> Toen vroeg ik<\/span>haar:<\/span> \u00ab <\/span>Vergeeft een christen dan niet?<\/span> \u00bb<\/span> Ze bleef stil. Ik vroeg toen aan het meisje en aan de jongen om samen het Onze Vader te bidden. En toen we kwamen bij de woorden: <\/span>\u00ab Vergeef ons onze schulden, zoals ook wij vergeven aan onze schuldenaren \u00bb<\/span>, vroeg ik hun om even stil te staan. Om die woorden nog eens te herhalen. En nog eens. Daarna vroeg ik aan het meisje: <\/span>\u00ab <\/span>Wil je hem nu verwonden zoals hij jou heeft verwond?<\/span> \u00bb<\/span><\/p>Ze zei: <\/span>\u00ab Nee. \u00bb<\/span> Ik vroeg: <\/span>\u00ab Waarom niet? \u00bb<\/span> En ze antwoordde heel eenvoudig:<\/span><\/p>\u00ab Omdat ik christen ben. \u00bb<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Dat brengt ons rechtstreeks bij het Evangelie van vandaag. Petrus komt naar Jezus met een heel menselijke vraag: <\/span>\u00ab <\/span>Hoe vaak moet ik mijn broeder vergeven? Tot zevenmaal toe?<\/span> \u00bb<\/span> Zeven keer. Maar Jezus antwoordt: <\/span>\u00ab Niet tot zevenmaal toe, maar tot zeventigmaal zevenmaal. \u00bb<\/span> Zeventigmaal zevenmaal. Dat betekent niet dat Jezus wil dat wij gaan tellen. Niet: \u00e9\u00e9n keer vergeven. Twee keer. Drie <\/span>keer. <\/span>En daarna is het genoeg. Nee. Jezus wil ons juist uit die boekhouding van het hart halen<\/span>. Want zolang wij tellen, blijven wij eigenlijk rekenen: <\/span><\/span>Hoe vaak heeft hij mij dit aangedaan?<\/span> Hoe vaak heb ik al vergeven?<\/span> Wanneer is het genoeg?<\/span> Maar Jezus zegt: <\/span>Vergeving heeft geen boekhouding<\/span>. Waarom? Omdat Gods vergeving zelf geen grenzen kent.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Daarom vertelt Jezus de gelijkenis van de koning en zijn dienaar. Die dienaar heeft een enorme schuld. Een schuld die hij onmogelijk kan terugbetalen. En toch krijgt de koning medelijden met hem. <\/span>Hij scheldt hem zijn hele schuld kwijt. Alles<\/span>. Alles wordt hem vergeven. En dan gebeurt er iets merkwaardigs. Dezelfde dienaar gaat naar iemand die hem een veel kleinere schuld verschuldigd is. En hij weigert hem te vergeven. <\/span><\/p>\u00a0<\/p>Beste mensen, <\/span>Ook wij staan voor God als die dienaar. Ieder van ons draagt dingen mee. Zonden.<\/span> Momenten waarop wij tekortgeschoten zijn in liefde. Tegenover God kunnen wij onze schuld nooit zelf volledig aflossen. Wij kunnen ons best doen. Wij kunnen berouw hebben. Wij kunnen proberen ons leven te veranderen. Maar Gods vergeving kunnen wij nooit verdienen. Ze is een geschenk. God vergeeft ons niet omdat wij het allemaal netjes hebben opgelost. Hij vergeeft omdat Hij barmhartig is. En juist wanneer wij ontdekken hoe groot Gods barmhartigheid voor ons is, begint er iets in ons te veranderen.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Dan kunnen wij misschien ook naar de ander kijken. Niet meer alleen als degene die ons iets heeft aangedaan. Maar als iemand die, net als wij, leeft van Gods barmhartigheid. Dat betekent niet dat het kwaad niet ernstig is. Dat betekent ook niet dat wij moeten doen alsof er niets gebeurd is. S<\/span>ommige wonden zijn diep. Sommige dingen hebben tijd nodig<\/span>. <\/span>Vergeving<\/span> betekent wel: <\/span>Ik weiger het kwaad het laatste woord te geven. Ik wil niet mijn hele leven gevangen blijven in mijn boosheid<\/span>. <\/span>Ik wil niet dat wat een ander mij heeft aangedaan, mijn hart blijft beheersen<\/span>. Daarom kunnen wij soms alleen maar bidden: <\/span>\u00ab Heer, ik kan deze persoon nog niet vergeven. Maar leer mij om te vergeven. Geef mij uw hart. Geef mij iets van uw barmhartigheid. \u00bb<\/span> En misschien is dat al een eerste stap.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Christen zijn betekent niet dat wij volmaakt<\/span>, perfect, <\/span>zonder<\/span> zonde <\/span>zijn. Christen zijn betekent dat wij op weg zijn naar de volmaaktheid. Wij vallen. Wij staan weer <\/span>op. Wij maken fouten. Wij vragen vergeving. En telkens opnieuw mogen wij naar Christus komen. En toch heeft Hij aan het kruis gezegd: <\/span>\u00ab <\/span>Vader, vergeef hun.<\/span> \u00bb<\/span> Daar ligt de bron van onze vergeving. Niet in onze eigen Kracht. Maar in Hem. Hij sluit zijn ogen niet voor onze zonden. Maar Hij heeft ons zijn Zoon gegeven. <\/span>Jezus Christus heeft zijn leven gegeven voor onze zonden. Dat is de maat van Gods liefde.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>En laten wij bidden: <\/span>\u00ab Heer, ik kan het niet alleen.<\/span> Maar Gij hebt mij vergeven.<\/span> En laten wij <\/span>Hem<\/span> vragen om ons hart te veranderen. Opdat ook wij, gedragen door zijn barmhartigheid, leren vergeven. <\/span>Vragen <\/span>hem<\/span> die ons draagt en verdraagt, die ons telkens opnieuw kansen en vergiffenis <\/span>schenkt en<\/span> ons telkens weer het vertrouwen en de kracht geeft om anderen te vergeven.<\/span>Amen.<\/span><\/p>Tr\u00e9sor<\/span><\/p><\/div>\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\tPreek Luc Thiry 12 September 2026<\/span>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t<\/i><\/i>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\tOVER VERGEVING<\/span><\/p>Mt 18, 21-35<\/span><\/p>De parabel die we zojuist gehoord hebben gaat over de oneindige barmhartigheid en vergevingsgezindheid van onze God. De eis om 70 X 7 maal, dat wil zeggen: altijd te vergeven is een direct gevolg van het feit dat God zelf altijd vergeeft omdat Hij pure liefde is.<\/p>Alle andere religies en morele systemen kennen een tariefmatige benadering van misdrijven en de bestraffing ervan. Alleen het christendom zegt radicaal dat je altijd moet vergeven. Hier moeten we toch even blijven bij stilstaan want ook wijzelf hebben het daar moeilijk mee. Moeten misdaden dan niet bestraft worden? Ja zeker!<\/p>Ons hele rechtssysteem en het normaal functioneren van een moderne maatschappij is daar immers op gebaseerd. Wie de regels overtreedt benadeelt al de anderen. En als je dat toelaat krijg je uiteindelijk chaos. Barmhartigheid kan nooit rechtvaardigheid overbodig maken en vervangen. Juist daarom is de Kerk heel juridisch geori\u00ebnteerd en heeft ze altijd zelf kerkelijke rechtbanken opgericht.<\/p>
God is oneindig rechtvaardig, maar zijn rechtvaardigheid staat zijn liefde en zijn goedheid niet in de weg. En die wil om zijn zin voor rechtvaardigheid te laten vergezellen en bekronen door liefde en goedheid spreidt zich ook uit in de tijd.<\/p>
En ook hier kan je alleen maar zeggen: Goddank.<\/p>
Want wij weten maar al te goed dat wij in ons leven wel 100 keer of 1000 keer beslissen van voor God te kiezen, ons leven radicaal te veranderen, bepaalde paden resoluut te verlaten en andere, meer liefdevolle wegen in te slaan.<\/p>
Maar het enthousiasme is vlug bekoeld en er komt vaak niets van in huis.<\/p>
Wij weten dat, wij kennen onszelf. En als wij onszelf al eens iets proberen wijs te maken, God kent ons in ieder geval.<\/p>
En i.p.v. ons verwijten te maken, heeft Hij oneindig veel geduld met ons: wij krijgen eindeloos veel nieuwe kansen om ons leven te veranderen.<\/p>
En dat stelt ons natuurlijk gerust. Hoewel, liefst ook niet te veel want wij hebben maar 1 leven en als het doek valt, zijn alle kansen op.<\/p>
ULTIEME KEUZE<\/span><\/p>Maar zelfs de laatste dag kunnen wij nog voor God en voor een leven in liefde kiezen.<\/p>Ook als we al oud en versleten zijn. Ook als we de honderd jaar al in zicht hebben, ook als onze krachten verzwakt zijn, onze geest ons parten speelt en ons geheugen het vaak laat afweten\u2026<\/p>Ook dan blijft God verlangend naar ons uitkijken en hopen op onze ultieme beslissing. Ook dan, in dat \u201c11de<\/span> uur\u201d kunnen wij nog kiezen voor de liefde, kiezen voor God.<\/p>Luc Thiry<\/span><\/p>\u00a0<\/p><\/div>\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\tPreek Tr\u00e9sor Esampele 13 September 2026<\/span>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t<\/i><\/i>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\tHOMILIE VOOR DE VIERENTWINTIGSTE ZONDAG<\/span><\/p>\u00ab <\/span>I<\/span>k zeg je: niet tot zevenmaal toe, maar tot zeventigmaal zevenmaal.<\/span> \u00bb<\/span><\/p>D<\/span>i<\/span>erbaren <\/span>Broeders en zusters,<\/span><\/p>Het Woord van God van vandaag gaat over iets wat voor ieder van ons herkenbaar is: <\/span>vergeving<\/span>. Aan het begin van iedere eucharistieviering vragen wij God om vergeving. <\/span>Wij erkennen dat wij zondaars zijn. Dat wij Gods barmhartigheid nodig hebben<\/span>. En vlak v\u00f3\u00f3r wij de heilige Communie ontvangen, bidden wij <\/span>opnieuw:<\/span> \u00ab<\/span> Lam Gods, dat wegneemt de zonden der wereld, ontferm U over ons. \u00bb<\/span><\/p>Heel onze eucharistieviering herinnert ons eraan: wij leven van Gods vergeving.<\/span> Maar dan komt de moeilijke vraag: <\/span>Zijn wij ook bereid om te vergeven?<\/span> Elke dag bidden wij het Onze Vader: <\/span>\u00ab <\/span>Vergeef ons onze schulden, zoals ook wij vergeven aan onze schuldenaren. <\/span>\u00bb<\/span>. <\/span>Wat betekent <\/span>dat voor ons vandaag<\/span>?<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Een week na mijn priesterwijding was ik onderweg om de heilige Mis te vieren.<\/span> Onderweg zag ik een jong meisje achter een jongen aanlopen. De jongen kwam mij tegemoet. Toen hij mij zag, voelde hij zich veilig. Ik nam hem even onder mijn bescherming en vroeg aan het meisje: <\/span>\u00ab Wat is er gebeurd? \u00bb<\/span>.<\/span> Zij antwoordde: <\/span>\u00ab Kijk naar mijn hoofd. \u00bb<\/span>De jongen had een steen naar haar gegooid en haar verwond. In haar omgeving was de cultuur van wraak sterk aanwezig. Zoiets kon niet zomaar onbeantwoord blijven. <\/span><\/p>Ik vroeg haar: <\/span>\u00ab <\/span>Ben jij christen?<\/span> \u00bb<\/span>Zij antwoordde: <\/span>\u00ab Ja. \u00bb<\/span> Toen vroeg ik<\/span>haar:<\/span> \u00ab <\/span>Vergeeft een christen dan niet?<\/span> \u00bb<\/span> Ze bleef stil. Ik vroeg toen aan het meisje en aan de jongen om samen het Onze Vader te bidden. En toen we kwamen bij de woorden: <\/span>\u00ab Vergeef ons onze schulden, zoals ook wij vergeven aan onze schuldenaren \u00bb<\/span>, vroeg ik hun om even stil te staan. Om die woorden nog eens te herhalen. En nog eens. Daarna vroeg ik aan het meisje: <\/span>\u00ab <\/span>Wil je hem nu verwonden zoals hij jou heeft verwond?<\/span> \u00bb<\/span><\/p>Ze zei: <\/span>\u00ab Nee. \u00bb<\/span> Ik vroeg: <\/span>\u00ab Waarom niet? \u00bb<\/span> En ze antwoordde heel eenvoudig:<\/span><\/p>\u00ab Omdat ik christen ben. \u00bb<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Dat brengt ons rechtstreeks bij het Evangelie van vandaag. Petrus komt naar Jezus met een heel menselijke vraag: <\/span>\u00ab <\/span>Hoe vaak moet ik mijn broeder vergeven? Tot zevenmaal toe?<\/span> \u00bb<\/span> Zeven keer. Maar Jezus antwoordt: <\/span>\u00ab Niet tot zevenmaal toe, maar tot zeventigmaal zevenmaal. \u00bb<\/span> Zeventigmaal zevenmaal. Dat betekent niet dat Jezus wil dat wij gaan tellen. Niet: \u00e9\u00e9n keer vergeven. Twee keer. Drie <\/span>keer. <\/span>En daarna is het genoeg. Nee. Jezus wil ons juist uit die boekhouding van het hart halen<\/span>. Want zolang wij tellen, blijven wij eigenlijk rekenen: <\/span><\/span>Hoe vaak heeft hij mij dit aangedaan?<\/span> Hoe vaak heb ik al vergeven?<\/span> Wanneer is het genoeg?<\/span> Maar Jezus zegt: <\/span>Vergeving heeft geen boekhouding<\/span>. Waarom? Omdat Gods vergeving zelf geen grenzen kent.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Daarom vertelt Jezus de gelijkenis van de koning en zijn dienaar. Die dienaar heeft een enorme schuld. Een schuld die hij onmogelijk kan terugbetalen. En toch krijgt de koning medelijden met hem. <\/span>Hij scheldt hem zijn hele schuld kwijt. Alles<\/span>. Alles wordt hem vergeven. En dan gebeurt er iets merkwaardigs. Dezelfde dienaar gaat naar iemand die hem een veel kleinere schuld verschuldigd is. En hij weigert hem te vergeven. <\/span><\/p>\u00a0<\/p>Beste mensen, <\/span>Ook wij staan voor God als die dienaar. Ieder van ons draagt dingen mee. Zonden.<\/span> Momenten waarop wij tekortgeschoten zijn in liefde. Tegenover God kunnen wij onze schuld nooit zelf volledig aflossen. Wij kunnen ons best doen. Wij kunnen berouw hebben. Wij kunnen proberen ons leven te veranderen. Maar Gods vergeving kunnen wij nooit verdienen. Ze is een geschenk. God vergeeft ons niet omdat wij het allemaal netjes hebben opgelost. Hij vergeeft omdat Hij barmhartig is. En juist wanneer wij ontdekken hoe groot Gods barmhartigheid voor ons is, begint er iets in ons te veranderen.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Dan kunnen wij misschien ook naar de ander kijken. Niet meer alleen als degene die ons iets heeft aangedaan. Maar als iemand die, net als wij, leeft van Gods barmhartigheid. Dat betekent niet dat het kwaad niet ernstig is. Dat betekent ook niet dat wij moeten doen alsof er niets gebeurd is. S<\/span>ommige wonden zijn diep. Sommige dingen hebben tijd nodig<\/span>. <\/span>Vergeving<\/span> betekent wel: <\/span>Ik weiger het kwaad het laatste woord te geven. Ik wil niet mijn hele leven gevangen blijven in mijn boosheid<\/span>. <\/span>Ik wil niet dat wat een ander mij heeft aangedaan, mijn hart blijft beheersen<\/span>. Daarom kunnen wij soms alleen maar bidden: <\/span>\u00ab Heer, ik kan deze persoon nog niet vergeven. Maar leer mij om te vergeven. Geef mij uw hart. Geef mij iets van uw barmhartigheid. \u00bb<\/span> En misschien is dat al een eerste stap.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Christen zijn betekent niet dat wij volmaakt<\/span>, perfect, <\/span>zonder<\/span> zonde <\/span>zijn. Christen zijn betekent dat wij op weg zijn naar de volmaaktheid. Wij vallen. Wij staan weer <\/span>op. Wij maken fouten. Wij vragen vergeving. En telkens opnieuw mogen wij naar Christus komen. En toch heeft Hij aan het kruis gezegd: <\/span>\u00ab <\/span>Vader, vergeef hun.<\/span> \u00bb<\/span> Daar ligt de bron van onze vergeving. Niet in onze eigen Kracht. Maar in Hem. Hij sluit zijn ogen niet voor onze zonden. Maar Hij heeft ons zijn Zoon gegeven. <\/span>Jezus Christus heeft zijn leven gegeven voor onze zonden. Dat is de maat van Gods liefde.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>En laten wij bidden: <\/span>\u00ab Heer, ik kan het niet alleen.<\/span> Maar Gij hebt mij vergeven.<\/span> En laten wij <\/span>Hem<\/span> vragen om ons hart te veranderen. Opdat ook wij, gedragen door zijn barmhartigheid, leren vergeven. <\/span>Vragen <\/span>hem<\/span> die ons draagt en verdraagt, die ons telkens opnieuw kansen en vergiffenis <\/span>schenkt en<\/span> ons telkens weer het vertrouwen en de kracht geeft om anderen te vergeven.<\/span>Amen.<\/span><\/p>Tr\u00e9sor<\/span><\/p><\/div>\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\tPreek Luc Thiry 12 September 2026<\/span>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t<\/i><\/i>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\tOVER VERGEVING<\/span><\/p>Mt 18, 21-35<\/span><\/p>De parabel die we zojuist gehoord hebben gaat over de oneindige barmhartigheid en vergevingsgezindheid van onze God. De eis om 70 X 7 maal, dat wil zeggen: altijd te vergeven is een direct gevolg van het feit dat God zelf altijd vergeeft omdat Hij pure liefde is.<\/p>Alle andere religies en morele systemen kennen een tariefmatige benadering van misdrijven en de bestraffing ervan. Alleen het christendom zegt radicaal dat je altijd moet vergeven. Hier moeten we toch even blijven bij stilstaan want ook wijzelf hebben het daar moeilijk mee. Moeten misdaden dan niet bestraft worden? Ja zeker!<\/p>Ons hele rechtssysteem en het normaal functioneren van een moderne maatschappij is daar immers op gebaseerd. Wie de regels overtreedt benadeelt al de anderen. En als je dat toelaat krijg je uiteindelijk chaos. Barmhartigheid kan nooit rechtvaardigheid overbodig maken en vervangen. Juist daarom is de Kerk heel juridisch geori\u00ebnteerd en heeft ze altijd zelf kerkelijke rechtbanken opgericht.<\/p>
Maar zelfs de laatste dag kunnen wij nog voor God en voor een leven in liefde kiezen.<\/p>
Ook als we al oud en versleten zijn. Ook als we de honderd jaar al in zicht hebben, ook als onze krachten verzwakt zijn, onze geest ons parten speelt en ons geheugen het vaak laat afweten\u2026<\/p>
Ook dan blijft God verlangend naar ons uitkijken en hopen op onze ultieme beslissing. Ook dan, in dat \u201c11de<\/span> uur\u201d kunnen wij nog kiezen voor de liefde, kiezen voor God.<\/p>Luc Thiry<\/span><\/p>\u00a0<\/p><\/div>\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\tPreek Tr\u00e9sor Esampele 13 September 2026<\/span>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t<\/i><\/i>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\tHOMILIE VOOR DE VIERENTWINTIGSTE ZONDAG<\/span><\/p>\u00ab <\/span>I<\/span>k zeg je: niet tot zevenmaal toe, maar tot zeventigmaal zevenmaal.<\/span> \u00bb<\/span><\/p>D<\/span>i<\/span>erbaren <\/span>Broeders en zusters,<\/span><\/p>Het Woord van God van vandaag gaat over iets wat voor ieder van ons herkenbaar is: <\/span>vergeving<\/span>. Aan het begin van iedere eucharistieviering vragen wij God om vergeving. <\/span>Wij erkennen dat wij zondaars zijn. Dat wij Gods barmhartigheid nodig hebben<\/span>. En vlak v\u00f3\u00f3r wij de heilige Communie ontvangen, bidden wij <\/span>opnieuw:<\/span> \u00ab<\/span> Lam Gods, dat wegneemt de zonden der wereld, ontferm U over ons. \u00bb<\/span><\/p>Heel onze eucharistieviering herinnert ons eraan: wij leven van Gods vergeving.<\/span> Maar dan komt de moeilijke vraag: <\/span>Zijn wij ook bereid om te vergeven?<\/span> Elke dag bidden wij het Onze Vader: <\/span>\u00ab <\/span>Vergeef ons onze schulden, zoals ook wij vergeven aan onze schuldenaren. <\/span>\u00bb<\/span>. <\/span>Wat betekent <\/span>dat voor ons vandaag<\/span>?<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Een week na mijn priesterwijding was ik onderweg om de heilige Mis te vieren.<\/span> Onderweg zag ik een jong meisje achter een jongen aanlopen. De jongen kwam mij tegemoet. Toen hij mij zag, voelde hij zich veilig. Ik nam hem even onder mijn bescherming en vroeg aan het meisje: <\/span>\u00ab Wat is er gebeurd? \u00bb<\/span>.<\/span> Zij antwoordde: <\/span>\u00ab Kijk naar mijn hoofd. \u00bb<\/span>De jongen had een steen naar haar gegooid en haar verwond. In haar omgeving was de cultuur van wraak sterk aanwezig. Zoiets kon niet zomaar onbeantwoord blijven. <\/span><\/p>Ik vroeg haar: <\/span>\u00ab <\/span>Ben jij christen?<\/span> \u00bb<\/span>Zij antwoordde: <\/span>\u00ab Ja. \u00bb<\/span> Toen vroeg ik<\/span>haar:<\/span> \u00ab <\/span>Vergeeft een christen dan niet?<\/span> \u00bb<\/span> Ze bleef stil. Ik vroeg toen aan het meisje en aan de jongen om samen het Onze Vader te bidden. En toen we kwamen bij de woorden: <\/span>\u00ab Vergeef ons onze schulden, zoals ook wij vergeven aan onze schuldenaren \u00bb<\/span>, vroeg ik hun om even stil te staan. Om die woorden nog eens te herhalen. En nog eens. Daarna vroeg ik aan het meisje: <\/span>\u00ab <\/span>Wil je hem nu verwonden zoals hij jou heeft verwond?<\/span> \u00bb<\/span><\/p>Ze zei: <\/span>\u00ab Nee. \u00bb<\/span> Ik vroeg: <\/span>\u00ab Waarom niet? \u00bb<\/span> En ze antwoordde heel eenvoudig:<\/span><\/p>\u00ab Omdat ik christen ben. \u00bb<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Dat brengt ons rechtstreeks bij het Evangelie van vandaag. Petrus komt naar Jezus met een heel menselijke vraag: <\/span>\u00ab <\/span>Hoe vaak moet ik mijn broeder vergeven? Tot zevenmaal toe?<\/span> \u00bb<\/span> Zeven keer. Maar Jezus antwoordt: <\/span>\u00ab Niet tot zevenmaal toe, maar tot zeventigmaal zevenmaal. \u00bb<\/span> Zeventigmaal zevenmaal. Dat betekent niet dat Jezus wil dat wij gaan tellen. Niet: \u00e9\u00e9n keer vergeven. Twee keer. Drie <\/span>keer. <\/span>En daarna is het genoeg. Nee. Jezus wil ons juist uit die boekhouding van het hart halen<\/span>. Want zolang wij tellen, blijven wij eigenlijk rekenen: <\/span><\/span>Hoe vaak heeft hij mij dit aangedaan?<\/span> Hoe vaak heb ik al vergeven?<\/span> Wanneer is het genoeg?<\/span> Maar Jezus zegt: <\/span>Vergeving heeft geen boekhouding<\/span>. Waarom? Omdat Gods vergeving zelf geen grenzen kent.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Daarom vertelt Jezus de gelijkenis van de koning en zijn dienaar. Die dienaar heeft een enorme schuld. Een schuld die hij onmogelijk kan terugbetalen. En toch krijgt de koning medelijden met hem. <\/span>Hij scheldt hem zijn hele schuld kwijt. Alles<\/span>. Alles wordt hem vergeven. En dan gebeurt er iets merkwaardigs. Dezelfde dienaar gaat naar iemand die hem een veel kleinere schuld verschuldigd is. En hij weigert hem te vergeven. <\/span><\/p>\u00a0<\/p>Beste mensen, <\/span>Ook wij staan voor God als die dienaar. Ieder van ons draagt dingen mee. Zonden.<\/span> Momenten waarop wij tekortgeschoten zijn in liefde. Tegenover God kunnen wij onze schuld nooit zelf volledig aflossen. Wij kunnen ons best doen. Wij kunnen berouw hebben. Wij kunnen proberen ons leven te veranderen. Maar Gods vergeving kunnen wij nooit verdienen. Ze is een geschenk. God vergeeft ons niet omdat wij het allemaal netjes hebben opgelost. Hij vergeeft omdat Hij barmhartig is. En juist wanneer wij ontdekken hoe groot Gods barmhartigheid voor ons is, begint er iets in ons te veranderen.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Dan kunnen wij misschien ook naar de ander kijken. Niet meer alleen als degene die ons iets heeft aangedaan. Maar als iemand die, net als wij, leeft van Gods barmhartigheid. Dat betekent niet dat het kwaad niet ernstig is. Dat betekent ook niet dat wij moeten doen alsof er niets gebeurd is. S<\/span>ommige wonden zijn diep. Sommige dingen hebben tijd nodig<\/span>. <\/span>Vergeving<\/span> betekent wel: <\/span>Ik weiger het kwaad het laatste woord te geven. Ik wil niet mijn hele leven gevangen blijven in mijn boosheid<\/span>. <\/span>Ik wil niet dat wat een ander mij heeft aangedaan, mijn hart blijft beheersen<\/span>. Daarom kunnen wij soms alleen maar bidden: <\/span>\u00ab Heer, ik kan deze persoon nog niet vergeven. Maar leer mij om te vergeven. Geef mij uw hart. Geef mij iets van uw barmhartigheid. \u00bb<\/span> En misschien is dat al een eerste stap.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Christen zijn betekent niet dat wij volmaakt<\/span>, perfect, <\/span>zonder<\/span> zonde <\/span>zijn. Christen zijn betekent dat wij op weg zijn naar de volmaaktheid. Wij vallen. Wij staan weer <\/span>op. Wij maken fouten. Wij vragen vergeving. En telkens opnieuw mogen wij naar Christus komen. En toch heeft Hij aan het kruis gezegd: <\/span>\u00ab <\/span>Vader, vergeef hun.<\/span> \u00bb<\/span> Daar ligt de bron van onze vergeving. Niet in onze eigen Kracht. Maar in Hem. Hij sluit zijn ogen niet voor onze zonden. Maar Hij heeft ons zijn Zoon gegeven. <\/span>Jezus Christus heeft zijn leven gegeven voor onze zonden. Dat is de maat van Gods liefde.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>En laten wij bidden: <\/span>\u00ab Heer, ik kan het niet alleen.<\/span> Maar Gij hebt mij vergeven.<\/span> En laten wij <\/span>Hem<\/span> vragen om ons hart te veranderen. Opdat ook wij, gedragen door zijn barmhartigheid, leren vergeven. <\/span>Vragen <\/span>hem<\/span> die ons draagt en verdraagt, die ons telkens opnieuw kansen en vergiffenis <\/span>schenkt en<\/span> ons telkens weer het vertrouwen en de kracht geeft om anderen te vergeven.<\/span>Amen.<\/span><\/p>Tr\u00e9sor<\/span><\/p><\/div>\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\tPreek Luc Thiry 12 September 2026<\/span>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t<\/i><\/i>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\tOVER VERGEVING<\/span><\/p>Mt 18, 21-35<\/span><\/p>De parabel die we zojuist gehoord hebben gaat over de oneindige barmhartigheid en vergevingsgezindheid van onze God. De eis om 70 X 7 maal, dat wil zeggen: altijd te vergeven is een direct gevolg van het feit dat God zelf altijd vergeeft omdat Hij pure liefde is.<\/p>Alle andere religies en morele systemen kennen een tariefmatige benadering van misdrijven en de bestraffing ervan. Alleen het christendom zegt radicaal dat je altijd moet vergeven. Hier moeten we toch even blijven bij stilstaan want ook wijzelf hebben het daar moeilijk mee. Moeten misdaden dan niet bestraft worden? Ja zeker!<\/p>Ons hele rechtssysteem en het normaal functioneren van een moderne maatschappij is daar immers op gebaseerd. Wie de regels overtreedt benadeelt al de anderen. En als je dat toelaat krijg je uiteindelijk chaos. Barmhartigheid kan nooit rechtvaardigheid overbodig maken en vervangen. Juist daarom is de Kerk heel juridisch geori\u00ebnteerd en heeft ze altijd zelf kerkelijke rechtbanken opgericht.<\/p>
Luc Thiry<\/span><\/p>\u00a0<\/p><\/div>\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\tPreek Tr\u00e9sor Esampele 13 September 2026<\/span>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t<\/i><\/i>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\tHOMILIE VOOR DE VIERENTWINTIGSTE ZONDAG<\/span><\/p>\u00ab <\/span>I<\/span>k zeg je: niet tot zevenmaal toe, maar tot zeventigmaal zevenmaal.<\/span> \u00bb<\/span><\/p>D<\/span>i<\/span>erbaren <\/span>Broeders en zusters,<\/span><\/p>Het Woord van God van vandaag gaat over iets wat voor ieder van ons herkenbaar is: <\/span>vergeving<\/span>. Aan het begin van iedere eucharistieviering vragen wij God om vergeving. <\/span>Wij erkennen dat wij zondaars zijn. Dat wij Gods barmhartigheid nodig hebben<\/span>. En vlak v\u00f3\u00f3r wij de heilige Communie ontvangen, bidden wij <\/span>opnieuw:<\/span> \u00ab<\/span> Lam Gods, dat wegneemt de zonden der wereld, ontferm U over ons. \u00bb<\/span><\/p>Heel onze eucharistieviering herinnert ons eraan: wij leven van Gods vergeving.<\/span> Maar dan komt de moeilijke vraag: <\/span>Zijn wij ook bereid om te vergeven?<\/span> Elke dag bidden wij het Onze Vader: <\/span>\u00ab <\/span>Vergeef ons onze schulden, zoals ook wij vergeven aan onze schuldenaren. <\/span>\u00bb<\/span>. <\/span>Wat betekent <\/span>dat voor ons vandaag<\/span>?<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Een week na mijn priesterwijding was ik onderweg om de heilige Mis te vieren.<\/span> Onderweg zag ik een jong meisje achter een jongen aanlopen. De jongen kwam mij tegemoet. Toen hij mij zag, voelde hij zich veilig. Ik nam hem even onder mijn bescherming en vroeg aan het meisje: <\/span>\u00ab Wat is er gebeurd? \u00bb<\/span>.<\/span> Zij antwoordde: <\/span>\u00ab Kijk naar mijn hoofd. \u00bb<\/span>De jongen had een steen naar haar gegooid en haar verwond. In haar omgeving was de cultuur van wraak sterk aanwezig. Zoiets kon niet zomaar onbeantwoord blijven. <\/span><\/p>Ik vroeg haar: <\/span>\u00ab <\/span>Ben jij christen?<\/span> \u00bb<\/span>Zij antwoordde: <\/span>\u00ab Ja. \u00bb<\/span> Toen vroeg ik<\/span>haar:<\/span> \u00ab <\/span>Vergeeft een christen dan niet?<\/span> \u00bb<\/span> Ze bleef stil. Ik vroeg toen aan het meisje en aan de jongen om samen het Onze Vader te bidden. En toen we kwamen bij de woorden: <\/span>\u00ab Vergeef ons onze schulden, zoals ook wij vergeven aan onze schuldenaren \u00bb<\/span>, vroeg ik hun om even stil te staan. Om die woorden nog eens te herhalen. En nog eens. Daarna vroeg ik aan het meisje: <\/span>\u00ab <\/span>Wil je hem nu verwonden zoals hij jou heeft verwond?<\/span> \u00bb<\/span><\/p>Ze zei: <\/span>\u00ab Nee. \u00bb<\/span> Ik vroeg: <\/span>\u00ab Waarom niet? \u00bb<\/span> En ze antwoordde heel eenvoudig:<\/span><\/p>\u00ab Omdat ik christen ben. \u00bb<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Dat brengt ons rechtstreeks bij het Evangelie van vandaag. Petrus komt naar Jezus met een heel menselijke vraag: <\/span>\u00ab <\/span>Hoe vaak moet ik mijn broeder vergeven? Tot zevenmaal toe?<\/span> \u00bb<\/span> Zeven keer. Maar Jezus antwoordt: <\/span>\u00ab Niet tot zevenmaal toe, maar tot zeventigmaal zevenmaal. \u00bb<\/span> Zeventigmaal zevenmaal. Dat betekent niet dat Jezus wil dat wij gaan tellen. Niet: \u00e9\u00e9n keer vergeven. Twee keer. Drie <\/span>keer. <\/span>En daarna is het genoeg. Nee. Jezus wil ons juist uit die boekhouding van het hart halen<\/span>. Want zolang wij tellen, blijven wij eigenlijk rekenen: <\/span><\/span>Hoe vaak heeft hij mij dit aangedaan?<\/span> Hoe vaak heb ik al vergeven?<\/span> Wanneer is het genoeg?<\/span> Maar Jezus zegt: <\/span>Vergeving heeft geen boekhouding<\/span>. Waarom? Omdat Gods vergeving zelf geen grenzen kent.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Daarom vertelt Jezus de gelijkenis van de koning en zijn dienaar. Die dienaar heeft een enorme schuld. Een schuld die hij onmogelijk kan terugbetalen. En toch krijgt de koning medelijden met hem. <\/span>Hij scheldt hem zijn hele schuld kwijt. Alles<\/span>. Alles wordt hem vergeven. En dan gebeurt er iets merkwaardigs. Dezelfde dienaar gaat naar iemand die hem een veel kleinere schuld verschuldigd is. En hij weigert hem te vergeven. <\/span><\/p>\u00a0<\/p>Beste mensen, <\/span>Ook wij staan voor God als die dienaar. Ieder van ons draagt dingen mee. Zonden.<\/span> Momenten waarop wij tekortgeschoten zijn in liefde. Tegenover God kunnen wij onze schuld nooit zelf volledig aflossen. Wij kunnen ons best doen. Wij kunnen berouw hebben. Wij kunnen proberen ons leven te veranderen. Maar Gods vergeving kunnen wij nooit verdienen. Ze is een geschenk. God vergeeft ons niet omdat wij het allemaal netjes hebben opgelost. Hij vergeeft omdat Hij barmhartig is. En juist wanneer wij ontdekken hoe groot Gods barmhartigheid voor ons is, begint er iets in ons te veranderen.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Dan kunnen wij misschien ook naar de ander kijken. Niet meer alleen als degene die ons iets heeft aangedaan. Maar als iemand die, net als wij, leeft van Gods barmhartigheid. Dat betekent niet dat het kwaad niet ernstig is. Dat betekent ook niet dat wij moeten doen alsof er niets gebeurd is. S<\/span>ommige wonden zijn diep. Sommige dingen hebben tijd nodig<\/span>. <\/span>Vergeving<\/span> betekent wel: <\/span>Ik weiger het kwaad het laatste woord te geven. Ik wil niet mijn hele leven gevangen blijven in mijn boosheid<\/span>. <\/span>Ik wil niet dat wat een ander mij heeft aangedaan, mijn hart blijft beheersen<\/span>. Daarom kunnen wij soms alleen maar bidden: <\/span>\u00ab Heer, ik kan deze persoon nog niet vergeven. Maar leer mij om te vergeven. Geef mij uw hart. Geef mij iets van uw barmhartigheid. \u00bb<\/span> En misschien is dat al een eerste stap.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Christen zijn betekent niet dat wij volmaakt<\/span>, perfect, <\/span>zonder<\/span> zonde <\/span>zijn. Christen zijn betekent dat wij op weg zijn naar de volmaaktheid. Wij vallen. Wij staan weer <\/span>op. Wij maken fouten. Wij vragen vergeving. En telkens opnieuw mogen wij naar Christus komen. En toch heeft Hij aan het kruis gezegd: <\/span>\u00ab <\/span>Vader, vergeef hun.<\/span> \u00bb<\/span> Daar ligt de bron van onze vergeving. Niet in onze eigen Kracht. Maar in Hem. Hij sluit zijn ogen niet voor onze zonden. Maar Hij heeft ons zijn Zoon gegeven. <\/span>Jezus Christus heeft zijn leven gegeven voor onze zonden. Dat is de maat van Gods liefde.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>En laten wij bidden: <\/span>\u00ab Heer, ik kan het niet alleen.<\/span> Maar Gij hebt mij vergeven.<\/span> En laten wij <\/span>Hem<\/span> vragen om ons hart te veranderen. Opdat ook wij, gedragen door zijn barmhartigheid, leren vergeven. <\/span>Vragen <\/span>hem<\/span> die ons draagt en verdraagt, die ons telkens opnieuw kansen en vergiffenis <\/span>schenkt en<\/span> ons telkens weer het vertrouwen en de kracht geeft om anderen te vergeven.<\/span>Amen.<\/span><\/p>Tr\u00e9sor<\/span><\/p><\/div>\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\tPreek Luc Thiry 12 September 2026<\/span>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t<\/i><\/i>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\tOVER VERGEVING<\/span><\/p>Mt 18, 21-35<\/span><\/p>De parabel die we zojuist gehoord hebben gaat over de oneindige barmhartigheid en vergevingsgezindheid van onze God. De eis om 70 X 7 maal, dat wil zeggen: altijd te vergeven is een direct gevolg van het feit dat God zelf altijd vergeeft omdat Hij pure liefde is.<\/p>Alle andere religies en morele systemen kennen een tariefmatige benadering van misdrijven en de bestraffing ervan. Alleen het christendom zegt radicaal dat je altijd moet vergeven. Hier moeten we toch even blijven bij stilstaan want ook wijzelf hebben het daar moeilijk mee. Moeten misdaden dan niet bestraft worden? Ja zeker!<\/p>Ons hele rechtssysteem en het normaal functioneren van een moderne maatschappij is daar immers op gebaseerd. Wie de regels overtreedt benadeelt al de anderen. En als je dat toelaat krijg je uiteindelijk chaos. Barmhartigheid kan nooit rechtvaardigheid overbodig maken en vervangen. Juist daarom is de Kerk heel juridisch geori\u00ebnteerd en heeft ze altijd zelf kerkelijke rechtbanken opgericht.<\/p>
HOMILIE VOOR DE VIERENTWINTIGSTE ZONDAG<\/span><\/p>\u00ab <\/span>I<\/span>k zeg je: niet tot zevenmaal toe, maar tot zeventigmaal zevenmaal.<\/span> \u00bb<\/span><\/p>D<\/span>i<\/span>erbaren <\/span>Broeders en zusters,<\/span><\/p>Het Woord van God van vandaag gaat over iets wat voor ieder van ons herkenbaar is: <\/span>vergeving<\/span>. Aan het begin van iedere eucharistieviering vragen wij God om vergeving. <\/span>Wij erkennen dat wij zondaars zijn. Dat wij Gods barmhartigheid nodig hebben<\/span>. En vlak v\u00f3\u00f3r wij de heilige Communie ontvangen, bidden wij <\/span>opnieuw:<\/span> \u00ab<\/span> Lam Gods, dat wegneemt de zonden der wereld, ontferm U over ons. \u00bb<\/span><\/p>Heel onze eucharistieviering herinnert ons eraan: wij leven van Gods vergeving.<\/span> Maar dan komt de moeilijke vraag: <\/span>Zijn wij ook bereid om te vergeven?<\/span> Elke dag bidden wij het Onze Vader: <\/span>\u00ab <\/span>Vergeef ons onze schulden, zoals ook wij vergeven aan onze schuldenaren. <\/span>\u00bb<\/span>. <\/span>Wat betekent <\/span>dat voor ons vandaag<\/span>?<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Een week na mijn priesterwijding was ik onderweg om de heilige Mis te vieren.<\/span> Onderweg zag ik een jong meisje achter een jongen aanlopen. De jongen kwam mij tegemoet. Toen hij mij zag, voelde hij zich veilig. Ik nam hem even onder mijn bescherming en vroeg aan het meisje: <\/span>\u00ab Wat is er gebeurd? \u00bb<\/span>.<\/span> Zij antwoordde: <\/span>\u00ab Kijk naar mijn hoofd. \u00bb<\/span>De jongen had een steen naar haar gegooid en haar verwond. In haar omgeving was de cultuur van wraak sterk aanwezig. Zoiets kon niet zomaar onbeantwoord blijven. <\/span><\/p>Ik vroeg haar: <\/span>\u00ab <\/span>Ben jij christen?<\/span> \u00bb<\/span>Zij antwoordde: <\/span>\u00ab Ja. \u00bb<\/span> Toen vroeg ik<\/span>haar:<\/span> \u00ab <\/span>Vergeeft een christen dan niet?<\/span> \u00bb<\/span> Ze bleef stil. Ik vroeg toen aan het meisje en aan de jongen om samen het Onze Vader te bidden. En toen we kwamen bij de woorden: <\/span>\u00ab Vergeef ons onze schulden, zoals ook wij vergeven aan onze schuldenaren \u00bb<\/span>, vroeg ik hun om even stil te staan. Om die woorden nog eens te herhalen. En nog eens. Daarna vroeg ik aan het meisje: <\/span>\u00ab <\/span>Wil je hem nu verwonden zoals hij jou heeft verwond?<\/span> \u00bb<\/span><\/p>Ze zei: <\/span>\u00ab Nee. \u00bb<\/span> Ik vroeg: <\/span>\u00ab Waarom niet? \u00bb<\/span> En ze antwoordde heel eenvoudig:<\/span><\/p>\u00ab Omdat ik christen ben. \u00bb<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Dat brengt ons rechtstreeks bij het Evangelie van vandaag. Petrus komt naar Jezus met een heel menselijke vraag: <\/span>\u00ab <\/span>Hoe vaak moet ik mijn broeder vergeven? Tot zevenmaal toe?<\/span> \u00bb<\/span> Zeven keer. Maar Jezus antwoordt: <\/span>\u00ab Niet tot zevenmaal toe, maar tot zeventigmaal zevenmaal. \u00bb<\/span> Zeventigmaal zevenmaal. Dat betekent niet dat Jezus wil dat wij gaan tellen. Niet: \u00e9\u00e9n keer vergeven. Twee keer. Drie <\/span>keer. <\/span>En daarna is het genoeg. Nee. Jezus wil ons juist uit die boekhouding van het hart halen<\/span>. Want zolang wij tellen, blijven wij eigenlijk rekenen: <\/span><\/span>Hoe vaak heeft hij mij dit aangedaan?<\/span> Hoe vaak heb ik al vergeven?<\/span> Wanneer is het genoeg?<\/span> Maar Jezus zegt: <\/span>Vergeving heeft geen boekhouding<\/span>. Waarom? Omdat Gods vergeving zelf geen grenzen kent.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Daarom vertelt Jezus de gelijkenis van de koning en zijn dienaar. Die dienaar heeft een enorme schuld. Een schuld die hij onmogelijk kan terugbetalen. En toch krijgt de koning medelijden met hem. <\/span>Hij scheldt hem zijn hele schuld kwijt. Alles<\/span>. Alles wordt hem vergeven. En dan gebeurt er iets merkwaardigs. Dezelfde dienaar gaat naar iemand die hem een veel kleinere schuld verschuldigd is. En hij weigert hem te vergeven. <\/span><\/p>\u00a0<\/p>Beste mensen, <\/span>Ook wij staan voor God als die dienaar. Ieder van ons draagt dingen mee. Zonden.<\/span> Momenten waarop wij tekortgeschoten zijn in liefde. Tegenover God kunnen wij onze schuld nooit zelf volledig aflossen. Wij kunnen ons best doen. Wij kunnen berouw hebben. Wij kunnen proberen ons leven te veranderen. Maar Gods vergeving kunnen wij nooit verdienen. Ze is een geschenk. God vergeeft ons niet omdat wij het allemaal netjes hebben opgelost. Hij vergeeft omdat Hij barmhartig is. En juist wanneer wij ontdekken hoe groot Gods barmhartigheid voor ons is, begint er iets in ons te veranderen.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Dan kunnen wij misschien ook naar de ander kijken. Niet meer alleen als degene die ons iets heeft aangedaan. Maar als iemand die, net als wij, leeft van Gods barmhartigheid. Dat betekent niet dat het kwaad niet ernstig is. Dat betekent ook niet dat wij moeten doen alsof er niets gebeurd is. S<\/span>ommige wonden zijn diep. Sommige dingen hebben tijd nodig<\/span>. <\/span>Vergeving<\/span> betekent wel: <\/span>Ik weiger het kwaad het laatste woord te geven. Ik wil niet mijn hele leven gevangen blijven in mijn boosheid<\/span>. <\/span>Ik wil niet dat wat een ander mij heeft aangedaan, mijn hart blijft beheersen<\/span>. Daarom kunnen wij soms alleen maar bidden: <\/span>\u00ab Heer, ik kan deze persoon nog niet vergeven. Maar leer mij om te vergeven. Geef mij uw hart. Geef mij iets van uw barmhartigheid. \u00bb<\/span> En misschien is dat al een eerste stap.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Christen zijn betekent niet dat wij volmaakt<\/span>, perfect, <\/span>zonder<\/span> zonde <\/span>zijn. Christen zijn betekent dat wij op weg zijn naar de volmaaktheid. Wij vallen. Wij staan weer <\/span>op. Wij maken fouten. Wij vragen vergeving. En telkens opnieuw mogen wij naar Christus komen. En toch heeft Hij aan het kruis gezegd: <\/span>\u00ab <\/span>Vader, vergeef hun.<\/span> \u00bb<\/span> Daar ligt de bron van onze vergeving. Niet in onze eigen Kracht. Maar in Hem. Hij sluit zijn ogen niet voor onze zonden. Maar Hij heeft ons zijn Zoon gegeven. <\/span>Jezus Christus heeft zijn leven gegeven voor onze zonden. Dat is de maat van Gods liefde.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>En laten wij bidden: <\/span>\u00ab Heer, ik kan het niet alleen.<\/span> Maar Gij hebt mij vergeven.<\/span> En laten wij <\/span>Hem<\/span> vragen om ons hart te veranderen. Opdat ook wij, gedragen door zijn barmhartigheid, leren vergeven. <\/span>Vragen <\/span>hem<\/span> die ons draagt en verdraagt, die ons telkens opnieuw kansen en vergiffenis <\/span>schenkt en<\/span> ons telkens weer het vertrouwen en de kracht geeft om anderen te vergeven.<\/span>Amen.<\/span><\/p>Tr\u00e9sor<\/span><\/p><\/div>\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\tPreek Luc Thiry 12 September 2026<\/span>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t<\/i><\/i>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\tOVER VERGEVING<\/span><\/p>Mt 18, 21-35<\/span><\/p>De parabel die we zojuist gehoord hebben gaat over de oneindige barmhartigheid en vergevingsgezindheid van onze God. De eis om 70 X 7 maal, dat wil zeggen: altijd te vergeven is een direct gevolg van het feit dat God zelf altijd vergeeft omdat Hij pure liefde is.<\/p>Alle andere religies en morele systemen kennen een tariefmatige benadering van misdrijven en de bestraffing ervan. Alleen het christendom zegt radicaal dat je altijd moet vergeven. Hier moeten we toch even blijven bij stilstaan want ook wijzelf hebben het daar moeilijk mee. Moeten misdaden dan niet bestraft worden? Ja zeker!<\/p>Ons hele rechtssysteem en het normaal functioneren van een moderne maatschappij is daar immers op gebaseerd. Wie de regels overtreedt benadeelt al de anderen. En als je dat toelaat krijg je uiteindelijk chaos. Barmhartigheid kan nooit rechtvaardigheid overbodig maken en vervangen. Juist daarom is de Kerk heel juridisch geori\u00ebnteerd en heeft ze altijd zelf kerkelijke rechtbanken opgericht.<\/p>
\u00ab <\/span>I<\/span>k zeg je: niet tot zevenmaal toe, maar tot zeventigmaal zevenmaal.<\/span> \u00bb<\/span><\/p>D<\/span>i<\/span>erbaren <\/span>Broeders en zusters,<\/span><\/p>Het Woord van God van vandaag gaat over iets wat voor ieder van ons herkenbaar is: <\/span>vergeving<\/span>. Aan het begin van iedere eucharistieviering vragen wij God om vergeving. <\/span>Wij erkennen dat wij zondaars zijn. Dat wij Gods barmhartigheid nodig hebben<\/span>. En vlak v\u00f3\u00f3r wij de heilige Communie ontvangen, bidden wij <\/span>opnieuw:<\/span> \u00ab<\/span> Lam Gods, dat wegneemt de zonden der wereld, ontferm U over ons. \u00bb<\/span><\/p>Heel onze eucharistieviering herinnert ons eraan: wij leven van Gods vergeving.<\/span> Maar dan komt de moeilijke vraag: <\/span>Zijn wij ook bereid om te vergeven?<\/span> Elke dag bidden wij het Onze Vader: <\/span>\u00ab <\/span>Vergeef ons onze schulden, zoals ook wij vergeven aan onze schuldenaren. <\/span>\u00bb<\/span>. <\/span>Wat betekent <\/span>dat voor ons vandaag<\/span>?<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Een week na mijn priesterwijding was ik onderweg om de heilige Mis te vieren.<\/span> Onderweg zag ik een jong meisje achter een jongen aanlopen. De jongen kwam mij tegemoet. Toen hij mij zag, voelde hij zich veilig. Ik nam hem even onder mijn bescherming en vroeg aan het meisje: <\/span>\u00ab Wat is er gebeurd? \u00bb<\/span>.<\/span> Zij antwoordde: <\/span>\u00ab Kijk naar mijn hoofd. \u00bb<\/span>De jongen had een steen naar haar gegooid en haar verwond. In haar omgeving was de cultuur van wraak sterk aanwezig. Zoiets kon niet zomaar onbeantwoord blijven. <\/span><\/p>Ik vroeg haar: <\/span>\u00ab <\/span>Ben jij christen?<\/span> \u00bb<\/span>Zij antwoordde: <\/span>\u00ab Ja. \u00bb<\/span> Toen vroeg ik<\/span>haar:<\/span> \u00ab <\/span>Vergeeft een christen dan niet?<\/span> \u00bb<\/span> Ze bleef stil. Ik vroeg toen aan het meisje en aan de jongen om samen het Onze Vader te bidden. En toen we kwamen bij de woorden: <\/span>\u00ab Vergeef ons onze schulden, zoals ook wij vergeven aan onze schuldenaren \u00bb<\/span>, vroeg ik hun om even stil te staan. Om die woorden nog eens te herhalen. En nog eens. Daarna vroeg ik aan het meisje: <\/span>\u00ab <\/span>Wil je hem nu verwonden zoals hij jou heeft verwond?<\/span> \u00bb<\/span><\/p>Ze zei: <\/span>\u00ab Nee. \u00bb<\/span> Ik vroeg: <\/span>\u00ab Waarom niet? \u00bb<\/span> En ze antwoordde heel eenvoudig:<\/span><\/p>\u00ab Omdat ik christen ben. \u00bb<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Dat brengt ons rechtstreeks bij het Evangelie van vandaag. Petrus komt naar Jezus met een heel menselijke vraag: <\/span>\u00ab <\/span>Hoe vaak moet ik mijn broeder vergeven? Tot zevenmaal toe?<\/span> \u00bb<\/span> Zeven keer. Maar Jezus antwoordt: <\/span>\u00ab Niet tot zevenmaal toe, maar tot zeventigmaal zevenmaal. \u00bb<\/span> Zeventigmaal zevenmaal. Dat betekent niet dat Jezus wil dat wij gaan tellen. Niet: \u00e9\u00e9n keer vergeven. Twee keer. Drie <\/span>keer. <\/span>En daarna is het genoeg. Nee. Jezus wil ons juist uit die boekhouding van het hart halen<\/span>. Want zolang wij tellen, blijven wij eigenlijk rekenen: <\/span><\/span>Hoe vaak heeft hij mij dit aangedaan?<\/span> Hoe vaak heb ik al vergeven?<\/span> Wanneer is het genoeg?<\/span> Maar Jezus zegt: <\/span>Vergeving heeft geen boekhouding<\/span>. Waarom? Omdat Gods vergeving zelf geen grenzen kent.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Daarom vertelt Jezus de gelijkenis van de koning en zijn dienaar. Die dienaar heeft een enorme schuld. Een schuld die hij onmogelijk kan terugbetalen. En toch krijgt de koning medelijden met hem. <\/span>Hij scheldt hem zijn hele schuld kwijt. Alles<\/span>. Alles wordt hem vergeven. En dan gebeurt er iets merkwaardigs. Dezelfde dienaar gaat naar iemand die hem een veel kleinere schuld verschuldigd is. En hij weigert hem te vergeven. <\/span><\/p>\u00a0<\/p>Beste mensen, <\/span>Ook wij staan voor God als die dienaar. Ieder van ons draagt dingen mee. Zonden.<\/span> Momenten waarop wij tekortgeschoten zijn in liefde. Tegenover God kunnen wij onze schuld nooit zelf volledig aflossen. Wij kunnen ons best doen. Wij kunnen berouw hebben. Wij kunnen proberen ons leven te veranderen. Maar Gods vergeving kunnen wij nooit verdienen. Ze is een geschenk. God vergeeft ons niet omdat wij het allemaal netjes hebben opgelost. Hij vergeeft omdat Hij barmhartig is. En juist wanneer wij ontdekken hoe groot Gods barmhartigheid voor ons is, begint er iets in ons te veranderen.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Dan kunnen wij misschien ook naar de ander kijken. Niet meer alleen als degene die ons iets heeft aangedaan. Maar als iemand die, net als wij, leeft van Gods barmhartigheid. Dat betekent niet dat het kwaad niet ernstig is. Dat betekent ook niet dat wij moeten doen alsof er niets gebeurd is. S<\/span>ommige wonden zijn diep. Sommige dingen hebben tijd nodig<\/span>. <\/span>Vergeving<\/span> betekent wel: <\/span>Ik weiger het kwaad het laatste woord te geven. Ik wil niet mijn hele leven gevangen blijven in mijn boosheid<\/span>. <\/span>Ik wil niet dat wat een ander mij heeft aangedaan, mijn hart blijft beheersen<\/span>. Daarom kunnen wij soms alleen maar bidden: <\/span>\u00ab Heer, ik kan deze persoon nog niet vergeven. Maar leer mij om te vergeven. Geef mij uw hart. Geef mij iets van uw barmhartigheid. \u00bb<\/span> En misschien is dat al een eerste stap.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Christen zijn betekent niet dat wij volmaakt<\/span>, perfect, <\/span>zonder<\/span> zonde <\/span>zijn. Christen zijn betekent dat wij op weg zijn naar de volmaaktheid. Wij vallen. Wij staan weer <\/span>op. Wij maken fouten. Wij vragen vergeving. En telkens opnieuw mogen wij naar Christus komen. En toch heeft Hij aan het kruis gezegd: <\/span>\u00ab <\/span>Vader, vergeef hun.<\/span> \u00bb<\/span> Daar ligt de bron van onze vergeving. Niet in onze eigen Kracht. Maar in Hem. Hij sluit zijn ogen niet voor onze zonden. Maar Hij heeft ons zijn Zoon gegeven. <\/span>Jezus Christus heeft zijn leven gegeven voor onze zonden. Dat is de maat van Gods liefde.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>En laten wij bidden: <\/span>\u00ab Heer, ik kan het niet alleen.<\/span> Maar Gij hebt mij vergeven.<\/span> En laten wij <\/span>Hem<\/span> vragen om ons hart te veranderen. Opdat ook wij, gedragen door zijn barmhartigheid, leren vergeven. <\/span>Vragen <\/span>hem<\/span> die ons draagt en verdraagt, die ons telkens opnieuw kansen en vergiffenis <\/span>schenkt en<\/span> ons telkens weer het vertrouwen en de kracht geeft om anderen te vergeven.<\/span>Amen.<\/span><\/p>Tr\u00e9sor<\/span><\/p><\/div>\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\tPreek Luc Thiry 12 September 2026<\/span>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t<\/i><\/i>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\tOVER VERGEVING<\/span><\/p>Mt 18, 21-35<\/span><\/p>De parabel die we zojuist gehoord hebben gaat over de oneindige barmhartigheid en vergevingsgezindheid van onze God. De eis om 70 X 7 maal, dat wil zeggen: altijd te vergeven is een direct gevolg van het feit dat God zelf altijd vergeeft omdat Hij pure liefde is.<\/p>Alle andere religies en morele systemen kennen een tariefmatige benadering van misdrijven en de bestraffing ervan. Alleen het christendom zegt radicaal dat je altijd moet vergeven. Hier moeten we toch even blijven bij stilstaan want ook wijzelf hebben het daar moeilijk mee. Moeten misdaden dan niet bestraft worden? Ja zeker!<\/p>Ons hele rechtssysteem en het normaal functioneren van een moderne maatschappij is daar immers op gebaseerd. Wie de regels overtreedt benadeelt al de anderen. En als je dat toelaat krijg je uiteindelijk chaos. Barmhartigheid kan nooit rechtvaardigheid overbodig maken en vervangen. Juist daarom is de Kerk heel juridisch geori\u00ebnteerd en heeft ze altijd zelf kerkelijke rechtbanken opgericht.<\/p>
D<\/span>i<\/span>erbaren <\/span>Broeders en zusters,<\/span><\/p>Het Woord van God van vandaag gaat over iets wat voor ieder van ons herkenbaar is: <\/span>vergeving<\/span>. Aan het begin van iedere eucharistieviering vragen wij God om vergeving. <\/span>Wij erkennen dat wij zondaars zijn. Dat wij Gods barmhartigheid nodig hebben<\/span>. En vlak v\u00f3\u00f3r wij de heilige Communie ontvangen, bidden wij <\/span>opnieuw:<\/span> \u00ab<\/span> Lam Gods, dat wegneemt de zonden der wereld, ontferm U over ons. \u00bb<\/span><\/p>Heel onze eucharistieviering herinnert ons eraan: wij leven van Gods vergeving.<\/span> Maar dan komt de moeilijke vraag: <\/span>Zijn wij ook bereid om te vergeven?<\/span> Elke dag bidden wij het Onze Vader: <\/span>\u00ab <\/span>Vergeef ons onze schulden, zoals ook wij vergeven aan onze schuldenaren. <\/span>\u00bb<\/span>. <\/span>Wat betekent <\/span>dat voor ons vandaag<\/span>?<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Een week na mijn priesterwijding was ik onderweg om de heilige Mis te vieren.<\/span> Onderweg zag ik een jong meisje achter een jongen aanlopen. De jongen kwam mij tegemoet. Toen hij mij zag, voelde hij zich veilig. Ik nam hem even onder mijn bescherming en vroeg aan het meisje: <\/span>\u00ab Wat is er gebeurd? \u00bb<\/span>.<\/span> Zij antwoordde: <\/span>\u00ab Kijk naar mijn hoofd. \u00bb<\/span>De jongen had een steen naar haar gegooid en haar verwond. In haar omgeving was de cultuur van wraak sterk aanwezig. Zoiets kon niet zomaar onbeantwoord blijven. <\/span><\/p>Ik vroeg haar: <\/span>\u00ab <\/span>Ben jij christen?<\/span> \u00bb<\/span>Zij antwoordde: <\/span>\u00ab Ja. \u00bb<\/span> Toen vroeg ik<\/span>haar:<\/span> \u00ab <\/span>Vergeeft een christen dan niet?<\/span> \u00bb<\/span> Ze bleef stil. Ik vroeg toen aan het meisje en aan de jongen om samen het Onze Vader te bidden. En toen we kwamen bij de woorden: <\/span>\u00ab Vergeef ons onze schulden, zoals ook wij vergeven aan onze schuldenaren \u00bb<\/span>, vroeg ik hun om even stil te staan. Om die woorden nog eens te herhalen. En nog eens. Daarna vroeg ik aan het meisje: <\/span>\u00ab <\/span>Wil je hem nu verwonden zoals hij jou heeft verwond?<\/span> \u00bb<\/span><\/p>Ze zei: <\/span>\u00ab Nee. \u00bb<\/span> Ik vroeg: <\/span>\u00ab Waarom niet? \u00bb<\/span> En ze antwoordde heel eenvoudig:<\/span><\/p>\u00ab Omdat ik christen ben. \u00bb<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Dat brengt ons rechtstreeks bij het Evangelie van vandaag. Petrus komt naar Jezus met een heel menselijke vraag: <\/span>\u00ab <\/span>Hoe vaak moet ik mijn broeder vergeven? Tot zevenmaal toe?<\/span> \u00bb<\/span> Zeven keer. Maar Jezus antwoordt: <\/span>\u00ab Niet tot zevenmaal toe, maar tot zeventigmaal zevenmaal. \u00bb<\/span> Zeventigmaal zevenmaal. Dat betekent niet dat Jezus wil dat wij gaan tellen. Niet: \u00e9\u00e9n keer vergeven. Twee keer. Drie <\/span>keer. <\/span>En daarna is het genoeg. Nee. Jezus wil ons juist uit die boekhouding van het hart halen<\/span>. Want zolang wij tellen, blijven wij eigenlijk rekenen: <\/span><\/span>Hoe vaak heeft hij mij dit aangedaan?<\/span> Hoe vaak heb ik al vergeven?<\/span> Wanneer is het genoeg?<\/span> Maar Jezus zegt: <\/span>Vergeving heeft geen boekhouding<\/span>. Waarom? Omdat Gods vergeving zelf geen grenzen kent.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Daarom vertelt Jezus de gelijkenis van de koning en zijn dienaar. Die dienaar heeft een enorme schuld. Een schuld die hij onmogelijk kan terugbetalen. En toch krijgt de koning medelijden met hem. <\/span>Hij scheldt hem zijn hele schuld kwijt. Alles<\/span>. Alles wordt hem vergeven. En dan gebeurt er iets merkwaardigs. Dezelfde dienaar gaat naar iemand die hem een veel kleinere schuld verschuldigd is. En hij weigert hem te vergeven. <\/span><\/p>\u00a0<\/p>Beste mensen, <\/span>Ook wij staan voor God als die dienaar. Ieder van ons draagt dingen mee. Zonden.<\/span> Momenten waarop wij tekortgeschoten zijn in liefde. Tegenover God kunnen wij onze schuld nooit zelf volledig aflossen. Wij kunnen ons best doen. Wij kunnen berouw hebben. Wij kunnen proberen ons leven te veranderen. Maar Gods vergeving kunnen wij nooit verdienen. Ze is een geschenk. God vergeeft ons niet omdat wij het allemaal netjes hebben opgelost. Hij vergeeft omdat Hij barmhartig is. En juist wanneer wij ontdekken hoe groot Gods barmhartigheid voor ons is, begint er iets in ons te veranderen.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Dan kunnen wij misschien ook naar de ander kijken. Niet meer alleen als degene die ons iets heeft aangedaan. Maar als iemand die, net als wij, leeft van Gods barmhartigheid. Dat betekent niet dat het kwaad niet ernstig is. Dat betekent ook niet dat wij moeten doen alsof er niets gebeurd is. S<\/span>ommige wonden zijn diep. Sommige dingen hebben tijd nodig<\/span>. <\/span>Vergeving<\/span> betekent wel: <\/span>Ik weiger het kwaad het laatste woord te geven. Ik wil niet mijn hele leven gevangen blijven in mijn boosheid<\/span>. <\/span>Ik wil niet dat wat een ander mij heeft aangedaan, mijn hart blijft beheersen<\/span>. Daarom kunnen wij soms alleen maar bidden: <\/span>\u00ab Heer, ik kan deze persoon nog niet vergeven. Maar leer mij om te vergeven. Geef mij uw hart. Geef mij iets van uw barmhartigheid. \u00bb<\/span> En misschien is dat al een eerste stap.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Christen zijn betekent niet dat wij volmaakt<\/span>, perfect, <\/span>zonder<\/span> zonde <\/span>zijn. Christen zijn betekent dat wij op weg zijn naar de volmaaktheid. Wij vallen. Wij staan weer <\/span>op. Wij maken fouten. Wij vragen vergeving. En telkens opnieuw mogen wij naar Christus komen. En toch heeft Hij aan het kruis gezegd: <\/span>\u00ab <\/span>Vader, vergeef hun.<\/span> \u00bb<\/span> Daar ligt de bron van onze vergeving. Niet in onze eigen Kracht. Maar in Hem. Hij sluit zijn ogen niet voor onze zonden. Maar Hij heeft ons zijn Zoon gegeven. <\/span>Jezus Christus heeft zijn leven gegeven voor onze zonden. Dat is de maat van Gods liefde.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>En laten wij bidden: <\/span>\u00ab Heer, ik kan het niet alleen.<\/span> Maar Gij hebt mij vergeven.<\/span> En laten wij <\/span>Hem<\/span> vragen om ons hart te veranderen. Opdat ook wij, gedragen door zijn barmhartigheid, leren vergeven. <\/span>Vragen <\/span>hem<\/span> die ons draagt en verdraagt, die ons telkens opnieuw kansen en vergiffenis <\/span>schenkt en<\/span> ons telkens weer het vertrouwen en de kracht geeft om anderen te vergeven.<\/span>Amen.<\/span><\/p>Tr\u00e9sor<\/span><\/p><\/div>\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\tPreek Luc Thiry 12 September 2026<\/span>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t<\/i><\/i>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\tOVER VERGEVING<\/span><\/p>Mt 18, 21-35<\/span><\/p>De parabel die we zojuist gehoord hebben gaat over de oneindige barmhartigheid en vergevingsgezindheid van onze God. De eis om 70 X 7 maal, dat wil zeggen: altijd te vergeven is een direct gevolg van het feit dat God zelf altijd vergeeft omdat Hij pure liefde is.<\/p>Alle andere religies en morele systemen kennen een tariefmatige benadering van misdrijven en de bestraffing ervan. Alleen het christendom zegt radicaal dat je altijd moet vergeven. Hier moeten we toch even blijven bij stilstaan want ook wijzelf hebben het daar moeilijk mee. Moeten misdaden dan niet bestraft worden? Ja zeker!<\/p>Ons hele rechtssysteem en het normaal functioneren van een moderne maatschappij is daar immers op gebaseerd. Wie de regels overtreedt benadeelt al de anderen. En als je dat toelaat krijg je uiteindelijk chaos. Barmhartigheid kan nooit rechtvaardigheid overbodig maken en vervangen. Juist daarom is de Kerk heel juridisch geori\u00ebnteerd en heeft ze altijd zelf kerkelijke rechtbanken opgericht.<\/p>
Het Woord van God van vandaag gaat over iets wat voor ieder van ons herkenbaar is: <\/span>vergeving<\/span>. Aan het begin van iedere eucharistieviering vragen wij God om vergeving. <\/span>Wij erkennen dat wij zondaars zijn. Dat wij Gods barmhartigheid nodig hebben<\/span>. En vlak v\u00f3\u00f3r wij de heilige Communie ontvangen, bidden wij <\/span>opnieuw:<\/span> \u00ab<\/span> Lam Gods, dat wegneemt de zonden der wereld, ontferm U over ons. \u00bb<\/span><\/p>Heel onze eucharistieviering herinnert ons eraan: wij leven van Gods vergeving.<\/span> Maar dan komt de moeilijke vraag: <\/span>Zijn wij ook bereid om te vergeven?<\/span> Elke dag bidden wij het Onze Vader: <\/span>\u00ab <\/span>Vergeef ons onze schulden, zoals ook wij vergeven aan onze schuldenaren. <\/span>\u00bb<\/span>. <\/span>Wat betekent <\/span>dat voor ons vandaag<\/span>?<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Een week na mijn priesterwijding was ik onderweg om de heilige Mis te vieren.<\/span> Onderweg zag ik een jong meisje achter een jongen aanlopen. De jongen kwam mij tegemoet. Toen hij mij zag, voelde hij zich veilig. Ik nam hem even onder mijn bescherming en vroeg aan het meisje: <\/span>\u00ab Wat is er gebeurd? \u00bb<\/span>.<\/span> Zij antwoordde: <\/span>\u00ab Kijk naar mijn hoofd. \u00bb<\/span>De jongen had een steen naar haar gegooid en haar verwond. In haar omgeving was de cultuur van wraak sterk aanwezig. Zoiets kon niet zomaar onbeantwoord blijven. <\/span><\/p>Ik vroeg haar: <\/span>\u00ab <\/span>Ben jij christen?<\/span> \u00bb<\/span>Zij antwoordde: <\/span>\u00ab Ja. \u00bb<\/span> Toen vroeg ik<\/span>haar:<\/span> \u00ab <\/span>Vergeeft een christen dan niet?<\/span> \u00bb<\/span> Ze bleef stil. Ik vroeg toen aan het meisje en aan de jongen om samen het Onze Vader te bidden. En toen we kwamen bij de woorden: <\/span>\u00ab Vergeef ons onze schulden, zoals ook wij vergeven aan onze schuldenaren \u00bb<\/span>, vroeg ik hun om even stil te staan. Om die woorden nog eens te herhalen. En nog eens. Daarna vroeg ik aan het meisje: <\/span>\u00ab <\/span>Wil je hem nu verwonden zoals hij jou heeft verwond?<\/span> \u00bb<\/span><\/p>Ze zei: <\/span>\u00ab Nee. \u00bb<\/span> Ik vroeg: <\/span>\u00ab Waarom niet? \u00bb<\/span> En ze antwoordde heel eenvoudig:<\/span><\/p>\u00ab Omdat ik christen ben. \u00bb<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Dat brengt ons rechtstreeks bij het Evangelie van vandaag. Petrus komt naar Jezus met een heel menselijke vraag: <\/span>\u00ab <\/span>Hoe vaak moet ik mijn broeder vergeven? Tot zevenmaal toe?<\/span> \u00bb<\/span> Zeven keer. Maar Jezus antwoordt: <\/span>\u00ab Niet tot zevenmaal toe, maar tot zeventigmaal zevenmaal. \u00bb<\/span> Zeventigmaal zevenmaal. Dat betekent niet dat Jezus wil dat wij gaan tellen. Niet: \u00e9\u00e9n keer vergeven. Twee keer. Drie <\/span>keer. <\/span>En daarna is het genoeg. Nee. Jezus wil ons juist uit die boekhouding van het hart halen<\/span>. Want zolang wij tellen, blijven wij eigenlijk rekenen: <\/span><\/span>Hoe vaak heeft hij mij dit aangedaan?<\/span> Hoe vaak heb ik al vergeven?<\/span> Wanneer is het genoeg?<\/span> Maar Jezus zegt: <\/span>Vergeving heeft geen boekhouding<\/span>. Waarom? Omdat Gods vergeving zelf geen grenzen kent.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Daarom vertelt Jezus de gelijkenis van de koning en zijn dienaar. Die dienaar heeft een enorme schuld. Een schuld die hij onmogelijk kan terugbetalen. En toch krijgt de koning medelijden met hem. <\/span>Hij scheldt hem zijn hele schuld kwijt. Alles<\/span>. Alles wordt hem vergeven. En dan gebeurt er iets merkwaardigs. Dezelfde dienaar gaat naar iemand die hem een veel kleinere schuld verschuldigd is. En hij weigert hem te vergeven. <\/span><\/p>\u00a0<\/p>Beste mensen, <\/span>Ook wij staan voor God als die dienaar. Ieder van ons draagt dingen mee. Zonden.<\/span> Momenten waarop wij tekortgeschoten zijn in liefde. Tegenover God kunnen wij onze schuld nooit zelf volledig aflossen. Wij kunnen ons best doen. Wij kunnen berouw hebben. Wij kunnen proberen ons leven te veranderen. Maar Gods vergeving kunnen wij nooit verdienen. Ze is een geschenk. God vergeeft ons niet omdat wij het allemaal netjes hebben opgelost. Hij vergeeft omdat Hij barmhartig is. En juist wanneer wij ontdekken hoe groot Gods barmhartigheid voor ons is, begint er iets in ons te veranderen.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Dan kunnen wij misschien ook naar de ander kijken. Niet meer alleen als degene die ons iets heeft aangedaan. Maar als iemand die, net als wij, leeft van Gods barmhartigheid. Dat betekent niet dat het kwaad niet ernstig is. Dat betekent ook niet dat wij moeten doen alsof er niets gebeurd is. S<\/span>ommige wonden zijn diep. Sommige dingen hebben tijd nodig<\/span>. <\/span>Vergeving<\/span> betekent wel: <\/span>Ik weiger het kwaad het laatste woord te geven. Ik wil niet mijn hele leven gevangen blijven in mijn boosheid<\/span>. <\/span>Ik wil niet dat wat een ander mij heeft aangedaan, mijn hart blijft beheersen<\/span>. Daarom kunnen wij soms alleen maar bidden: <\/span>\u00ab Heer, ik kan deze persoon nog niet vergeven. Maar leer mij om te vergeven. Geef mij uw hart. Geef mij iets van uw barmhartigheid. \u00bb<\/span> En misschien is dat al een eerste stap.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Christen zijn betekent niet dat wij volmaakt<\/span>, perfect, <\/span>zonder<\/span> zonde <\/span>zijn. Christen zijn betekent dat wij op weg zijn naar de volmaaktheid. Wij vallen. Wij staan weer <\/span>op. Wij maken fouten. Wij vragen vergeving. En telkens opnieuw mogen wij naar Christus komen. En toch heeft Hij aan het kruis gezegd: <\/span>\u00ab <\/span>Vader, vergeef hun.<\/span> \u00bb<\/span> Daar ligt de bron van onze vergeving. Niet in onze eigen Kracht. Maar in Hem. Hij sluit zijn ogen niet voor onze zonden. Maar Hij heeft ons zijn Zoon gegeven. <\/span>Jezus Christus heeft zijn leven gegeven voor onze zonden. Dat is de maat van Gods liefde.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>En laten wij bidden: <\/span>\u00ab Heer, ik kan het niet alleen.<\/span> Maar Gij hebt mij vergeven.<\/span> En laten wij <\/span>Hem<\/span> vragen om ons hart te veranderen. Opdat ook wij, gedragen door zijn barmhartigheid, leren vergeven. <\/span>Vragen <\/span>hem<\/span> die ons draagt en verdraagt, die ons telkens opnieuw kansen en vergiffenis <\/span>schenkt en<\/span> ons telkens weer het vertrouwen en de kracht geeft om anderen te vergeven.<\/span>Amen.<\/span><\/p>Tr\u00e9sor<\/span><\/p><\/div>\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\tPreek Luc Thiry 12 September 2026<\/span>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t<\/i><\/i>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\tOVER VERGEVING<\/span><\/p>Mt 18, 21-35<\/span><\/p>De parabel die we zojuist gehoord hebben gaat over de oneindige barmhartigheid en vergevingsgezindheid van onze God. De eis om 70 X 7 maal, dat wil zeggen: altijd te vergeven is een direct gevolg van het feit dat God zelf altijd vergeeft omdat Hij pure liefde is.<\/p>Alle andere religies en morele systemen kennen een tariefmatige benadering van misdrijven en de bestraffing ervan. Alleen het christendom zegt radicaal dat je altijd moet vergeven. Hier moeten we toch even blijven bij stilstaan want ook wijzelf hebben het daar moeilijk mee. Moeten misdaden dan niet bestraft worden? Ja zeker!<\/p>Ons hele rechtssysteem en het normaal functioneren van een moderne maatschappij is daar immers op gebaseerd. Wie de regels overtreedt benadeelt al de anderen. En als je dat toelaat krijg je uiteindelijk chaos. Barmhartigheid kan nooit rechtvaardigheid overbodig maken en vervangen. Juist daarom is de Kerk heel juridisch geori\u00ebnteerd en heeft ze altijd zelf kerkelijke rechtbanken opgericht.<\/p>
Heel onze eucharistieviering herinnert ons eraan: wij leven van Gods vergeving.<\/span> Maar dan komt de moeilijke vraag: <\/span>Zijn wij ook bereid om te vergeven?<\/span> Elke dag bidden wij het Onze Vader: <\/span>\u00ab <\/span>Vergeef ons onze schulden, zoals ook wij vergeven aan onze schuldenaren. <\/span>\u00bb<\/span>. <\/span>Wat betekent <\/span>dat voor ons vandaag<\/span>?<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Een week na mijn priesterwijding was ik onderweg om de heilige Mis te vieren.<\/span> Onderweg zag ik een jong meisje achter een jongen aanlopen. De jongen kwam mij tegemoet. Toen hij mij zag, voelde hij zich veilig. Ik nam hem even onder mijn bescherming en vroeg aan het meisje: <\/span>\u00ab Wat is er gebeurd? \u00bb<\/span>.<\/span> Zij antwoordde: <\/span>\u00ab Kijk naar mijn hoofd. \u00bb<\/span>De jongen had een steen naar haar gegooid en haar verwond. In haar omgeving was de cultuur van wraak sterk aanwezig. Zoiets kon niet zomaar onbeantwoord blijven. <\/span><\/p>Ik vroeg haar: <\/span>\u00ab <\/span>Ben jij christen?<\/span> \u00bb<\/span>Zij antwoordde: <\/span>\u00ab Ja. \u00bb<\/span> Toen vroeg ik<\/span>haar:<\/span> \u00ab <\/span>Vergeeft een christen dan niet?<\/span> \u00bb<\/span> Ze bleef stil. Ik vroeg toen aan het meisje en aan de jongen om samen het Onze Vader te bidden. En toen we kwamen bij de woorden: <\/span>\u00ab Vergeef ons onze schulden, zoals ook wij vergeven aan onze schuldenaren \u00bb<\/span>, vroeg ik hun om even stil te staan. Om die woorden nog eens te herhalen. En nog eens. Daarna vroeg ik aan het meisje: <\/span>\u00ab <\/span>Wil je hem nu verwonden zoals hij jou heeft verwond?<\/span> \u00bb<\/span><\/p>Ze zei: <\/span>\u00ab Nee. \u00bb<\/span> Ik vroeg: <\/span>\u00ab Waarom niet? \u00bb<\/span> En ze antwoordde heel eenvoudig:<\/span><\/p>\u00ab Omdat ik christen ben. \u00bb<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Dat brengt ons rechtstreeks bij het Evangelie van vandaag. Petrus komt naar Jezus met een heel menselijke vraag: <\/span>\u00ab <\/span>Hoe vaak moet ik mijn broeder vergeven? Tot zevenmaal toe?<\/span> \u00bb<\/span> Zeven keer. Maar Jezus antwoordt: <\/span>\u00ab Niet tot zevenmaal toe, maar tot zeventigmaal zevenmaal. \u00bb<\/span> Zeventigmaal zevenmaal. Dat betekent niet dat Jezus wil dat wij gaan tellen. Niet: \u00e9\u00e9n keer vergeven. Twee keer. Drie <\/span>keer. <\/span>En daarna is het genoeg. Nee. Jezus wil ons juist uit die boekhouding van het hart halen<\/span>. Want zolang wij tellen, blijven wij eigenlijk rekenen: <\/span><\/span>Hoe vaak heeft hij mij dit aangedaan?<\/span> Hoe vaak heb ik al vergeven?<\/span> Wanneer is het genoeg?<\/span> Maar Jezus zegt: <\/span>Vergeving heeft geen boekhouding<\/span>. Waarom? Omdat Gods vergeving zelf geen grenzen kent.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Daarom vertelt Jezus de gelijkenis van de koning en zijn dienaar. Die dienaar heeft een enorme schuld. Een schuld die hij onmogelijk kan terugbetalen. En toch krijgt de koning medelijden met hem. <\/span>Hij scheldt hem zijn hele schuld kwijt. Alles<\/span>. Alles wordt hem vergeven. En dan gebeurt er iets merkwaardigs. Dezelfde dienaar gaat naar iemand die hem een veel kleinere schuld verschuldigd is. En hij weigert hem te vergeven. <\/span><\/p>\u00a0<\/p>Beste mensen, <\/span>Ook wij staan voor God als die dienaar. Ieder van ons draagt dingen mee. Zonden.<\/span> Momenten waarop wij tekortgeschoten zijn in liefde. Tegenover God kunnen wij onze schuld nooit zelf volledig aflossen. Wij kunnen ons best doen. Wij kunnen berouw hebben. Wij kunnen proberen ons leven te veranderen. Maar Gods vergeving kunnen wij nooit verdienen. Ze is een geschenk. God vergeeft ons niet omdat wij het allemaal netjes hebben opgelost. Hij vergeeft omdat Hij barmhartig is. En juist wanneer wij ontdekken hoe groot Gods barmhartigheid voor ons is, begint er iets in ons te veranderen.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Dan kunnen wij misschien ook naar de ander kijken. Niet meer alleen als degene die ons iets heeft aangedaan. Maar als iemand die, net als wij, leeft van Gods barmhartigheid. Dat betekent niet dat het kwaad niet ernstig is. Dat betekent ook niet dat wij moeten doen alsof er niets gebeurd is. S<\/span>ommige wonden zijn diep. Sommige dingen hebben tijd nodig<\/span>. <\/span>Vergeving<\/span> betekent wel: <\/span>Ik weiger het kwaad het laatste woord te geven. Ik wil niet mijn hele leven gevangen blijven in mijn boosheid<\/span>. <\/span>Ik wil niet dat wat een ander mij heeft aangedaan, mijn hart blijft beheersen<\/span>. Daarom kunnen wij soms alleen maar bidden: <\/span>\u00ab Heer, ik kan deze persoon nog niet vergeven. Maar leer mij om te vergeven. Geef mij uw hart. Geef mij iets van uw barmhartigheid. \u00bb<\/span> En misschien is dat al een eerste stap.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Christen zijn betekent niet dat wij volmaakt<\/span>, perfect, <\/span>zonder<\/span> zonde <\/span>zijn. Christen zijn betekent dat wij op weg zijn naar de volmaaktheid. Wij vallen. Wij staan weer <\/span>op. Wij maken fouten. Wij vragen vergeving. En telkens opnieuw mogen wij naar Christus komen. En toch heeft Hij aan het kruis gezegd: <\/span>\u00ab <\/span>Vader, vergeef hun.<\/span> \u00bb<\/span> Daar ligt de bron van onze vergeving. Niet in onze eigen Kracht. Maar in Hem. Hij sluit zijn ogen niet voor onze zonden. Maar Hij heeft ons zijn Zoon gegeven. <\/span>Jezus Christus heeft zijn leven gegeven voor onze zonden. Dat is de maat van Gods liefde.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>En laten wij bidden: <\/span>\u00ab Heer, ik kan het niet alleen.<\/span> Maar Gij hebt mij vergeven.<\/span> En laten wij <\/span>Hem<\/span> vragen om ons hart te veranderen. Opdat ook wij, gedragen door zijn barmhartigheid, leren vergeven. <\/span>Vragen <\/span>hem<\/span> die ons draagt en verdraagt, die ons telkens opnieuw kansen en vergiffenis <\/span>schenkt en<\/span> ons telkens weer het vertrouwen en de kracht geeft om anderen te vergeven.<\/span>Amen.<\/span><\/p>Tr\u00e9sor<\/span><\/p><\/div>\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\tPreek Luc Thiry 12 September 2026<\/span>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t<\/i><\/i>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\tOVER VERGEVING<\/span><\/p>Mt 18, 21-35<\/span><\/p>De parabel die we zojuist gehoord hebben gaat over de oneindige barmhartigheid en vergevingsgezindheid van onze God. De eis om 70 X 7 maal, dat wil zeggen: altijd te vergeven is een direct gevolg van het feit dat God zelf altijd vergeeft omdat Hij pure liefde is.<\/p>Alle andere religies en morele systemen kennen een tariefmatige benadering van misdrijven en de bestraffing ervan. Alleen het christendom zegt radicaal dat je altijd moet vergeven. Hier moeten we toch even blijven bij stilstaan want ook wijzelf hebben het daar moeilijk mee. Moeten misdaden dan niet bestraft worden? Ja zeker!<\/p>Ons hele rechtssysteem en het normaal functioneren van een moderne maatschappij is daar immers op gebaseerd. Wie de regels overtreedt benadeelt al de anderen. En als je dat toelaat krijg je uiteindelijk chaos. Barmhartigheid kan nooit rechtvaardigheid overbodig maken en vervangen. Juist daarom is de Kerk heel juridisch geori\u00ebnteerd en heeft ze altijd zelf kerkelijke rechtbanken opgericht.<\/p>
\u00a0<\/p>
Een week na mijn priesterwijding was ik onderweg om de heilige Mis te vieren.<\/span> Onderweg zag ik een jong meisje achter een jongen aanlopen. De jongen kwam mij tegemoet. Toen hij mij zag, voelde hij zich veilig. Ik nam hem even onder mijn bescherming en vroeg aan het meisje: <\/span>\u00ab Wat is er gebeurd? \u00bb<\/span>.<\/span> Zij antwoordde: <\/span>\u00ab Kijk naar mijn hoofd. \u00bb<\/span>De jongen had een steen naar haar gegooid en haar verwond. In haar omgeving was de cultuur van wraak sterk aanwezig. Zoiets kon niet zomaar onbeantwoord blijven. <\/span><\/p>Ik vroeg haar: <\/span>\u00ab <\/span>Ben jij christen?<\/span> \u00bb<\/span>Zij antwoordde: <\/span>\u00ab Ja. \u00bb<\/span> Toen vroeg ik<\/span>haar:<\/span> \u00ab <\/span>Vergeeft een christen dan niet?<\/span> \u00bb<\/span> Ze bleef stil. Ik vroeg toen aan het meisje en aan de jongen om samen het Onze Vader te bidden. En toen we kwamen bij de woorden: <\/span>\u00ab Vergeef ons onze schulden, zoals ook wij vergeven aan onze schuldenaren \u00bb<\/span>, vroeg ik hun om even stil te staan. Om die woorden nog eens te herhalen. En nog eens. Daarna vroeg ik aan het meisje: <\/span>\u00ab <\/span>Wil je hem nu verwonden zoals hij jou heeft verwond?<\/span> \u00bb<\/span><\/p>Ze zei: <\/span>\u00ab Nee. \u00bb<\/span> Ik vroeg: <\/span>\u00ab Waarom niet? \u00bb<\/span> En ze antwoordde heel eenvoudig:<\/span><\/p>\u00ab Omdat ik christen ben. \u00bb<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Dat brengt ons rechtstreeks bij het Evangelie van vandaag. Petrus komt naar Jezus met een heel menselijke vraag: <\/span>\u00ab <\/span>Hoe vaak moet ik mijn broeder vergeven? Tot zevenmaal toe?<\/span> \u00bb<\/span> Zeven keer. Maar Jezus antwoordt: <\/span>\u00ab Niet tot zevenmaal toe, maar tot zeventigmaal zevenmaal. \u00bb<\/span> Zeventigmaal zevenmaal. Dat betekent niet dat Jezus wil dat wij gaan tellen. Niet: \u00e9\u00e9n keer vergeven. Twee keer. Drie <\/span>keer. <\/span>En daarna is het genoeg. Nee. Jezus wil ons juist uit die boekhouding van het hart halen<\/span>. Want zolang wij tellen, blijven wij eigenlijk rekenen: <\/span><\/span>Hoe vaak heeft hij mij dit aangedaan?<\/span> Hoe vaak heb ik al vergeven?<\/span> Wanneer is het genoeg?<\/span> Maar Jezus zegt: <\/span>Vergeving heeft geen boekhouding<\/span>. Waarom? Omdat Gods vergeving zelf geen grenzen kent.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Daarom vertelt Jezus de gelijkenis van de koning en zijn dienaar. Die dienaar heeft een enorme schuld. Een schuld die hij onmogelijk kan terugbetalen. En toch krijgt de koning medelijden met hem. <\/span>Hij scheldt hem zijn hele schuld kwijt. Alles<\/span>. Alles wordt hem vergeven. En dan gebeurt er iets merkwaardigs. Dezelfde dienaar gaat naar iemand die hem een veel kleinere schuld verschuldigd is. En hij weigert hem te vergeven. <\/span><\/p>\u00a0<\/p>Beste mensen, <\/span>Ook wij staan voor God als die dienaar. Ieder van ons draagt dingen mee. Zonden.<\/span> Momenten waarop wij tekortgeschoten zijn in liefde. Tegenover God kunnen wij onze schuld nooit zelf volledig aflossen. Wij kunnen ons best doen. Wij kunnen berouw hebben. Wij kunnen proberen ons leven te veranderen. Maar Gods vergeving kunnen wij nooit verdienen. Ze is een geschenk. God vergeeft ons niet omdat wij het allemaal netjes hebben opgelost. Hij vergeeft omdat Hij barmhartig is. En juist wanneer wij ontdekken hoe groot Gods barmhartigheid voor ons is, begint er iets in ons te veranderen.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Dan kunnen wij misschien ook naar de ander kijken. Niet meer alleen als degene die ons iets heeft aangedaan. Maar als iemand die, net als wij, leeft van Gods barmhartigheid. Dat betekent niet dat het kwaad niet ernstig is. Dat betekent ook niet dat wij moeten doen alsof er niets gebeurd is. S<\/span>ommige wonden zijn diep. Sommige dingen hebben tijd nodig<\/span>. <\/span>Vergeving<\/span> betekent wel: <\/span>Ik weiger het kwaad het laatste woord te geven. Ik wil niet mijn hele leven gevangen blijven in mijn boosheid<\/span>. <\/span>Ik wil niet dat wat een ander mij heeft aangedaan, mijn hart blijft beheersen<\/span>. Daarom kunnen wij soms alleen maar bidden: <\/span>\u00ab Heer, ik kan deze persoon nog niet vergeven. Maar leer mij om te vergeven. Geef mij uw hart. Geef mij iets van uw barmhartigheid. \u00bb<\/span> En misschien is dat al een eerste stap.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Christen zijn betekent niet dat wij volmaakt<\/span>, perfect, <\/span>zonder<\/span> zonde <\/span>zijn. Christen zijn betekent dat wij op weg zijn naar de volmaaktheid. Wij vallen. Wij staan weer <\/span>op. Wij maken fouten. Wij vragen vergeving. En telkens opnieuw mogen wij naar Christus komen. En toch heeft Hij aan het kruis gezegd: <\/span>\u00ab <\/span>Vader, vergeef hun.<\/span> \u00bb<\/span> Daar ligt de bron van onze vergeving. Niet in onze eigen Kracht. Maar in Hem. Hij sluit zijn ogen niet voor onze zonden. Maar Hij heeft ons zijn Zoon gegeven. <\/span>Jezus Christus heeft zijn leven gegeven voor onze zonden. Dat is de maat van Gods liefde.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>En laten wij bidden: <\/span>\u00ab Heer, ik kan het niet alleen.<\/span> Maar Gij hebt mij vergeven.<\/span> En laten wij <\/span>Hem<\/span> vragen om ons hart te veranderen. Opdat ook wij, gedragen door zijn barmhartigheid, leren vergeven. <\/span>Vragen <\/span>hem<\/span> die ons draagt en verdraagt, die ons telkens opnieuw kansen en vergiffenis <\/span>schenkt en<\/span> ons telkens weer het vertrouwen en de kracht geeft om anderen te vergeven.<\/span>Amen.<\/span><\/p>Tr\u00e9sor<\/span><\/p><\/div>\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\tPreek Luc Thiry 12 September 2026<\/span>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t<\/i><\/i>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\tOVER VERGEVING<\/span><\/p>Mt 18, 21-35<\/span><\/p>De parabel die we zojuist gehoord hebben gaat over de oneindige barmhartigheid en vergevingsgezindheid van onze God. De eis om 70 X 7 maal, dat wil zeggen: altijd te vergeven is een direct gevolg van het feit dat God zelf altijd vergeeft omdat Hij pure liefde is.<\/p>Alle andere religies en morele systemen kennen een tariefmatige benadering van misdrijven en de bestraffing ervan. Alleen het christendom zegt radicaal dat je altijd moet vergeven. Hier moeten we toch even blijven bij stilstaan want ook wijzelf hebben het daar moeilijk mee. Moeten misdaden dan niet bestraft worden? Ja zeker!<\/p>Ons hele rechtssysteem en het normaal functioneren van een moderne maatschappij is daar immers op gebaseerd. Wie de regels overtreedt benadeelt al de anderen. En als je dat toelaat krijg je uiteindelijk chaos. Barmhartigheid kan nooit rechtvaardigheid overbodig maken en vervangen. Juist daarom is de Kerk heel juridisch geori\u00ebnteerd en heeft ze altijd zelf kerkelijke rechtbanken opgericht.<\/p>
Ik vroeg haar: <\/span>\u00ab <\/span>Ben jij christen?<\/span> \u00bb<\/span>Zij antwoordde: <\/span>\u00ab Ja. \u00bb<\/span> Toen vroeg ik<\/span>haar:<\/span> \u00ab <\/span>Vergeeft een christen dan niet?<\/span> \u00bb<\/span> Ze bleef stil. Ik vroeg toen aan het meisje en aan de jongen om samen het Onze Vader te bidden. En toen we kwamen bij de woorden: <\/span>\u00ab Vergeef ons onze schulden, zoals ook wij vergeven aan onze schuldenaren \u00bb<\/span>, vroeg ik hun om even stil te staan. Om die woorden nog eens te herhalen. En nog eens. Daarna vroeg ik aan het meisje: <\/span>\u00ab <\/span>Wil je hem nu verwonden zoals hij jou heeft verwond?<\/span> \u00bb<\/span><\/p>Ze zei: <\/span>\u00ab Nee. \u00bb<\/span> Ik vroeg: <\/span>\u00ab Waarom niet? \u00bb<\/span> En ze antwoordde heel eenvoudig:<\/span><\/p>\u00ab Omdat ik christen ben. \u00bb<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Dat brengt ons rechtstreeks bij het Evangelie van vandaag. Petrus komt naar Jezus met een heel menselijke vraag: <\/span>\u00ab <\/span>Hoe vaak moet ik mijn broeder vergeven? Tot zevenmaal toe?<\/span> \u00bb<\/span> Zeven keer. Maar Jezus antwoordt: <\/span>\u00ab Niet tot zevenmaal toe, maar tot zeventigmaal zevenmaal. \u00bb<\/span> Zeventigmaal zevenmaal. Dat betekent niet dat Jezus wil dat wij gaan tellen. Niet: \u00e9\u00e9n keer vergeven. Twee keer. Drie <\/span>keer. <\/span>En daarna is het genoeg. Nee. Jezus wil ons juist uit die boekhouding van het hart halen<\/span>. Want zolang wij tellen, blijven wij eigenlijk rekenen: <\/span><\/span>Hoe vaak heeft hij mij dit aangedaan?<\/span> Hoe vaak heb ik al vergeven?<\/span> Wanneer is het genoeg?<\/span> Maar Jezus zegt: <\/span>Vergeving heeft geen boekhouding<\/span>. Waarom? Omdat Gods vergeving zelf geen grenzen kent.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Daarom vertelt Jezus de gelijkenis van de koning en zijn dienaar. Die dienaar heeft een enorme schuld. Een schuld die hij onmogelijk kan terugbetalen. En toch krijgt de koning medelijden met hem. <\/span>Hij scheldt hem zijn hele schuld kwijt. Alles<\/span>. Alles wordt hem vergeven. En dan gebeurt er iets merkwaardigs. Dezelfde dienaar gaat naar iemand die hem een veel kleinere schuld verschuldigd is. En hij weigert hem te vergeven. <\/span><\/p>\u00a0<\/p>Beste mensen, <\/span>Ook wij staan voor God als die dienaar. Ieder van ons draagt dingen mee. Zonden.<\/span> Momenten waarop wij tekortgeschoten zijn in liefde. Tegenover God kunnen wij onze schuld nooit zelf volledig aflossen. Wij kunnen ons best doen. Wij kunnen berouw hebben. Wij kunnen proberen ons leven te veranderen. Maar Gods vergeving kunnen wij nooit verdienen. Ze is een geschenk. God vergeeft ons niet omdat wij het allemaal netjes hebben opgelost. Hij vergeeft omdat Hij barmhartig is. En juist wanneer wij ontdekken hoe groot Gods barmhartigheid voor ons is, begint er iets in ons te veranderen.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Dan kunnen wij misschien ook naar de ander kijken. Niet meer alleen als degene die ons iets heeft aangedaan. Maar als iemand die, net als wij, leeft van Gods barmhartigheid. Dat betekent niet dat het kwaad niet ernstig is. Dat betekent ook niet dat wij moeten doen alsof er niets gebeurd is. S<\/span>ommige wonden zijn diep. Sommige dingen hebben tijd nodig<\/span>. <\/span>Vergeving<\/span> betekent wel: <\/span>Ik weiger het kwaad het laatste woord te geven. Ik wil niet mijn hele leven gevangen blijven in mijn boosheid<\/span>. <\/span>Ik wil niet dat wat een ander mij heeft aangedaan, mijn hart blijft beheersen<\/span>. Daarom kunnen wij soms alleen maar bidden: <\/span>\u00ab Heer, ik kan deze persoon nog niet vergeven. Maar leer mij om te vergeven. Geef mij uw hart. Geef mij iets van uw barmhartigheid. \u00bb<\/span> En misschien is dat al een eerste stap.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Christen zijn betekent niet dat wij volmaakt<\/span>, perfect, <\/span>zonder<\/span> zonde <\/span>zijn. Christen zijn betekent dat wij op weg zijn naar de volmaaktheid. Wij vallen. Wij staan weer <\/span>op. Wij maken fouten. Wij vragen vergeving. En telkens opnieuw mogen wij naar Christus komen. En toch heeft Hij aan het kruis gezegd: <\/span>\u00ab <\/span>Vader, vergeef hun.<\/span> \u00bb<\/span> Daar ligt de bron van onze vergeving. Niet in onze eigen Kracht. Maar in Hem. Hij sluit zijn ogen niet voor onze zonden. Maar Hij heeft ons zijn Zoon gegeven. <\/span>Jezus Christus heeft zijn leven gegeven voor onze zonden. Dat is de maat van Gods liefde.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>En laten wij bidden: <\/span>\u00ab Heer, ik kan het niet alleen.<\/span> Maar Gij hebt mij vergeven.<\/span> En laten wij <\/span>Hem<\/span> vragen om ons hart te veranderen. Opdat ook wij, gedragen door zijn barmhartigheid, leren vergeven. <\/span>Vragen <\/span>hem<\/span> die ons draagt en verdraagt, die ons telkens opnieuw kansen en vergiffenis <\/span>schenkt en<\/span> ons telkens weer het vertrouwen en de kracht geeft om anderen te vergeven.<\/span>Amen.<\/span><\/p>Tr\u00e9sor<\/span><\/p><\/div>\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\tPreek Luc Thiry 12 September 2026<\/span>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t<\/i><\/i>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\tOVER VERGEVING<\/span><\/p>Mt 18, 21-35<\/span><\/p>De parabel die we zojuist gehoord hebben gaat over de oneindige barmhartigheid en vergevingsgezindheid van onze God. De eis om 70 X 7 maal, dat wil zeggen: altijd te vergeven is een direct gevolg van het feit dat God zelf altijd vergeeft omdat Hij pure liefde is.<\/p>Alle andere religies en morele systemen kennen een tariefmatige benadering van misdrijven en de bestraffing ervan. Alleen het christendom zegt radicaal dat je altijd moet vergeven. Hier moeten we toch even blijven bij stilstaan want ook wijzelf hebben het daar moeilijk mee. Moeten misdaden dan niet bestraft worden? Ja zeker!<\/p>Ons hele rechtssysteem en het normaal functioneren van een moderne maatschappij is daar immers op gebaseerd. Wie de regels overtreedt benadeelt al de anderen. En als je dat toelaat krijg je uiteindelijk chaos. Barmhartigheid kan nooit rechtvaardigheid overbodig maken en vervangen. Juist daarom is de Kerk heel juridisch geori\u00ebnteerd en heeft ze altijd zelf kerkelijke rechtbanken opgericht.<\/p>
Ze zei: <\/span>\u00ab Nee. \u00bb<\/span> Ik vroeg: <\/span>\u00ab Waarom niet? \u00bb<\/span> En ze antwoordde heel eenvoudig:<\/span><\/p>\u00ab Omdat ik christen ben. \u00bb<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Dat brengt ons rechtstreeks bij het Evangelie van vandaag. Petrus komt naar Jezus met een heel menselijke vraag: <\/span>\u00ab <\/span>Hoe vaak moet ik mijn broeder vergeven? Tot zevenmaal toe?<\/span> \u00bb<\/span> Zeven keer. Maar Jezus antwoordt: <\/span>\u00ab Niet tot zevenmaal toe, maar tot zeventigmaal zevenmaal. \u00bb<\/span> Zeventigmaal zevenmaal. Dat betekent niet dat Jezus wil dat wij gaan tellen. Niet: \u00e9\u00e9n keer vergeven. Twee keer. Drie <\/span>keer. <\/span>En daarna is het genoeg. Nee. Jezus wil ons juist uit die boekhouding van het hart halen<\/span>. Want zolang wij tellen, blijven wij eigenlijk rekenen: <\/span><\/span>Hoe vaak heeft hij mij dit aangedaan?<\/span> Hoe vaak heb ik al vergeven?<\/span> Wanneer is het genoeg?<\/span> Maar Jezus zegt: <\/span>Vergeving heeft geen boekhouding<\/span>. Waarom? Omdat Gods vergeving zelf geen grenzen kent.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Daarom vertelt Jezus de gelijkenis van de koning en zijn dienaar. Die dienaar heeft een enorme schuld. Een schuld die hij onmogelijk kan terugbetalen. En toch krijgt de koning medelijden met hem. <\/span>Hij scheldt hem zijn hele schuld kwijt. Alles<\/span>. Alles wordt hem vergeven. En dan gebeurt er iets merkwaardigs. Dezelfde dienaar gaat naar iemand die hem een veel kleinere schuld verschuldigd is. En hij weigert hem te vergeven. <\/span><\/p>\u00a0<\/p>Beste mensen, <\/span>Ook wij staan voor God als die dienaar. Ieder van ons draagt dingen mee. Zonden.<\/span> Momenten waarop wij tekortgeschoten zijn in liefde. Tegenover God kunnen wij onze schuld nooit zelf volledig aflossen. Wij kunnen ons best doen. Wij kunnen berouw hebben. Wij kunnen proberen ons leven te veranderen. Maar Gods vergeving kunnen wij nooit verdienen. Ze is een geschenk. God vergeeft ons niet omdat wij het allemaal netjes hebben opgelost. Hij vergeeft omdat Hij barmhartig is. En juist wanneer wij ontdekken hoe groot Gods barmhartigheid voor ons is, begint er iets in ons te veranderen.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Dan kunnen wij misschien ook naar de ander kijken. Niet meer alleen als degene die ons iets heeft aangedaan. Maar als iemand die, net als wij, leeft van Gods barmhartigheid. Dat betekent niet dat het kwaad niet ernstig is. Dat betekent ook niet dat wij moeten doen alsof er niets gebeurd is. S<\/span>ommige wonden zijn diep. Sommige dingen hebben tijd nodig<\/span>. <\/span>Vergeving<\/span> betekent wel: <\/span>Ik weiger het kwaad het laatste woord te geven. Ik wil niet mijn hele leven gevangen blijven in mijn boosheid<\/span>. <\/span>Ik wil niet dat wat een ander mij heeft aangedaan, mijn hart blijft beheersen<\/span>. Daarom kunnen wij soms alleen maar bidden: <\/span>\u00ab Heer, ik kan deze persoon nog niet vergeven. Maar leer mij om te vergeven. Geef mij uw hart. Geef mij iets van uw barmhartigheid. \u00bb<\/span> En misschien is dat al een eerste stap.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Christen zijn betekent niet dat wij volmaakt<\/span>, perfect, <\/span>zonder<\/span> zonde <\/span>zijn. Christen zijn betekent dat wij op weg zijn naar de volmaaktheid. Wij vallen. Wij staan weer <\/span>op. Wij maken fouten. Wij vragen vergeving. En telkens opnieuw mogen wij naar Christus komen. En toch heeft Hij aan het kruis gezegd: <\/span>\u00ab <\/span>Vader, vergeef hun.<\/span> \u00bb<\/span> Daar ligt de bron van onze vergeving. Niet in onze eigen Kracht. Maar in Hem. Hij sluit zijn ogen niet voor onze zonden. Maar Hij heeft ons zijn Zoon gegeven. <\/span>Jezus Christus heeft zijn leven gegeven voor onze zonden. Dat is de maat van Gods liefde.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>En laten wij bidden: <\/span>\u00ab Heer, ik kan het niet alleen.<\/span> Maar Gij hebt mij vergeven.<\/span> En laten wij <\/span>Hem<\/span> vragen om ons hart te veranderen. Opdat ook wij, gedragen door zijn barmhartigheid, leren vergeven. <\/span>Vragen <\/span>hem<\/span> die ons draagt en verdraagt, die ons telkens opnieuw kansen en vergiffenis <\/span>schenkt en<\/span> ons telkens weer het vertrouwen en de kracht geeft om anderen te vergeven.<\/span>Amen.<\/span><\/p>Tr\u00e9sor<\/span><\/p><\/div>\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\tPreek Luc Thiry 12 September 2026<\/span>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t<\/i><\/i>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\tOVER VERGEVING<\/span><\/p>Mt 18, 21-35<\/span><\/p>De parabel die we zojuist gehoord hebben gaat over de oneindige barmhartigheid en vergevingsgezindheid van onze God. De eis om 70 X 7 maal, dat wil zeggen: altijd te vergeven is een direct gevolg van het feit dat God zelf altijd vergeeft omdat Hij pure liefde is.<\/p>Alle andere religies en morele systemen kennen een tariefmatige benadering van misdrijven en de bestraffing ervan. Alleen het christendom zegt radicaal dat je altijd moet vergeven. Hier moeten we toch even blijven bij stilstaan want ook wijzelf hebben het daar moeilijk mee. Moeten misdaden dan niet bestraft worden? Ja zeker!<\/p>Ons hele rechtssysteem en het normaal functioneren van een moderne maatschappij is daar immers op gebaseerd. Wie de regels overtreedt benadeelt al de anderen. En als je dat toelaat krijg je uiteindelijk chaos. Barmhartigheid kan nooit rechtvaardigheid overbodig maken en vervangen. Juist daarom is de Kerk heel juridisch geori\u00ebnteerd en heeft ze altijd zelf kerkelijke rechtbanken opgericht.<\/p>
\u00ab Omdat ik christen ben. \u00bb<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Dat brengt ons rechtstreeks bij het Evangelie van vandaag. Petrus komt naar Jezus met een heel menselijke vraag: <\/span>\u00ab <\/span>Hoe vaak moet ik mijn broeder vergeven? Tot zevenmaal toe?<\/span> \u00bb<\/span> Zeven keer. Maar Jezus antwoordt: <\/span>\u00ab Niet tot zevenmaal toe, maar tot zeventigmaal zevenmaal. \u00bb<\/span> Zeventigmaal zevenmaal. Dat betekent niet dat Jezus wil dat wij gaan tellen. Niet: \u00e9\u00e9n keer vergeven. Twee keer. Drie <\/span>keer. <\/span>En daarna is het genoeg. Nee. Jezus wil ons juist uit die boekhouding van het hart halen<\/span>. Want zolang wij tellen, blijven wij eigenlijk rekenen: <\/span><\/span>Hoe vaak heeft hij mij dit aangedaan?<\/span> Hoe vaak heb ik al vergeven?<\/span> Wanneer is het genoeg?<\/span> Maar Jezus zegt: <\/span>Vergeving heeft geen boekhouding<\/span>. Waarom? Omdat Gods vergeving zelf geen grenzen kent.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Daarom vertelt Jezus de gelijkenis van de koning en zijn dienaar. Die dienaar heeft een enorme schuld. Een schuld die hij onmogelijk kan terugbetalen. En toch krijgt de koning medelijden met hem. <\/span>Hij scheldt hem zijn hele schuld kwijt. Alles<\/span>. Alles wordt hem vergeven. En dan gebeurt er iets merkwaardigs. Dezelfde dienaar gaat naar iemand die hem een veel kleinere schuld verschuldigd is. En hij weigert hem te vergeven. <\/span><\/p>\u00a0<\/p>Beste mensen, <\/span>Ook wij staan voor God als die dienaar. Ieder van ons draagt dingen mee. Zonden.<\/span> Momenten waarop wij tekortgeschoten zijn in liefde. Tegenover God kunnen wij onze schuld nooit zelf volledig aflossen. Wij kunnen ons best doen. Wij kunnen berouw hebben. Wij kunnen proberen ons leven te veranderen. Maar Gods vergeving kunnen wij nooit verdienen. Ze is een geschenk. God vergeeft ons niet omdat wij het allemaal netjes hebben opgelost. Hij vergeeft omdat Hij barmhartig is. En juist wanneer wij ontdekken hoe groot Gods barmhartigheid voor ons is, begint er iets in ons te veranderen.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Dan kunnen wij misschien ook naar de ander kijken. Niet meer alleen als degene die ons iets heeft aangedaan. Maar als iemand die, net als wij, leeft van Gods barmhartigheid. Dat betekent niet dat het kwaad niet ernstig is. Dat betekent ook niet dat wij moeten doen alsof er niets gebeurd is. S<\/span>ommige wonden zijn diep. Sommige dingen hebben tijd nodig<\/span>. <\/span>Vergeving<\/span> betekent wel: <\/span>Ik weiger het kwaad het laatste woord te geven. Ik wil niet mijn hele leven gevangen blijven in mijn boosheid<\/span>. <\/span>Ik wil niet dat wat een ander mij heeft aangedaan, mijn hart blijft beheersen<\/span>. Daarom kunnen wij soms alleen maar bidden: <\/span>\u00ab Heer, ik kan deze persoon nog niet vergeven. Maar leer mij om te vergeven. Geef mij uw hart. Geef mij iets van uw barmhartigheid. \u00bb<\/span> En misschien is dat al een eerste stap.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Christen zijn betekent niet dat wij volmaakt<\/span>, perfect, <\/span>zonder<\/span> zonde <\/span>zijn. Christen zijn betekent dat wij op weg zijn naar de volmaaktheid. Wij vallen. Wij staan weer <\/span>op. Wij maken fouten. Wij vragen vergeving. En telkens opnieuw mogen wij naar Christus komen. En toch heeft Hij aan het kruis gezegd: <\/span>\u00ab <\/span>Vader, vergeef hun.<\/span> \u00bb<\/span> Daar ligt de bron van onze vergeving. Niet in onze eigen Kracht. Maar in Hem. Hij sluit zijn ogen niet voor onze zonden. Maar Hij heeft ons zijn Zoon gegeven. <\/span>Jezus Christus heeft zijn leven gegeven voor onze zonden. Dat is de maat van Gods liefde.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>En laten wij bidden: <\/span>\u00ab Heer, ik kan het niet alleen.<\/span> Maar Gij hebt mij vergeven.<\/span> En laten wij <\/span>Hem<\/span> vragen om ons hart te veranderen. Opdat ook wij, gedragen door zijn barmhartigheid, leren vergeven. <\/span>Vragen <\/span>hem<\/span> die ons draagt en verdraagt, die ons telkens opnieuw kansen en vergiffenis <\/span>schenkt en<\/span> ons telkens weer het vertrouwen en de kracht geeft om anderen te vergeven.<\/span>Amen.<\/span><\/p>Tr\u00e9sor<\/span><\/p><\/div>\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\tPreek Luc Thiry 12 September 2026<\/span>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t<\/i><\/i>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\tOVER VERGEVING<\/span><\/p>Mt 18, 21-35<\/span><\/p>De parabel die we zojuist gehoord hebben gaat over de oneindige barmhartigheid en vergevingsgezindheid van onze God. De eis om 70 X 7 maal, dat wil zeggen: altijd te vergeven is een direct gevolg van het feit dat God zelf altijd vergeeft omdat Hij pure liefde is.<\/p>Alle andere religies en morele systemen kennen een tariefmatige benadering van misdrijven en de bestraffing ervan. Alleen het christendom zegt radicaal dat je altijd moet vergeven. Hier moeten we toch even blijven bij stilstaan want ook wijzelf hebben het daar moeilijk mee. Moeten misdaden dan niet bestraft worden? Ja zeker!<\/p>Ons hele rechtssysteem en het normaal functioneren van een moderne maatschappij is daar immers op gebaseerd. Wie de regels overtreedt benadeelt al de anderen. En als je dat toelaat krijg je uiteindelijk chaos. Barmhartigheid kan nooit rechtvaardigheid overbodig maken en vervangen. Juist daarom is de Kerk heel juridisch geori\u00ebnteerd en heeft ze altijd zelf kerkelijke rechtbanken opgericht.<\/p>
Dat brengt ons rechtstreeks bij het Evangelie van vandaag. Petrus komt naar Jezus met een heel menselijke vraag: <\/span>\u00ab <\/span>Hoe vaak moet ik mijn broeder vergeven? Tot zevenmaal toe?<\/span> \u00bb<\/span> Zeven keer. Maar Jezus antwoordt: <\/span>\u00ab Niet tot zevenmaal toe, maar tot zeventigmaal zevenmaal. \u00bb<\/span> Zeventigmaal zevenmaal. Dat betekent niet dat Jezus wil dat wij gaan tellen. Niet: \u00e9\u00e9n keer vergeven. Twee keer. Drie <\/span>keer. <\/span>En daarna is het genoeg. Nee. Jezus wil ons juist uit die boekhouding van het hart halen<\/span>. Want zolang wij tellen, blijven wij eigenlijk rekenen: <\/span><\/span>Hoe vaak heeft hij mij dit aangedaan?<\/span> Hoe vaak heb ik al vergeven?<\/span> Wanneer is het genoeg?<\/span> Maar Jezus zegt: <\/span>Vergeving heeft geen boekhouding<\/span>. Waarom? Omdat Gods vergeving zelf geen grenzen kent.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Daarom vertelt Jezus de gelijkenis van de koning en zijn dienaar. Die dienaar heeft een enorme schuld. Een schuld die hij onmogelijk kan terugbetalen. En toch krijgt de koning medelijden met hem. <\/span>Hij scheldt hem zijn hele schuld kwijt. Alles<\/span>. Alles wordt hem vergeven. En dan gebeurt er iets merkwaardigs. Dezelfde dienaar gaat naar iemand die hem een veel kleinere schuld verschuldigd is. En hij weigert hem te vergeven. <\/span><\/p>\u00a0<\/p>Beste mensen, <\/span>Ook wij staan voor God als die dienaar. Ieder van ons draagt dingen mee. Zonden.<\/span> Momenten waarop wij tekortgeschoten zijn in liefde. Tegenover God kunnen wij onze schuld nooit zelf volledig aflossen. Wij kunnen ons best doen. Wij kunnen berouw hebben. Wij kunnen proberen ons leven te veranderen. Maar Gods vergeving kunnen wij nooit verdienen. Ze is een geschenk. God vergeeft ons niet omdat wij het allemaal netjes hebben opgelost. Hij vergeeft omdat Hij barmhartig is. En juist wanneer wij ontdekken hoe groot Gods barmhartigheid voor ons is, begint er iets in ons te veranderen.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Dan kunnen wij misschien ook naar de ander kijken. Niet meer alleen als degene die ons iets heeft aangedaan. Maar als iemand die, net als wij, leeft van Gods barmhartigheid. Dat betekent niet dat het kwaad niet ernstig is. Dat betekent ook niet dat wij moeten doen alsof er niets gebeurd is. S<\/span>ommige wonden zijn diep. Sommige dingen hebben tijd nodig<\/span>. <\/span>Vergeving<\/span> betekent wel: <\/span>Ik weiger het kwaad het laatste woord te geven. Ik wil niet mijn hele leven gevangen blijven in mijn boosheid<\/span>. <\/span>Ik wil niet dat wat een ander mij heeft aangedaan, mijn hart blijft beheersen<\/span>. Daarom kunnen wij soms alleen maar bidden: <\/span>\u00ab Heer, ik kan deze persoon nog niet vergeven. Maar leer mij om te vergeven. Geef mij uw hart. Geef mij iets van uw barmhartigheid. \u00bb<\/span> En misschien is dat al een eerste stap.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Christen zijn betekent niet dat wij volmaakt<\/span>, perfect, <\/span>zonder<\/span> zonde <\/span>zijn. Christen zijn betekent dat wij op weg zijn naar de volmaaktheid. Wij vallen. Wij staan weer <\/span>op. Wij maken fouten. Wij vragen vergeving. En telkens opnieuw mogen wij naar Christus komen. En toch heeft Hij aan het kruis gezegd: <\/span>\u00ab <\/span>Vader, vergeef hun.<\/span> \u00bb<\/span> Daar ligt de bron van onze vergeving. Niet in onze eigen Kracht. Maar in Hem. Hij sluit zijn ogen niet voor onze zonden. Maar Hij heeft ons zijn Zoon gegeven. <\/span>Jezus Christus heeft zijn leven gegeven voor onze zonden. Dat is de maat van Gods liefde.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>En laten wij bidden: <\/span>\u00ab Heer, ik kan het niet alleen.<\/span> Maar Gij hebt mij vergeven.<\/span> En laten wij <\/span>Hem<\/span> vragen om ons hart te veranderen. Opdat ook wij, gedragen door zijn barmhartigheid, leren vergeven. <\/span>Vragen <\/span>hem<\/span> die ons draagt en verdraagt, die ons telkens opnieuw kansen en vergiffenis <\/span>schenkt en<\/span> ons telkens weer het vertrouwen en de kracht geeft om anderen te vergeven.<\/span>Amen.<\/span><\/p>Tr\u00e9sor<\/span><\/p><\/div>\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\tPreek Luc Thiry 12 September 2026<\/span>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t<\/i><\/i>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\tOVER VERGEVING<\/span><\/p>Mt 18, 21-35<\/span><\/p>De parabel die we zojuist gehoord hebben gaat over de oneindige barmhartigheid en vergevingsgezindheid van onze God. De eis om 70 X 7 maal, dat wil zeggen: altijd te vergeven is een direct gevolg van het feit dat God zelf altijd vergeeft omdat Hij pure liefde is.<\/p>Alle andere religies en morele systemen kennen een tariefmatige benadering van misdrijven en de bestraffing ervan. Alleen het christendom zegt radicaal dat je altijd moet vergeven. Hier moeten we toch even blijven bij stilstaan want ook wijzelf hebben het daar moeilijk mee. Moeten misdaden dan niet bestraft worden? Ja zeker!<\/p>Ons hele rechtssysteem en het normaal functioneren van een moderne maatschappij is daar immers op gebaseerd. Wie de regels overtreedt benadeelt al de anderen. En als je dat toelaat krijg je uiteindelijk chaos. Barmhartigheid kan nooit rechtvaardigheid overbodig maken en vervangen. Juist daarom is de Kerk heel juridisch geori\u00ebnteerd en heeft ze altijd zelf kerkelijke rechtbanken opgericht.<\/p>
Daarom vertelt Jezus de gelijkenis van de koning en zijn dienaar. Die dienaar heeft een enorme schuld. Een schuld die hij onmogelijk kan terugbetalen. En toch krijgt de koning medelijden met hem. <\/span>Hij scheldt hem zijn hele schuld kwijt. Alles<\/span>. Alles wordt hem vergeven. En dan gebeurt er iets merkwaardigs. Dezelfde dienaar gaat naar iemand die hem een veel kleinere schuld verschuldigd is. En hij weigert hem te vergeven. <\/span><\/p>\u00a0<\/p>Beste mensen, <\/span>Ook wij staan voor God als die dienaar. Ieder van ons draagt dingen mee. Zonden.<\/span> Momenten waarop wij tekortgeschoten zijn in liefde. Tegenover God kunnen wij onze schuld nooit zelf volledig aflossen. Wij kunnen ons best doen. Wij kunnen berouw hebben. Wij kunnen proberen ons leven te veranderen. Maar Gods vergeving kunnen wij nooit verdienen. Ze is een geschenk. God vergeeft ons niet omdat wij het allemaal netjes hebben opgelost. Hij vergeeft omdat Hij barmhartig is. En juist wanneer wij ontdekken hoe groot Gods barmhartigheid voor ons is, begint er iets in ons te veranderen.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Dan kunnen wij misschien ook naar de ander kijken. Niet meer alleen als degene die ons iets heeft aangedaan. Maar als iemand die, net als wij, leeft van Gods barmhartigheid. Dat betekent niet dat het kwaad niet ernstig is. Dat betekent ook niet dat wij moeten doen alsof er niets gebeurd is. S<\/span>ommige wonden zijn diep. Sommige dingen hebben tijd nodig<\/span>. <\/span>Vergeving<\/span> betekent wel: <\/span>Ik weiger het kwaad het laatste woord te geven. Ik wil niet mijn hele leven gevangen blijven in mijn boosheid<\/span>. <\/span>Ik wil niet dat wat een ander mij heeft aangedaan, mijn hart blijft beheersen<\/span>. Daarom kunnen wij soms alleen maar bidden: <\/span>\u00ab Heer, ik kan deze persoon nog niet vergeven. Maar leer mij om te vergeven. Geef mij uw hart. Geef mij iets van uw barmhartigheid. \u00bb<\/span> En misschien is dat al een eerste stap.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Christen zijn betekent niet dat wij volmaakt<\/span>, perfect, <\/span>zonder<\/span> zonde <\/span>zijn. Christen zijn betekent dat wij op weg zijn naar de volmaaktheid. Wij vallen. Wij staan weer <\/span>op. Wij maken fouten. Wij vragen vergeving. En telkens opnieuw mogen wij naar Christus komen. En toch heeft Hij aan het kruis gezegd: <\/span>\u00ab <\/span>Vader, vergeef hun.<\/span> \u00bb<\/span> Daar ligt de bron van onze vergeving. Niet in onze eigen Kracht. Maar in Hem. Hij sluit zijn ogen niet voor onze zonden. Maar Hij heeft ons zijn Zoon gegeven. <\/span>Jezus Christus heeft zijn leven gegeven voor onze zonden. Dat is de maat van Gods liefde.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>En laten wij bidden: <\/span>\u00ab Heer, ik kan het niet alleen.<\/span> Maar Gij hebt mij vergeven.<\/span> En laten wij <\/span>Hem<\/span> vragen om ons hart te veranderen. Opdat ook wij, gedragen door zijn barmhartigheid, leren vergeven. <\/span>Vragen <\/span>hem<\/span> die ons draagt en verdraagt, die ons telkens opnieuw kansen en vergiffenis <\/span>schenkt en<\/span> ons telkens weer het vertrouwen en de kracht geeft om anderen te vergeven.<\/span>Amen.<\/span><\/p>Tr\u00e9sor<\/span><\/p><\/div>\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\tPreek Luc Thiry 12 September 2026<\/span>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t<\/i><\/i>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\tOVER VERGEVING<\/span><\/p>Mt 18, 21-35<\/span><\/p>De parabel die we zojuist gehoord hebben gaat over de oneindige barmhartigheid en vergevingsgezindheid van onze God. De eis om 70 X 7 maal, dat wil zeggen: altijd te vergeven is een direct gevolg van het feit dat God zelf altijd vergeeft omdat Hij pure liefde is.<\/p>Alle andere religies en morele systemen kennen een tariefmatige benadering van misdrijven en de bestraffing ervan. Alleen het christendom zegt radicaal dat je altijd moet vergeven. Hier moeten we toch even blijven bij stilstaan want ook wijzelf hebben het daar moeilijk mee. Moeten misdaden dan niet bestraft worden? Ja zeker!<\/p>Ons hele rechtssysteem en het normaal functioneren van een moderne maatschappij is daar immers op gebaseerd. Wie de regels overtreedt benadeelt al de anderen. En als je dat toelaat krijg je uiteindelijk chaos. Barmhartigheid kan nooit rechtvaardigheid overbodig maken en vervangen. Juist daarom is de Kerk heel juridisch geori\u00ebnteerd en heeft ze altijd zelf kerkelijke rechtbanken opgericht.<\/p>
Beste mensen, <\/span>Ook wij staan voor God als die dienaar. Ieder van ons draagt dingen mee. Zonden.<\/span> Momenten waarop wij tekortgeschoten zijn in liefde. Tegenover God kunnen wij onze schuld nooit zelf volledig aflossen. Wij kunnen ons best doen. Wij kunnen berouw hebben. Wij kunnen proberen ons leven te veranderen. Maar Gods vergeving kunnen wij nooit verdienen. Ze is een geschenk. God vergeeft ons niet omdat wij het allemaal netjes hebben opgelost. Hij vergeeft omdat Hij barmhartig is. En juist wanneer wij ontdekken hoe groot Gods barmhartigheid voor ons is, begint er iets in ons te veranderen.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Dan kunnen wij misschien ook naar de ander kijken. Niet meer alleen als degene die ons iets heeft aangedaan. Maar als iemand die, net als wij, leeft van Gods barmhartigheid. Dat betekent niet dat het kwaad niet ernstig is. Dat betekent ook niet dat wij moeten doen alsof er niets gebeurd is. S<\/span>ommige wonden zijn diep. Sommige dingen hebben tijd nodig<\/span>. <\/span>Vergeving<\/span> betekent wel: <\/span>Ik weiger het kwaad het laatste woord te geven. Ik wil niet mijn hele leven gevangen blijven in mijn boosheid<\/span>. <\/span>Ik wil niet dat wat een ander mij heeft aangedaan, mijn hart blijft beheersen<\/span>. Daarom kunnen wij soms alleen maar bidden: <\/span>\u00ab Heer, ik kan deze persoon nog niet vergeven. Maar leer mij om te vergeven. Geef mij uw hart. Geef mij iets van uw barmhartigheid. \u00bb<\/span> En misschien is dat al een eerste stap.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Christen zijn betekent niet dat wij volmaakt<\/span>, perfect, <\/span>zonder<\/span> zonde <\/span>zijn. Christen zijn betekent dat wij op weg zijn naar de volmaaktheid. Wij vallen. Wij staan weer <\/span>op. Wij maken fouten. Wij vragen vergeving. En telkens opnieuw mogen wij naar Christus komen. En toch heeft Hij aan het kruis gezegd: <\/span>\u00ab <\/span>Vader, vergeef hun.<\/span> \u00bb<\/span> Daar ligt de bron van onze vergeving. Niet in onze eigen Kracht. Maar in Hem. Hij sluit zijn ogen niet voor onze zonden. Maar Hij heeft ons zijn Zoon gegeven. <\/span>Jezus Christus heeft zijn leven gegeven voor onze zonden. Dat is de maat van Gods liefde.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>En laten wij bidden: <\/span>\u00ab Heer, ik kan het niet alleen.<\/span> Maar Gij hebt mij vergeven.<\/span> En laten wij <\/span>Hem<\/span> vragen om ons hart te veranderen. Opdat ook wij, gedragen door zijn barmhartigheid, leren vergeven. <\/span>Vragen <\/span>hem<\/span> die ons draagt en verdraagt, die ons telkens opnieuw kansen en vergiffenis <\/span>schenkt en<\/span> ons telkens weer het vertrouwen en de kracht geeft om anderen te vergeven.<\/span>Amen.<\/span><\/p>Tr\u00e9sor<\/span><\/p><\/div>\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\tPreek Luc Thiry 12 September 2026<\/span>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t<\/i><\/i>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\tOVER VERGEVING<\/span><\/p>Mt 18, 21-35<\/span><\/p>De parabel die we zojuist gehoord hebben gaat over de oneindige barmhartigheid en vergevingsgezindheid van onze God. De eis om 70 X 7 maal, dat wil zeggen: altijd te vergeven is een direct gevolg van het feit dat God zelf altijd vergeeft omdat Hij pure liefde is.<\/p>Alle andere religies en morele systemen kennen een tariefmatige benadering van misdrijven en de bestraffing ervan. Alleen het christendom zegt radicaal dat je altijd moet vergeven. Hier moeten we toch even blijven bij stilstaan want ook wijzelf hebben het daar moeilijk mee. Moeten misdaden dan niet bestraft worden? Ja zeker!<\/p>Ons hele rechtssysteem en het normaal functioneren van een moderne maatschappij is daar immers op gebaseerd. Wie de regels overtreedt benadeelt al de anderen. En als je dat toelaat krijg je uiteindelijk chaos. Barmhartigheid kan nooit rechtvaardigheid overbodig maken en vervangen. Juist daarom is de Kerk heel juridisch geori\u00ebnteerd en heeft ze altijd zelf kerkelijke rechtbanken opgericht.<\/p>
Dan kunnen wij misschien ook naar de ander kijken. Niet meer alleen als degene die ons iets heeft aangedaan. Maar als iemand die, net als wij, leeft van Gods barmhartigheid. Dat betekent niet dat het kwaad niet ernstig is. Dat betekent ook niet dat wij moeten doen alsof er niets gebeurd is. S<\/span>ommige wonden zijn diep. Sommige dingen hebben tijd nodig<\/span>. <\/span>Vergeving<\/span> betekent wel: <\/span>Ik weiger het kwaad het laatste woord te geven. Ik wil niet mijn hele leven gevangen blijven in mijn boosheid<\/span>. <\/span>Ik wil niet dat wat een ander mij heeft aangedaan, mijn hart blijft beheersen<\/span>. Daarom kunnen wij soms alleen maar bidden: <\/span>\u00ab Heer, ik kan deze persoon nog niet vergeven. Maar leer mij om te vergeven. Geef mij uw hart. Geef mij iets van uw barmhartigheid. \u00bb<\/span> En misschien is dat al een eerste stap.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>Christen zijn betekent niet dat wij volmaakt<\/span>, perfect, <\/span>zonder<\/span> zonde <\/span>zijn. Christen zijn betekent dat wij op weg zijn naar de volmaaktheid. Wij vallen. Wij staan weer <\/span>op. Wij maken fouten. Wij vragen vergeving. En telkens opnieuw mogen wij naar Christus komen. En toch heeft Hij aan het kruis gezegd: <\/span>\u00ab <\/span>Vader, vergeef hun.<\/span> \u00bb<\/span> Daar ligt de bron van onze vergeving. Niet in onze eigen Kracht. Maar in Hem. Hij sluit zijn ogen niet voor onze zonden. Maar Hij heeft ons zijn Zoon gegeven. <\/span>Jezus Christus heeft zijn leven gegeven voor onze zonden. Dat is de maat van Gods liefde.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>En laten wij bidden: <\/span>\u00ab Heer, ik kan het niet alleen.<\/span> Maar Gij hebt mij vergeven.<\/span> En laten wij <\/span>Hem<\/span> vragen om ons hart te veranderen. Opdat ook wij, gedragen door zijn barmhartigheid, leren vergeven. <\/span>Vragen <\/span>hem<\/span> die ons draagt en verdraagt, die ons telkens opnieuw kansen en vergiffenis <\/span>schenkt en<\/span> ons telkens weer het vertrouwen en de kracht geeft om anderen te vergeven.<\/span>Amen.<\/span><\/p>Tr\u00e9sor<\/span><\/p><\/div>\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\tPreek Luc Thiry 12 September 2026<\/span>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t<\/i><\/i>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\tOVER VERGEVING<\/span><\/p>Mt 18, 21-35<\/span><\/p>De parabel die we zojuist gehoord hebben gaat over de oneindige barmhartigheid en vergevingsgezindheid van onze God. De eis om 70 X 7 maal, dat wil zeggen: altijd te vergeven is een direct gevolg van het feit dat God zelf altijd vergeeft omdat Hij pure liefde is.<\/p>Alle andere religies en morele systemen kennen een tariefmatige benadering van misdrijven en de bestraffing ervan. Alleen het christendom zegt radicaal dat je altijd moet vergeven. Hier moeten we toch even blijven bij stilstaan want ook wijzelf hebben het daar moeilijk mee. Moeten misdaden dan niet bestraft worden? Ja zeker!<\/p>Ons hele rechtssysteem en het normaal functioneren van een moderne maatschappij is daar immers op gebaseerd. Wie de regels overtreedt benadeelt al de anderen. En als je dat toelaat krijg je uiteindelijk chaos. Barmhartigheid kan nooit rechtvaardigheid overbodig maken en vervangen. Juist daarom is de Kerk heel juridisch geori\u00ebnteerd en heeft ze altijd zelf kerkelijke rechtbanken opgericht.<\/p>
Christen zijn betekent niet dat wij volmaakt<\/span>, perfect, <\/span>zonder<\/span> zonde <\/span>zijn. Christen zijn betekent dat wij op weg zijn naar de volmaaktheid. Wij vallen. Wij staan weer <\/span>op. Wij maken fouten. Wij vragen vergeving. En telkens opnieuw mogen wij naar Christus komen. En toch heeft Hij aan het kruis gezegd: <\/span>\u00ab <\/span>Vader, vergeef hun.<\/span> \u00bb<\/span> Daar ligt de bron van onze vergeving. Niet in onze eigen Kracht. Maar in Hem. Hij sluit zijn ogen niet voor onze zonden. Maar Hij heeft ons zijn Zoon gegeven. <\/span>Jezus Christus heeft zijn leven gegeven voor onze zonden. Dat is de maat van Gods liefde.<\/span><\/p>\u00a0<\/p>En laten wij bidden: <\/span>\u00ab Heer, ik kan het niet alleen.<\/span> Maar Gij hebt mij vergeven.<\/span> En laten wij <\/span>Hem<\/span> vragen om ons hart te veranderen. Opdat ook wij, gedragen door zijn barmhartigheid, leren vergeven. <\/span>Vragen <\/span>hem<\/span> die ons draagt en verdraagt, die ons telkens opnieuw kansen en vergiffenis <\/span>schenkt en<\/span> ons telkens weer het vertrouwen en de kracht geeft om anderen te vergeven.<\/span>Amen.<\/span><\/p>Tr\u00e9sor<\/span><\/p><\/div>\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\tPreek Luc Thiry 12 September 2026<\/span>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t<\/i><\/i>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\tOVER VERGEVING<\/span><\/p>Mt 18, 21-35<\/span><\/p>De parabel die we zojuist gehoord hebben gaat over de oneindige barmhartigheid en vergevingsgezindheid van onze God. De eis om 70 X 7 maal, dat wil zeggen: altijd te vergeven is een direct gevolg van het feit dat God zelf altijd vergeeft omdat Hij pure liefde is.<\/p>Alle andere religies en morele systemen kennen een tariefmatige benadering van misdrijven en de bestraffing ervan. Alleen het christendom zegt radicaal dat je altijd moet vergeven. Hier moeten we toch even blijven bij stilstaan want ook wijzelf hebben het daar moeilijk mee. Moeten misdaden dan niet bestraft worden? Ja zeker!<\/p>Ons hele rechtssysteem en het normaal functioneren van een moderne maatschappij is daar immers op gebaseerd. Wie de regels overtreedt benadeelt al de anderen. En als je dat toelaat krijg je uiteindelijk chaos. Barmhartigheid kan nooit rechtvaardigheid overbodig maken en vervangen. Juist daarom is de Kerk heel juridisch geori\u00ebnteerd en heeft ze altijd zelf kerkelijke rechtbanken opgericht.<\/p>
En laten wij bidden: <\/span>\u00ab Heer, ik kan het niet alleen.<\/span> Maar Gij hebt mij vergeven.<\/span> En laten wij <\/span>Hem<\/span> vragen om ons hart te veranderen. Opdat ook wij, gedragen door zijn barmhartigheid, leren vergeven. <\/span>Vragen <\/span>hem<\/span> die ons draagt en verdraagt, die ons telkens opnieuw kansen en vergiffenis <\/span>schenkt en<\/span> ons telkens weer het vertrouwen en de kracht geeft om anderen te vergeven.<\/span>Amen.<\/span><\/p>Tr\u00e9sor<\/span><\/p><\/div>\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\tPreek Luc Thiry 12 September 2026<\/span>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t<\/i><\/i>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\tOVER VERGEVING<\/span><\/p>Mt 18, 21-35<\/span><\/p>De parabel die we zojuist gehoord hebben gaat over de oneindige barmhartigheid en vergevingsgezindheid van onze God. De eis om 70 X 7 maal, dat wil zeggen: altijd te vergeven is een direct gevolg van het feit dat God zelf altijd vergeeft omdat Hij pure liefde is.<\/p>Alle andere religies en morele systemen kennen een tariefmatige benadering van misdrijven en de bestraffing ervan. Alleen het christendom zegt radicaal dat je altijd moet vergeven. Hier moeten we toch even blijven bij stilstaan want ook wijzelf hebben het daar moeilijk mee. Moeten misdaden dan niet bestraft worden? Ja zeker!<\/p>Ons hele rechtssysteem en het normaal functioneren van een moderne maatschappij is daar immers op gebaseerd. Wie de regels overtreedt benadeelt al de anderen. En als je dat toelaat krijg je uiteindelijk chaos. Barmhartigheid kan nooit rechtvaardigheid overbodig maken en vervangen. Juist daarom is de Kerk heel juridisch geori\u00ebnteerd en heeft ze altijd zelf kerkelijke rechtbanken opgericht.<\/p>
Tr\u00e9sor<\/span><\/p><\/div>\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\tPreek Luc Thiry 12 September 2026<\/span>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t<\/i><\/i>\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\tOVER VERGEVING<\/span><\/p>Mt 18, 21-35<\/span><\/p>De parabel die we zojuist gehoord hebben gaat over de oneindige barmhartigheid en vergevingsgezindheid van onze God. De eis om 70 X 7 maal, dat wil zeggen: altijd te vergeven is een direct gevolg van het feit dat God zelf altijd vergeeft omdat Hij pure liefde is.<\/p>Alle andere religies en morele systemen kennen een tariefmatige benadering van misdrijven en de bestraffing ervan. Alleen het christendom zegt radicaal dat je altijd moet vergeven. Hier moeten we toch even blijven bij stilstaan want ook wijzelf hebben het daar moeilijk mee. Moeten misdaden dan niet bestraft worden? Ja zeker!<\/p>Ons hele rechtssysteem en het normaal functioneren van een moderne maatschappij is daar immers op gebaseerd. Wie de regels overtreedt benadeelt al de anderen. En als je dat toelaat krijg je uiteindelijk chaos. Barmhartigheid kan nooit rechtvaardigheid overbodig maken en vervangen. Juist daarom is de Kerk heel juridisch geori\u00ebnteerd en heeft ze altijd zelf kerkelijke rechtbanken opgericht.<\/p>
OVER VERGEVING<\/span><\/p>Mt 18, 21-35<\/span><\/p>De parabel die we zojuist gehoord hebben gaat over de oneindige barmhartigheid en vergevingsgezindheid van onze God. De eis om 70 X 7 maal, dat wil zeggen: altijd te vergeven is een direct gevolg van het feit dat God zelf altijd vergeeft omdat Hij pure liefde is.<\/p>Alle andere religies en morele systemen kennen een tariefmatige benadering van misdrijven en de bestraffing ervan. Alleen het christendom zegt radicaal dat je altijd moet vergeven. Hier moeten we toch even blijven bij stilstaan want ook wijzelf hebben het daar moeilijk mee. Moeten misdaden dan niet bestraft worden? Ja zeker!<\/p>Ons hele rechtssysteem en het normaal functioneren van een moderne maatschappij is daar immers op gebaseerd. Wie de regels overtreedt benadeelt al de anderen. En als je dat toelaat krijg je uiteindelijk chaos. Barmhartigheid kan nooit rechtvaardigheid overbodig maken en vervangen. Juist daarom is de Kerk heel juridisch geori\u00ebnteerd en heeft ze altijd zelf kerkelijke rechtbanken opgericht.<\/p>
Mt 18, 21-35<\/span><\/p>De parabel die we zojuist gehoord hebben gaat over de oneindige barmhartigheid en vergevingsgezindheid van onze God. De eis om 70 X 7 maal, dat wil zeggen: altijd te vergeven is een direct gevolg van het feit dat God zelf altijd vergeeft omdat Hij pure liefde is.<\/p>Alle andere religies en morele systemen kennen een tariefmatige benadering van misdrijven en de bestraffing ervan. Alleen het christendom zegt radicaal dat je altijd moet vergeven. Hier moeten we toch even blijven bij stilstaan want ook wijzelf hebben het daar moeilijk mee. Moeten misdaden dan niet bestraft worden? Ja zeker!<\/p>Ons hele rechtssysteem en het normaal functioneren van een moderne maatschappij is daar immers op gebaseerd. Wie de regels overtreedt benadeelt al de anderen. En als je dat toelaat krijg je uiteindelijk chaos. Barmhartigheid kan nooit rechtvaardigheid overbodig maken en vervangen. Juist daarom is de Kerk heel juridisch geori\u00ebnteerd en heeft ze altijd zelf kerkelijke rechtbanken opgericht.<\/p>
De parabel die we zojuist gehoord hebben gaat over de oneindige barmhartigheid en vergevingsgezindheid van onze God. De eis om 70 X 7 maal, dat wil zeggen: altijd te vergeven is een direct gevolg van het feit dat God zelf altijd vergeeft omdat Hij pure liefde is.<\/p>
Alle andere religies en morele systemen kennen een tariefmatige benadering van misdrijven en de bestraffing ervan. Alleen het christendom zegt radicaal dat je altijd moet vergeven. Hier moeten we toch even blijven bij stilstaan want ook wijzelf hebben het daar moeilijk mee. Moeten misdaden dan niet bestraft worden? Ja zeker!<\/p>
Ons hele rechtssysteem en het normaal functioneren van een moderne maatschappij is daar immers op gebaseerd. Wie de regels overtreedt benadeelt al de anderen. En als je dat toelaat krijg je uiteindelijk chaos. Barmhartigheid kan nooit rechtvaardigheid overbodig maken en vervangen. Juist daarom is de Kerk heel juridisch geori\u00ebnteerd en heeft ze altijd zelf kerkelijke rechtbanken opgericht.<\/p>